Γιατί δεν πρέπει να αγνοήσουμε το αναχρονιστικό προς την LGBTQ+ κοινότητα δημοψήφισμα της Ελβετίας;

Γράφει η Κυριακή Μπλόσκα


Για κάθε ένα βήμα μπροστά, γυρίζουμε άλλα πέντε πίσω. Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μόλις πληροφορήθηκα τι συμβαίνει στην Ελβετία τις τελευταίες μέρες, η οποία αρνείται πεισματικά να αποδεχτεί πως οι απόψεις του καθενός από οποιαδήποτε κατεύθυνση δεν έχουν την παραμικρή θέση και ισχύ πάνω στα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι όμως, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή για να δούμε πως τα ανθρώπινα δικαιώματα για τα άτομα που ανήκουν στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα διακυβεύονται καθημερινά, καθώς αντιμετωπίζονται ως πολίτες β’ κατηγορίας τόσο από το νομικό σύστημα όσο και από την ίδια τη κοινωνία. Και αυτό γιατί παρόλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται για να μειώσουν τη φωνή τους και την προπαγάνδα που ανακυκλώνεται αφιλτράριστα γύρω από την ζωή τους, εκείνα τολμούν να ζουν με την αλήθεια τους, συμφιλιώνονται με τον εαυτό τους και διεκδικούν τα δικαιώματά τους, γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα πως το να ζει κανείς έξω από την ετεροκανονικότητα είναι ένας άθλος που θα τους κοστίσει ακριβά.



Τι συμβαίνει στην Ελβετία


Η συντηρητική όψη της Ελβετίας -αν και δεν βρίσκει σύμμαχους στην πλειοψηφία των πολιτών- είναι εμφανής στην πολιτική σκηνή της χώρας και εκφράζεται μέσα από μικρά πολιτικά κόμματα που φαινομενικά μπορεί να μην κατέχουν σημαντική εξουσία, η παρουσία τους ωστόσο έχει ισχυρό λόγο και θέση μέσα στο Κοινοβούλιο. Οι εκπρόσωποι του λαϊκιστικού δεξιού κόμματος (UDC) και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατικής Ένωσης (UDF) που υπερασπίζεται τις χριστιανικές αξίες δήλωσαν εξαρχής πως θα ζητήσουν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το νομοσχέδιο που είχε εγκριθεί λίγους μήνες νωρίτερα και επέτρεπε την νομιμοποίηση των πολιτικών γάμων ανάμεσα στα ΛΟΑΤΚΙ ζευγάρια. Τελικά, οι προειδοποιήσεις δεν άργησαν να γίνουν πράξεις και οι επικριτές του σχετικού νομοσχεδίου κατάφεραν να γυρίσουν την Ελβετία 50 χρόνια πίσω, θέτοντας σε αναστολή την λειτουργία του, μέχρι την πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.


Μπορεί το Ελβετικό Κοινοβούλιο να έθεσε σε ισχύ το νομοσχέδιο στις 18 Δεκεμβρίου 2020 με ρυθμούς internet explorer -αφού αναμέναμε την έγκρισή του από το 2013- αλλά χρειάστηκε να περάσουν μερικοί μόνο μήνες, ώστε να συγκεντρωθούν 61 χιλιάδες ψήφοι-υπογραφές για την απόρριψή του.


Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσκόπηση που πραγματοποίησε η οργάνωση προάσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων Pink Cross το 2020, το 80% των Ελβετών στηρίζει το γάμο των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, δείχνοντάς μας πως είναι διατεθειμένοι να στηρίξουν και να διεκδικήσουν την νομιμότητα των πολιτικών γάμων ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Την ίδια στάση κράτησε και η οργάνωση Famille Arc-en-ciel (=Οικογένεια Ουράνιο Τόξο), που ιδρύθηκε το 2010 για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των ομόφυλων οικογενειών στην Ελβετία, η οποία δήλωσε πως «Έχουμε το 82% των πολιτών στο πλευρό μας και χάρη στις οργανωτικές ικανότητες της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, των οργανώσεων με τις οποίες συνεργαζόμαστε και των πολιτικών κομμάτων που μας στηρίζουν, θα μπορέσουμε να αυξήσουμε κι άλλο την αποδοχή των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων στην κοινωνία μέσω αυτής της ψηφοφορίας».


