Γιατί η Eurovision είναι πολλά περισσότερα από έναν μουσικό διαγωνισμό;

Ο θεσμός της Eurovision κρύβει μία χρυσή πορεία στο χρόνο, η οποία αυτομάτως τον μετατρέπει σε πολλά περισσότερα από έναν απλό μουσικό διαγωνισμό. Το 1950 αποτελεί έτος - αφετηρία με αφορμή την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής ένωσης. Σκοπός της ήταν η προώθηση της συνεργασίας των διασυνοριακών τηλεοπτικών εκπομπών από τα κράτη της Ευρώπης, μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Να σημειωθεί ότι ο όρος « Eurovision» δόθηκε για πρώτη φορά από τον δημοσιογράφο George Campey στο London Evening Standard κατά τη διάρκεια της μετάδοσης ενός προγράμματος του BBC, σε ένα Ολλανδικό κανάλι.


Στο ιστορικό του καταγράφονται πάνω από 60 έτη μουσικής, κατά τα οποία είχαν την ευκαιρία περίπου 50 χώρες να συστηθούν μέσα από πρωτότυπες μελωδίες και εντυπωσιακές προσωπικότητες επί σκηνής. Κάθε χώρα διατηρώντας το ιδιαίτερο και τοπικό της μουσικό στοιχείο, ή άλλοτε ξεπερνώντας κάθε συνηθισμένη παράμετρο στον ήχο ή στην σκηνική παρουσία διαγωνίζεται με σκοπό να κατακτήσει τη πρώτη θέση και τον τίτλο της χώρας-οικοδέσποινας για την επόμενη χρονιά. Στη διάρκεια αυτών των ετών, εκτός από εξαιρετικές ερμηνείες και εκθαμβωτικές παρουσίες, όλες οι χώρες χάρισαν ιστορικά γεγονότα στο κοινό της Eurovision.


Η Manizha Daleronva Sangin δεν είναι μία απλή καλλιτέχνης



Σήμερα, εν έτει 2021, και μετά από μία δύσκολη χρονιά, όχι μόνο για τα κράτη της Ευρώπης, αλλά για όλη την ανθρωπότητα, η Eurovision επιστρέφει, αυτή τη φορά έχοντας ως βάση της το Ρότερνταμ. Η συμμετοχή της Ρωσίας μεταφέρει μέχρι την Ολλανδία ένα ισχυρό μήνυμα και στόχος είναι να το φωνάξει όσο το δυνατόν πιο δυνατά. Η εκπρόσωπός της, Manizha τολμά να μιλήσει για όλα αυτά που η χώρα της σιωπά. Πρόκειται για μία καλλιτέχνιδα, που μέσα από τα τραγούδια της έχει αναλάβει να προωθήσει το φεμινισμό, να υποστηρίξει την LGBTQ κοινότητα και να εξαλείψει την ενδοοικογενειακή βία. Ο σκοπός της έχει προκαλέσει πολλά αρνητικά σχόλια μεταξύ αυτών και απειλές για την ίδια της τη ζωή.

Αναλυτικά, σήμερα στη Ρωσία:


  • Η θέση της γυναίκας με το πέρασμα του χρόνου έχει εξελιχθεί θεωρητικά καθώς πλέον αποδίδονται διευθυντικές θέσεις σε γυναίκες. Πρακτικά όμως, οι μισθοί εξακολουθούν να βρίσκονται 20% χαμηλότερα από τις αμοιβές των ανδρών σε σχετικές θέσεις. Στην πολιτική δεν υπάρχει ακόμα χώρος για τις γυναίκες, στοιχείο που αποκαλύπτει τη μεγάλη απόσταση που έχει ακόμα να διανύσει η χώρα.

  • Η ενδοοικογενειακή βία αποποινικοποιήθηκε το 2017 και οι επίσημες καταγγελίες δεν αντικατοπτρίζουν σε καμία περίπτωση τον πραγματικό αριθμό των υποθέσεων. Η αστυνομία δεν έχει αναλάβει τα μέτρα που αρμόζουν για την γυναικεία προστασία.

  • Οι κακοποιημένες γυναίκες είναι εξαρτημένες οικονομικά από τους συζύγους. Το Human Rights House αποκαλύπτει ποσοστό 56% τέτοιων περιπτώσεων για τη χώρα.

  • Μέχρι το 1993 κάθε ομοφυλοφιλική σχέση μεταφράζονταν ως ψυχική ασθένεια. Αν και τη χρονιά εκείνη πραγματοποιείται η αποποινικοποίηση τους, μέχρι και σήμερα πολλές ιατρικές έρευνες εντός της χώρας υποστηρίζουν πως η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια.


