Αλεξία Βουλγαρίδου «Τα αγαθά κόποις και ονείροις κτώνται».

Γράφει η Αριάδνη Χαρπαντίδου


Χρόνια πριν, μία νεαρή κοπέλα από την Καβάλα, συνέχισε το ταξίδι της στη μουσική, φεύγοντας από την πόλη της και το Ωδείο Καβάλας, ξεκινώντας τις σπουδές της στην Αθήνα, στο Πολιτικό της Νομικής και ακολουθώντας μία μουσική σκηνή, με φόντο όλες τις χώρες του κόσμου. Η Αλεξία Βουλγαρίδου, υψίφωνος, μετρά πλέον πολλά χρόνια μιας λαμπρής, διεθνούς καριέρας, με παραγωγές στις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές του κόσμου (Teatro alla Scala, Royal Opera House, Sydney Opera House, New National Theatre Tokyo…).

Η Α. Βουλγαρίδου δεν είναι μόνο μία σπουδαία ερμηνεύτρια. Είναι ένα πρότυπο αισιοδοξίας, σκληρής δουλειάς, αυτοπειθαρχίας που, χρόνια πριν, υπογράφοντας το βιβλίο ενός κοριτσιού με την εξής φράση «Τα αγαθά κόποις και ονείροις κτώνται» αποτέλεσε πρότυπο επαγγελματισμού και προσωπικής εξέλιξης, δίνοντας σάρκα και οστά στη φράση «a dream is a wish your heart makes”.



Με την Αλεξία Βουλγαρίδου είχα τη χαρά να «συναντηθώ» μέσω zoom και να τη ρωτήσω για όλα όσα απασχολούν την ίδια, τους νεαρούς σπουδαστές που διδάσκει στο «Atelier d'Excellence» και να της ζητήσω να μοιραστεί μαζί μας το μότο της και λίγη από την αισιοδοξία της.


Θα μας περιγράψετε μία μέρα της ρουτίνας σας, πριν ξεσπάσει ο Κορωνοϊός;


Η ρουτίνα του τραγουδιστή της όπερας, είναι παρόμοια με του αθλητή. Καθημερινή «προπόνηση», μελέτη, εξάσκηση και στη διάρκεια μιας παραγωγής, σκληρός αγώνας, ταξίδια σε κάθε γωνιά της γης. Άφιξη σε μία χώρα, στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Αμερική, την Κίνα, για τρεις-τέσσερις βδομάδες κι επιστροφή στη βάση μετά το τέλος των παραστάσεων, μικρό διάλειμμα, αλλαγή βαλίτσας κι επανεκκίνηση για τον επόμενο ρόλο. Κάπως έτσι ήταν η ζωή μου πριν ξεσπάσει η πανδημία.


Πώς ζείτε σήμερα;


Στην αρχή αιφνιδιάστηκα, όπως όλοι μας, πιστεύω. Περίμενα να λήξει σύντομα η περιπέτεια. Ήμουν σε αναμονή και καθώς περνούσε ο καιρός, οι μέρες, οι βδομάδες, ακυρώνονταν τα συμβόλαια που είχα υπογράψει, ματαιώνονταν οι παραγωγές για τις οποίες είχα προετοιμαστεί. Ευτυχώς πραγματοποιήθηκαν δύο κονσέρτα μέσα στο προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό για μένα, η επαφή με το κοινό μου, ήταν μια ένεση θετικής ενέργειας, απαραίτητη για την καλλιτεχνική μου φύση. Λοιπόν, αφού προσαρμόστηκα σε αυτήν την καινούρια πραγματικότητα, σήμερα, κοιτάζω μπροστά, καθημερινά κάνω τις ασκήσεις μου, μένω σε φόρμα, ετοιμάζω τα επόμενά μου συμβόλαια, με την πίστη και τη θετικότητα ότι θα πραγματοποιηθούν, ειδικά τώρα που έχουν αρχίσει και οι εμβολιασμοί. Έχω ανάγκη, να νιώθω τη μουσική μέσα στο σώμα μου κι αυτό δεν μπορεί να μου το πάρει κανένας ιός και καμία πανδημία. Αγναντεύω το μέλλον με πολλή θετικότητα και μεγάλη πίστη, σκεπτόμενη πάντα το λόγο που έγινα τραγουδίστρια.


Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τις αλλαγές που έχουν έρθει στο μουσικό στερέωμα, μετά την έλευση της πανδημίας;


Με την έλευση της πανδημίας, άνοιξαν καινούριοι ορίζοντες στο μουσικό στερέωμα. Αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε πάρα πολύ το διαδίκτυο. Γνωρίσαμε τις live streaming παραστάσεις που τα θέατρα άρχισαν να χρησιμοποιούν, για να μην παύσει εντελώς η επαφή με το ευρύ κοινό. Αυτό που πιστεύω είναι ότι οι καινούριοι τρόποι επαφής των καλλιτεχνών με το κοινό, θα εξακολουθήσουν να εφαρμόζονται και στο μέλλον. Πιστεύω ότι το live δεν μπορεί να το αντικαταστήσει καμία άλλη μορφή, γιατί το θέατρο, η όπερα, είναι φτιαγμένα για να υπάρχει αυτή η απευθείας επαφή του κοινού με τους καλλιτέχνες. Ωστόσο, από το να παύσουν όλα και να επικρατήσει νεκρική σιγή, είναι κι αυτό μια εναλλακτική λύση, είναι ένα φως μέσα στο σκοτάδι.


Πώς είναι, άραγε, η ερμηνεία χωρίς το κοινό; Πώς το διαχειρίζεστε αυτή την ενέργεια;


Μέχρι στιγμής δεν έτυχε να έχω εμφάνιση χωρίς κοινό, διότι και τα δύο κονσέρτα μου φέτος το καλοκαίρι είχαν κοινό, όχι μεγάλο λόγω της πανδημίας, αλλά είχαν κοινό. Όμως, αρχίζω και προετοιμάζομαι ψυχολογικά. Ξέρω ότι για μένα θα είναι πολύ δύσκολο, αλλά σκέφτομαι ήδη, για να προετοιμαστώ, ότι ή θα είναι όπως όταν κάνω μία ηχογράφηση ενός δίσκου ή ότι είναι μία γενική πρόβα, όπως κάνουμε, χωρίς κοινό, αλλά παίρνοντας ενέργεια ο ένας συνάδερφος από τον άλλο, από την ορχήστρα, από το μαέστρο και με την πεποίθηση ότι εκείνη τη στιγμή μπορεί να μην είναι παρόν το κοινό, αλλά ότι ή μας βλέπουν και μας παρακολουθούν μέσω κάποιας οθόνης ή θα μας ακούσουν, μπορεί όχι live, όμως μετά από κάποιες ώρες, κάποιες μέρες. Και με αυτήν τη σκέψη, ότι ακόμα κι έτσι, το κοινό μας που δεν είναι μαζί μας στο θέατρο, αλλά μας ακούει, μας στέλνει όλη την ενέργεια του, θα ερμηνεύσω το ρόλο μου στη σκηνή. Η αγάπη και το πάθος για τη μουσική, μας ωθούν εμάς τους τραγουδιστές της όπερας, να δίνουμε πάντα ό,τι καλύτερο μπορούμε.


Πιστεύετε πως τα κράτη έχουν προνοήσει για τους καλλιτέχνες στις μέρες μας;


Όχι, δεν πιστεύω ότι τα κράτη έχουν προνοήσει για τους καλλιτέχνες κι αυτό ήταν μία αρκετά μεγάλη απογοήτευση για μένα και πιστεύω για όλους τους συναδέλφους, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη αυτού του πλανήτη. Εκτός από πολύ μικρές εξαιρέσεις, οι περισσότεροι από εμάς αφεθήκαμε μετέωροι, εγκαταλειφθήκαμε στην τύχη και μου δόθηκε, μας δόθηκε η αίσθηση, πως ο πολιτισμός κι ο χώρος του θεάματος πραγματικά είναι κάτι το περιττό(; ) Είναι πολύ άσχημη αίσθηση.