Όσο καταδικαστέο και να βρίσκουμε, όμως, το πόσο έντονα καταπολεμάται το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο για τους ανθρώπους που το μοναδικό «έγκλημά» τους είναι η διαφορετική σεξουαλικότητα ή η ταυτότητα φύλου τους, ξέρω πως αν κοιτάξω γύρω μου θα δω χιλιάδες κακοποιητικές συμπεριφορές σε βάρος τους από άτομα με ομοφοβικές απόψεις.


«Ας είναι ό,τι θέλουν, αρκεί να μην προκαλούν»

«Οκ, ας κάνουν ό,τι θέλουν στο κρεβάτι τους, αλλά όχι και να μας πλασάρουν την ανωμαλία τους ως κάτι φυσιολογικό»

«Πώς γίνεται να έχει το παιδί δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες; Θα μας τρελάνουν εντελώς τώρα;»


Αυτές είναι μερικές από τις κλασικές – αλλά και πιο ήπιες- ποτισμένες στην ομοφοβία φράσεις που είναι δεδομένο ότι θα ακούσει κανείς μόλις ένα ΛΟΑΤΚΙ άτομο διεκδικήσει το δικαίωμά του στον πολιτικό γάμο, την γονεϊκότητα και στην όποια προσπάθεια κάνει γενικά για να αποκτήσει τα δικαιώματα που δίνονται απλόχερα στους ετεροφυλόφιλους ανθρώπους. Δυστυχώς, η πάλη για μια αξιοπρεπή ζωή δεν έχει τοπικά χαρακτηριστικά, αλλά πραγματοποιείται οπουδήποτε αναπαράγεται και κανονικοποιείται ο ρατσισμός. Βέβαια, οι συμπεριφορές αυτές δεν με εκπλήσσουν πια. Αυτό που με ανησυχεί και με απογοητεύει περισσότερο είναι το γενικότερο σύστημα που προωθεί και φυσικοποιεί την ομοφοβία, ενώ μπολιάζει τη σκέψη του κόσμου με το μίσος προς κάθε τι διαφορετικό, κάθε τι που δεν εναρμονίζεται με τα πατριαρχικά κοινωνικά πρότυπα.

«Δεν έχουμε πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Ας ζουν όπως θέλουν. Αλλά κάποια πράγματα μας φαίνονται υπερβολικά και δεν πρέπει να επισκιάζουν την κουλτούρα, τις παραδόσεις και τις παραδοσιακές αξίες της οικογένειας που έχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αποτελούν τον πυρήνα του πληθυσμού».


-Βλαντίμιρ Πούτιν


«H LGBT ιδεολογία είναι πιο καταστροφική από τον κομμουνισμό»

-Πρόεδρος της Πολωνίας, Αντρέι Ντούντα



Ποιο το πλαίσιο γύρω από τον γάμο στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα;


Σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η ILGA World – the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association στον παραπάνω χάρτη για το 2020, είναι φανερό πως οι νόμοι που έχουν θεσπιστεί για την προστασία των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων από τις διακρίσεις που δέχονται λόγω της σεξουαλικότητάς τους είναι από ελάχιστοι έως ανύπαρκτοι, ενώ σε υπερβολικά πολλές χώρες μπορεί κανείς να φυλακιστεί ή ακόμη και να θανατωθεί επειδή ανήκει στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Παράλληλα, παρατηρούμε πως τα κράτη δεν εφαρμόζουν τις διατάξεις που ορίζει το Διεθνές Δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σύμφωνα με τις οποίες οι χώρες πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι νόμοι και οι πολιτικές τους θα αναγνωρίζουν την ποικιλομορφία των οικογενειών και θα λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να βεβαιωθούν πως καμία οικογένεια δεν θα δεχτεί διακρίσεις. Το να θέλει κανείς, λοιπόν, να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, την ταυτότητα φύλου κ.α. είναι ένα δικαίωμα διεθνώς αναγνωρισμένο που καταπατάται καθημερινά.



