Αν είσαι κοπέλα και περπατάς μόνη σου το βράδυ…

Γράφει η Ελένη Παπαβέντση


Στις αρχές του μήνα συνέβη κάτι που εξακολουθεί να προκαλεί σοκ. Πρόκειται για το θάνατο ή, μάλλον, τη δολοφονία της Sarah Everard από το Λονδίνο. Πρόκειται λοιπόν για μία (ακόμα) γυναικοκτονία.


Τι συνέβη στη Sarah Everard;


Το βράδυ της Τετάρτης 3 Μαρτίου, η Sarah έφυγε γύρω στις 9 μ.μ. από το σπίτι του φίλου της στο Clapham, για να επιστρέψει περπατώντας στο δικό της, στο Brixton, περίπου 4 χλμ. μακριά. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που εθεάθη, στο Clapham του Νότιου Λονδίνου. Η εξαφάνιση της αναφέρθηκε από τον φίλο της την επόμενη μέρα κι έτσι ξεκίνησαν οι έρευνες.



Μία εβδομάδα αργότερα, στις 10 Μαρτίου, η αστυνομία βρήκε τη σωρό της μέσα σε μία τσάντα οικοδόμου σε δάσος του Ashford του Kent. Δύο μέρες μετά, ταυτοποιήθηκε και επίσημα η σωρός από τον αναπληρωτή διοικητή της αστυνομίας του Λονδίνου, Nick Ephgrave. Δεν έχει αποδοθεί ακόμα ακριβής αιτία θανάτου παρότι έλαβαν χώρα δύο νεκροψίες.


Για την απαγωγή και τη δολοφονία της 33χρονης κατηγορείται ο αστυνομικός Wayne Couzens. O 48χρονος εντάχθηκε στην Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου τον Σεπτέμβριο του 2018, με έδρα στην περιοχή Bromley. Τον Φεβρουάριο του 2020 μεταφέρθηκε στο Σώμα Κοινοβουλευτικής και Διπλωματικής Προστασίας, όπου υπηρετούσε ως φύλακας πρεσβειών. Σύμφωνα με πληροφορίες, λίγες μέρες νωρίτερα (γυναίκα) υπάλληλος σε κατάστημα ταχυφαγείου, κάλεσε την αστυνομία, καταγγέλλοντας τον εν λόγω αστυνομικό για ανάρμοστη συμπεριφορά και προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το περιστατικό, ωστόσο, φαίνεται ότι τότε αποσιωπήθηκε. Τον τελευταίο καιρό, ο Couzens έλλειπε σε αναρρωτική άδεια, ενώ η συμπεριφορά του ήταν περίεργη. Πάντως, οι συγγενείς και οι γείτονές του δήλωσαν σοκαρισμένοι με τη σύλληψή του για αυτές τις κατηγορίες, κάνοντας λόγο για έναν καλό άνθρωπο, πάντα πρόθυμο να βοηθήσει.


Σύμφωνα με το BBC, στις 16 Μαρτίου, ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε μέσω βίντεο στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο της Αγγλίας και της Ουαλίας, Old Bailey, από την Α΄ κατηγορίας φυλακή Belmarsh στο νοτιοανατολικό Λονδίνο. Στην σύντομη ακρόαση, ο Couzens μίλησε μόνο για να επιβεβαιώσει τα στοιχεία του. Ο δικαστής όρισε ημερομηνία ακρόασης ακυρώσεως για τις 9 Ιουλίου και προσωρινή δίκη στις 25 Οκτωβρίου.