Τι θα προτείνατε ότι μπορεί να γίνει για να ενισχυθεί ο κλάδος; Πώς βλέπετε το μέλλον;


Σίγουρα αυτό που θα μπορούσε να γίνει για την τωρινή κατάσταση και για τις πολλές οικονομικές δυσκολίες που έχουν οι περισσότεροι από εμάς, είναι να υπάρχει οπωσδήποτε κρατική μέριμνα. Ίσως κάποιοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες που έχουν καριέρα πίσω τους να μπορούν να αντέξουν οικονομικά, περισσότερο. Υπάρχουν όμως κι αυτοί που δεν είχαν την ευκαιρία να εργαστούν συνεχώς. Γι’ αυτούς πραγματικά είναι πάρα πολύ δύσκολες οι καταστάσεις που βιώνουμε και θα έπρεπε να υπάρχει κρατική πρόνοια και υποστήριξη. Εκτός από τα streaming, θα πρότεινα να δημιουργηθούν καλοκαιρινά πρότζεκτ, ώστε τα θέατρα που έχουν μείνει το χειμώνα κλειστά να μπορέσουν κάπως να καλύψουν τις ανάγκες τους με καλοκαιρινές παραστάσεις σε ανοιχτούς χώρους. Πιστεύω πως σε ανοιχτούς χώρους κι αν τηρηθούν οι αποστάσεις και με όλα τα προβλεπόμενα μέτρα, θα μπορούν να πραγματοποιηθούν και παραστάσεις και κονσέρτα. Εκτός λοιπόν από τα live streaming και την αξιοποίηση όσο γίνεται, των μηνών του καλοκαιριού, ελπίζω και θέλω να πιστεύω ότι με τα εμβόλια ίσως τον ερχόμενο χειμώνα να μπορέσουμε, με λιγότερο κοινό και συχνότερες παραστάσεις να καλύψουμε το κενό του χρόνου που χάθηκε.

Θα μας μεταφέρετε στο κλίμα των μαθημάτων, πώς είναι οι νέοι σπουδαστές τώρα;


Οι νέοι τραγουδιστές σήμερα, βρίσκονται σε μία κατάσταση που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια, διότι αγαπούν, όπως αγαπώ και εγώ κι άλλοι συνάδελφοι μου, αυτό που κάνουν με πάθος και το όνειρο τους είναι να βρεθούν πάνω στη σκηνή και να βιώσουν όλα αυτά τα συναισθήματα που βιώνω κι εγώ όλα αυτά τα χρόνια, πράγμα που είναι ανέφικτο προς το παρόν. Πρέπει να μελετήσουν, να γίνουν καλύτεροι, με υπομονή κι επιμονή, χωρίς να μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον. Όταν εγώ σπούδαζα, ήξερα ότι πρέπει να κάνω ακρόαση σε ένα θέατρο, σε έναν ατζέντη. Είχα κάποιες προοπτικές, ένα δρόμο τον οποίο είχαν βαδίσει και άλλοι πριν από εμένα, δρόμο πολύ καθορισμένο. Σήμερα οι σπουδαστές ζουν στην αβεβαιότητα. Το δρόμο τον ανοίγουμε τώρα, κανείς από μας δεν ξέρει πού θα οδηγήσει, αν αυτός ο δρόμος είναι σωστός κι αν πραγματικά θα φέρει επιτυχία. Γιατί, πώς θα κάνει σήμερα ένας σπουδαστής ακρόαση σε ένα μάνατζερ; Έχουν ξεκινήσει ακροάσεις μέσω ίντερνετ αλλά υπάρχουν τρομερές δυσκολίες. Πώς θα μετρηθεί η ποιότητα της φωνής μέσω υπολογιστή; Τα θέατρα έχουν κλείσει, δεν γίνονται παραγωγές, δε ζητούν καλλιτέχνες, δεν πραγματοποιούνται ακροάσεις για να επανδρώσουν μία όπερα τον επόμενο χρόνο. Έχουν παραλύσει όλα. Αυτό που κρατά τους σπουδαστές αυτήν τη στιγμή, είναι πραγματικά το όνειρο τους και η ελπίδα πως σύντομα όλα αυτά θα τα αφήσουμε πίσω μας και θα γυρίσουμε στην πραγματικότητα, όπως την ξέραμε πριν.