Συμμετοχές που τόλμησαν να υμνήσουν δυνατά και περήφανα το μήνυμα της διαφορετικότητας



Αυστρία, 2014


Ένα ισχυρό μήνυμα με σκοπό τη αποδοχή της διαφορετικότητας ήταν η συμμετοχή της Αυστρίας στον διαγωνισμό το 2014 με την περσόνα της Conchita Wurst. Μία πραγματική Drag Queen, η οποία αποφάσισε να συστηθεί στο κοινό της Eurovision τη στιγμή που πολλές χώρες δεν ήταν ακόμα εξοικειωμένες με τη συγκεκριμένη πλευρά της μουσικής σκηνής. Η επιλογή μιας εντυπωσιακής φιγούρας πάνω στη σκηνή από άνδρες καλλιτέχνες σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπει και στις σεξουαλικές τους προτιμήσεις ή την ταυτότητα φύλλου.


Σκοπός είναι η έκφραση, η διασκέδαση του κοινού και η προώθηση κοινωνικών μηνυμάτων. Ο Tom Neuwirth είναι το πρόσωπο πίσω από την εντυπωσιακή Conchita, ο οποίος προκάλεσε πολλά και έντονα σχόλια τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας του. Ειδικότερα, λίγους μήνες πριν την επίσημη εμφάνιση της Αυστρίας στον διαγωνισμό, το Υπουργείο τύπου της Λευκορωσίας καταθέτει ένσταση για την προβολή της συγκεκριμένης συμμετοχής από κρατικό δίκτυο της χώρας. Λίγο αργότερα ακολούθησε και η Ρωσία με παρόμοιες κινήσεις. Η αντίδραση του κοινού ήταν αντιστρόφως ανάλογη και με τη θετική υποστήριξη τοποθέτησε στη θέση του νικητή την Αυστρία για τη συγκεκριμένη χρονιά.



Σερβία, 2007


Τα θεμέλια της σύγχρονης Ευρώπης στηρίζονται στην προώθηση της ανεκτικότητας και στη διασφάλιση της ισότητας. Αυτή η ετήσια πανευρωπαϊκή συνάντηση μέσα από τη μουσική εκτός από τη διασκέδαση στοχεύει στη καλλιέργεια ενός γενικότερου κλίματος αποδοχής της διαφορετικότητας. Ιστορική θεωρείται η συμμετοχή της Σερβίας το 2007 με τη Marija Serifovic. Εκείνη τη χρονιά επιλέγει να ερμηνεύσει με τόλμη μπροστά σε όλη την Ευρώπη ένα τραγούδι αφιερωμένο στον έρωτα, στον οποίο έχουν δικαίωμα όλοι ανεξαρτήτως των σεξουαλικών προτιμήσεων.


Μέσα από ένα λιτό σκηνικό χωρίς έντονη σκηνική παρουσία ή χορευτική συνοδεία η ερμηνεύτρια της Σερβίας έχοντας ως ισχυρότερο όπλο τη φωνή της καταθέτει στην ευρωπαϊκή σκηνή ένα τραγούδι με τη μορφή ερωτικής εξομολόγησης μίας γυναίκας προς μία άλλη. Οποιαδήποτε λεπτομέρεια της συμμετοχής εκείνη τη νύχτα είχε συμβολική σημασία όπως η ενδυματολογική επιλογή ενός αντρικού κουστουμιού. Το κοινό της Eurovision αποφάσισε να την τοποθετήσει στην κορυφή και να αποδείξει πως η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων των ανθρώπων και όχι ως διαχωριστική γραμμή. Η Mariya είναι μία Ρωμά καλλιτέχνης που κατάφερε να εκπροσωπήσει κάθε κοινωνική βαθμίδα, κάθε καταπιεσμένη φωνή, και να κερδίσει!



Γαλλία, 2019


«Με βάζεις σε ένα καλούπι, θες να γίνω σαν και σένα δεν υπάγομαι σε κωδικούς και αυτό ενοχλεί πολύ. λοιπόν, άσε με να πετάξω μακριά»…τραγούδησε η Γαλλική συμμετοχή.

Το 2019, ο Bilal Hassani εκπροσώπησε τη Γαλλία με το τραγούδι Roi. Μπορεί να κατέκτησε την 16η θέση στην τελική κατάταξη των χωρών που συμμετείχαν στον διαγωνισμό της Eurovision, κατάφερε όμως ταυτόχρονα να ικανοποιήσει ακόμα έναν στόχο του. Μέσα από την εμφάνιση του έσπασε κάθε στερεοτυπική αντίληψη που πλαισιώνει όχι μόνο τη ζωή, αλλά και τη μουσική. Ο εκπρόσωπος της Γαλλίας είναι ένας gay τραγουδιστής που προέρχεται από μια αρκετά αυστηρή μουσουλμανική οικογένεια. Φορώντας μια ξανθιά περούκα στη διάρκεια του σόου θέλησε να αναδείξει την αξία της διαφορετικότητας και το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης.