Ποιες αντιδράσεις ακολούθησαν;

Η διάδοση της είδησης της δολοφονίας της Sarah Everard προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Στελέχη της αστυνομίας και πολιτικά πρόσωπα εξέφρασαν τη θλίψη τους, καθώς και την υποστήριξή τους προς την οικογένεια της Sarah, αλλά και προς όλες τις γυναίκες. Μόνο τα λόγια όμως δεν φτάνουν. Πώς ισχυρίζονται ότι θα εγγυηθούν την ασφάλεια όταν τόσες γυναίκες φοβούνται να περπατήσουν μόνες τους τη νύχτα για να μην τους συμβεί κάτι αντίστοιχο ή οποιασδήποτε μορφής κακοποίηση;


Οι φωνές των γυναικών ενώθηκαν για να εκφράσουν την αγανάκτηση και την οργή τους. Εκατοντάδες γυναίκες αλλά και άνδρες οργάνωσαν το Σάββατο 13 Μαρτίου στη μνήμη της Sarah ολονύκτια συγκέντρωση κατά της έμφυλης βίας. Παρότι η συγκέντρωση κρίθηκε εκ των προτέρων παράνομη, λόγω των μέτρων κατά της διασποράς του covid-19, περίπου 1.000 άτομα συγκεντρώθηκαν στο χώρο γύρω από το μνημείο που στήθηκε για την Sarah. Τοποθέτησαν κεριά, λουλούδια και τήρησαν ενός λεπτού σιγή. Συνθήματα τόσο ηχηρά είτε γραμμένα πάνω σε πανό είτε εκφωνημένα από τα χείλη των παρευρισκόμενων, όπως “How many more”, “Shame on you”, “End Violence Against Women” και “She Was Only Walking Home”. Κεντρικό σύνθημα το “Reclaim the streets”, στα ελληνικά “Ανακτήστε τους δρόμους, δηλαδή “Να ανακτήσουμε τους δρόμους”.






Ωστόσο, η τροπή που πήρε η αγρυπνία ήταν βίαιη. Οι αστυνομικές δυνάμεις έσπρωξαν και έσυραν γυναίκες, ενώ προχώρησαν σε 4 συλλήψεις. Γυναίκες λοιπόν που διαμαρτύρονταν (ειρηνικά) κατά της βίας, δέχτηκαν βία! Τουλάχιστον, φαίνεται πως δεν έγινε προσπάθεια συγκάλυψης. Ο Δήμαρχος της πόλης, Sadiq Khan, καθώς και η υπουργός Εσωτερικών, Priti Patel, τοποθετήθηκαν κατά του τρόπου που έδρασε η αστυνομία.



Η αστυνομική βία «φωνάζει κι εδώ» αλλά δεν θα επεκταθώ περαιτέρω. Το φλέγον ζήτημα που συζητάμε σε αυτό το κείμενο είναι άλλο. Είναι αυτό για το οποίο συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου να διαδηλώσει. Είναι η βία και η κακοποίηση σε βάρος των γυναικών. Είναι το γεγονός ότι οι περισσότερες γυναίκες φοβούνται να γυρίσουν μόνες τους στο σπίτι τη νύχτα.


Πλήθος αντιδράσεων έχει κατακλείσει το διαδίκτυο κι έχει πυροδοτήσει την αγανάκτηση και την συσπείρωση των γυναικών (αλλά και κάποιων ανδρών). Πολλές γυναίκες διαφόρων ηλικιών μοιράστηκαν δημόσια σχετικές εμπειρίες τους αναφορικά με τα περιστατικά παρενόχλησης που έχουν βιώσει στο δρόμο και το φόβο που τις διακατέχει.



Θα μπορούσαμε όλες να είμαστε η Sarah Everard. Ή η 60χρονη Σούζαν Ίτον, που βίασε και σκότωσε 28χρονος στην Κρήτη το καλοκαίρι του 2019, επειδή τόλμησε να πάει για τζόκινγκ. Ή η 34χρονη Ζωή Δαλακλίδου, που βίασε και έκαψε -ναι, έκαψε!- στην Ξάνθη τον Δεκέμβριο του 2012 ένας μανάβης της γειτονιάς, επειδή τόλμησε να γυρίσει σπίτι της μετά από νυχτερινή διασκέδαση. Ή όλες οι γυναίκες που έχουν πέσει θύμα δολοφονίας, απαγωγής, βιασμού ή σεξουαλικής παρενόχλησης, επειδή τόλμησαν να περπατούν μόνες τους στο δρόμο.