Πώς είναι αλήθεια η διαδικασία των ηλεκτρονικών μαθημάτων; Τι προκλήσεις αντιμετωπίζετε;


Όταν μου ζητήθηκε να κάνω διαδικτυακά masterclass, ήμουν λίγο επιφυλακτική. Διότι έχω κάνει masterclass live και ήταν η εξαίρεση. Όταν ένας τραγουδιστής είναι δραστήριος και πάνω στην καριέρα του, δεν είναι πολύ εύκολο να κάνει masterclass ή να δίνει μαθήματα, γιατί δεν έχει χρόνο για προσωπική εξάσκηση. Όμως, υπό τις παρούσες συνθήκες, αποφάσισα να το επιχειρήσω για να έχω έστω και με αυτόν τον τρόπο, επαφή με το αντικείμενό μου, με την αγάπη μου, με την όπερα, με τη μουσική και φυσικά και για να βοηθήσω καινούριους τραγουδιστές. Διδάσκοντας, πάντα μαθαίνεις κι ο ίδιος, είσαι σε επαφή με το αντικείμενο που λατρεύεις κι αγαπάς. Βέβαια, αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν από απόσταση, να δείξω σε έναν τραγουδιστή τι εννοώ όταν λέω να αναπνεύσει με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, να εστιάσει τη φωνή του εκεί, να χρησιμοποιήσει αυτά του τα ηχεία, πού βρίσκεται η διαφραγματική αναπνοή… Γνωρίζω πλέον κι έχω συνειδητοποιήσει ότι όταν υπάρχει αγάπη κι αφοσίωση κι από τις δύο πλευρές, τα εμπόδια πέφτουν και γίνεται αυτή η μαγική ένωση, έστω και μέσω ενός υπολογιστή και μετά από λίγο ξεχνιέσαι και μπαίνεις σε ένα άλλο επίπεδο που δεν σκέφτεσαι πια την απόσταση ούτε τίποτα άλλο και νιώθεις ότι βρίσκεσαι στο ίδιο δωμάτιο, με τον περιορισμό ότι δεν μπορείς να αγγίξεις τον άλλο, δεν μπορείς να του δείξεις πού είναι το διάφραγμα, δεν είναι ο ήχος αυτός που είναι. Παρόλα αυτά, σε ένα μεγάλο ποσοστό μπορείς και πάλι να κάνεις σωστή δουλειά και να μάθεις και να δείξεις πολλά πράγματα.


Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το «μότο» σας, τι σας δίνει δύναμη αυτό τον καιρό.


Ο πολιτισμός, το θέαμα, το θέατρο, η όπερα, η μουσική, η γλυπτική, οι Καλές Τέχνες είναι αυτές που μας δίνουν υπόσταση και μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σαν είδος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Η Τέχνη δίνει φτερά στον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει σε ανώτερο όν. Πιστεύω πως το κοινό θα έρθει να μας ακούσει, όταν περάσει η δοκιμασία που ζούμε, με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και μεγαλύτερη ανάγκη και μεγαλύτερο πάθος. Κι εμείς από την πλευρά μας, θα είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε, να δώσουμε, να δωρίσουμε, να χαρίσουμε τον καλύτερο εαυτό μας και να νιώσουμε ξανά, αυτό το πάντρεμα συναισθημάτων μεταξύ του κοινού και των καλλιτεχνών. Τώρα πια, ξέρουμε τι είχαμε, τι χάσαμε. Όταν κάποιος χάνει κάτι, τότε το εκτιμά και το ζει πολύ διαφορετικά και με μεγαλύτερη ένταση και πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί όταν ξεπεράσουμε την πανδημία που ζούμε. Μαζί με την απέραντη αγάπη κι ανάγκη που έχω να ξαναζήσω ρόλους πάνω στη σκηνή και να μοιραστώ τις στιγμές με το κοινό μου, το μότο που με κρατάει είναι να παραμένω πιστή με πάθος στο δρόμο της προσπάθειας και της αισιοδοξίας. Βλέπω ένα φως στο τέλος του τούνελ και πιστεύω πραγματικά ότι όπως όταν κάποιος ζήσει ή περάσει μία ασθένεια βαριά εκτιμά πολύ περισσότερο τη ζωή του, βλέπει πολύ διαφορετικά τα απλά πράγματα που τα θεωρούσε δεδομένα, αυτό ακριβώς θα συμβεί με το πέρασμα της πανδημίας και με την επιστροφή μας στα θέατρα. Πίστη κι αισιοδοξία!

292 προβολές0 σχόλια