Σύμφωνα με την έκθεση του ILGA World – the International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association για το 2019, σχετικά με την παγκόσμια νομοθεσία που βρίσκεται σε ισχύ για την καταπολέμηση της ομοφοβίας, μόλις 16 από τα 48 κράτη στην Ευρώπη έχουν υιοθετήσει πρακτικές που εναντιώνονται στις διακρίσεις που δέχεται ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι που επιθυμεί να παντρευτεί, ενώ στην παρακάτω εικόνα γίνεται αντιληπτό πως από τα 48 Ευρωπαϊκά κράτη, μόνο τα 21 διαθέτουν ένα νομικό σύστημα που δέχεται και αναγνωρίζει τα ομόφυλα ζευγάρια ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας.



Παρόλο που σε θεωρητικό πλαίσιο ο γάμος είναι αναγνωρισμένος ως ένας θεσμός που συντελεί στην ολοκλήρωση μίας σχέσης προσφέροντας πληθώρα παροχών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στο ζευγάρι, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική για τον κόσμο που δεν συμπεριλαμβάνεται στην «καθιερωμένη» ετεροκανονικότητα. Και αυτό διότι στην πράξη βλέπουμε πως η δυνατότητα πρόσβασης ενός ζευγαριού στην προστασία και τα ποικίλα νομικά οφέλη που προσφέρει ο γάμος δεν είναι ισότιμη για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ενώ παρέχεται κατά κανόνα και με μεγάλη ευκολία στους ετεροφυλόφιλους ανθρώπους.


Τα παραπάνω στοιχεία πρέπει να μας ανοίξουν διάπλατα τα μάτια για να δούμε επιτέλους την ουσία, που δεν είναι άλλη από την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όσο και να λέμε μεταξύ μας πως ο γάμος είναι μία αχρείαστη δέσμευση που «σκοτώνει τον έρωτα», δεν παύει να ισχύει το ότι ο θεσμός του γάμου και οι νομικές διευκολύνσεις που προσφέρει στα ζευγάρια που επιθυμούν να παντρευτούν έχει μεγάλη σημασία για την επόμενη μέρα της κοινής ζωής τους. Η επίμονη απόρριψη των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων σ’ αυτόν όχι μόνο δεν θα αποτρέψει τους ανθρώπους από το να βρίσκουν την ευτυχία που τους αξίζει, αλλά θα συνεχίσει να αποδεικνύει την υποκρισία των επίσημων φορέων και πολιτικών που κρίνουν ψεύτικους τους γάμους των ομοφυλόφιλων ζευγαριών.



Θα το πω μια φορά αν και πολύ φοβάμαι ότι θα πρέπει να το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά σε κάθε κουβέντα: κανένας δεν έχει το δικαίωμα να καταπατά διεθνώς αναγνωρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα από έναν άλλο άνθρωπο, επειδή απλώς δεν εγκρίνει την επιλογή του, την φύση του, τον τρόπο ζωής του ή βρίσκει αηδιαστική την σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου του. Ας μην ξεχνάμε πως όσο διαφορετικοί και να είμαστε, όσο αντισυμβατική και να είναι η πορεία που ακολουθούμε στη ζωή, δεν παύουμε ποτέ να είμαστε άνθρωποι. Και αν δούμε ότι είμαστε προνομιούχοι, ε ας παλέψουμε μια φορά και για τα δικαιώματα των ανθρώπων που από καθαρή τύχη (ή και ντροπή) δεν μοιραζόμαστε την ίδια καταπίεση.

124 προβολές0 σχόλια