Αν είσαι κοπέλα και περπατάς μόνη σου…


Αν είσαι κοπέλα και περπατάς μόνη σου το βράδυ (όχι μόνο το βράδυ, αλλά ακόμα περισσότερο τότε), είναι παραπάνω από πιθανό να μιλάς στο κινητό ή να κάνεις ότι μιλάς, για να είσαι, ή τουλάχιστον να νιώθεις περισσότερο ασφαλής. Είναι παραπάνω από πιθανό να κρατάς τα κλειδιά στα χέρια σου. Να προσπαθείς να κατεβάσεις τη φούστα σου. Να προσέχεις αν θα σε ακολουθήσει με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο κάποιος άνδρας ή μια παρέα ανδρών. Να μην ξέρεις αν είναι προτιμότερο να απαντήσεις σε προσβλητικά σχόλια που σε πνίγουν ή να σωπάσεις. Να σκέφτεσαι πιθανούς δρόμους και τρόπους διαφυγής. Να φοβάσαι να μπεις μόνη σε λεωφορείο ή ταξί. Να λες ότι σε περιμένει ο φίλος σου, ο αδερφός σου ή ο μπαμπάς σου (ενώ δεν σε περιμένει, βασικά μπορεί να μην είναι καν στην πόλη). Να κοιτάς την αντανάκλαση στις επιφάνειες της εισόδου πριν μπεις στην πολυκατοικία.


Αν είσαι κοπέλα και περπατάς μόνη σου το βράδυ, σίγουρα έχεις ακούσει από τους δικούς φράσεις όπως “Μήπως να μην πηγαίνεις από τον τάδε δρόμο με τα πόδια;”, “Μήπως να μην γυρίζεις μόνη σου, αλλά με κάποιο ακόμα άτομο;”, “Γιατί δεν λες στο συνάδερφό σου να σε πετάξει μέχρι το σπίτι;” “Πάρε καλύτερα ένα ταξί”. Λοιπόν, δε θέλω να πληρώνω ταξί κάθε βράδυ μετά τη δουλειά, ούτε θέλω να αγγαρεύω τους συναδέλφους μου. Δε θέλω να αγχώνομαι να περπατήσω μόνη μου στο δρόμο. Δε θέλω να φοβάμαι ότι βρίσκομαι σε κίνδυνο για κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο.


Αν είσαι κοπέλα και περπατάς μόνη σου το βράδυ, το να πέσεις θύμα ληστείας είναι, δυστυχώς, το λιγότερο που μπορεί να σου συμβεί. Γιατί μπορεί να πέσεις θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης, βιασμού ή ακόμα απαγωγής και δολοφονίας, όπως στην περίπτωση της Sarah Everard. Αυτό που της συνέβη δεν ήταν «η μία στις τόσες». Δεν ήταν ένα τυχαίο, μεμονωμένο περιστατικό. Ο φόβος μας, λοιπόν, δεν προκύπτει ούτε επειδή μεγαλοποιούμε καταστάσεις ούτε επειδή τις φανταζόμαστε. Το ποτήρι ξεχείλισε πια. Μάλλον έχει ξεχειλίσει εδώ και πολύ καιρό, αλλά εξακολουθούμε να μιλάμε για τα ίδια (βασικά) πράγματα. Αυτό που συνέβη στη Sarah δεν πρέπει να είναι ένα ακόμα περιστατικό, το οποίο θα ξεχαστεί τον επόμενο μήνα. Πρέπει να σηματοδοτήσει το τέλος.


Σταματήστε να παρενοχλείτε τις γυναίκες!

Σεβαστείτε τες!


Κάντε μας να νιώσουμε ασφάλεια να περπατάμε μόνες μας!

Να ανακτήσουμε τους δρόμους!



Πηγές φωτογραφιών: www.standard.co.uk , www.theguardian.com , https://elle.gr/

401 προβολές0 σχόλια