Πάνω στη σκηνή μαζί του εμφανίστηκε μια Αμερικανίδα μπαλαρίνα, η οποία διέφερε από τα γυναικεία πρότυπα που έχουμε συνηθίσει να επιλέγονται σε ένα χορευτικό σόου αλλά και μία κωφή χορεύτρια από την Ταιβάν. Πριν ακόμα προλάβει να φτάσει στη σκηνή του τελικού στο Ισραήλ η συμμετοχή δέχτηκε ρατσιστικές και ομοφοβικές επιθέσεις μέσα από το διαδίκτυο. Για την καταγραφή τους και τον περιορισμό τους ενεργοποιήθηκαν δύο ομάδες της LGBTQ κοινότητας.


Ειδικότερα :

«Οι χαρακτηρισμοί εναντίον του είναι απαράδεκτοι και δεν θα μείνουν ατιμώρητοι» δήλωσαν χαρακτηριστικά οι ομάδες.


Η SOS Homophobie και η Urgence Homophobie ενώνουν τις δυνάμεις τους για να καταγράψουν και περιορίσουν τα προσβλητικά σχόλια εναντίον του Bilal. Με βάση δημοσιοποιημένα στοιχεία, σημειώθηκαν πάνω από 1.500 μηνύματα ρατσιστικής επίθεσης για τη σεξουαλική προτίμηση του εκπροσώπου της Γαλλίας αλλά και για την εμφάνισή του. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες στο Παρίσι μετά από την οργάνωση των παραπάνω ομάδων με σκοπό την ευαισθητοποίηση του κόσμου για το ζήτημα αλλά και την εξασφάλιση του σεβασμού ατόμων της LGBTQ κοινότητας.



Υπάρχει χώρος στη σκηνή της Eurovision για πολιτικά μηνύματα;



Ισλανδία, 2019


Ο μουσικός διαγωνισμός της Eurovision είναι ένα πανευρωπαϊκό μάζεμα και μία καλή ευκαιρία να πέσουν στο τραπέζι ζητήματα που αφορούν όλες τις χώρες. Η Ισλανδία ήταν μία χώρα που μέσω της ακτιβιστικής της πρωτοβουλίας απέδειξε πως δεν βρέθηκε στο Τελ Αβίβ μόνο για να τραγουδήσει. Τα μέλη του συγκροτήματος Hatari τολμούν και σηκώνουν τη σημαία της Παλαιστίνης εντός των συνόρων του Ισραήλ. Ο αυθορμητισμός τους κατά τη διάρκεια του τελικού ζωντανού σόου ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων του κόσμου που βρέθηκε εκεί για να παρακολουθήσει τον μουσικό διαγωνισμό. Οι επιταγές της Eurovision, απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση και την προώθηση σχετικών μηνυμάτων. Φαίνεται λοιπόν πως ούτε αυτές δεν κατάφεραν να σταματήσουν το συγκρότημα, το οποίο έστω και για λίγα τηλεοπτικά δευτερόλεπτα να πέρασε το δικό του αντιπολεμικό μήνυμα.

Περισσότερα για το Παλαιστινιακό ζήτημα:

Πριν λίγες μέρες, σημειώθηκαν 73 χρόνια από την επίσημη ίδρυση του Ισραήλ. Η περιοχή αποτέλεσε αντικείμενο διεκδίκησης τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Παλαιστίνιους Άραβες. Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μεγάλος αριθμός των Εβραίων έφτασε ως εκεί αναζητώντας τη Γη της Επαγγελίας. Το 1948 οι Εβραίοι προχωρούν στη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Αυτή ήταν αφορμή να ξεκινήσει ένας πόλεμος δίχως τέλος. Για τους Παλαιστίνιους αυτό σήμαινε «Καταστροφή», όπως και το αποκαλούν. Η κατοχή της Ιερουσαλήμ ήταν ένα ζήτημα που πυροδότησε ατελείωτες μάχες μεταξύ των δύο στρατοπέδων. Σήμερα, σημειώνονται συνεχείς εντάσεις μεταξύ του Ισραήλ και όλων των Παλαιστινίων που ζουν στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Βασικότερο πρόβλημα αυτής της διαμάχης είναι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες και το κράτος της Παλαιστίνης.



Ελλάδα, 1976


«Πάρε ένα λαούτο και φύγε για Χάγη στη Γιουροβίζιον. Μέχρι το πρωί θέλω να μου 'χεις ένα τραγούδι για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο» Μ. Χατζιδάκης


Η Ελλάδα ήταν άλλη μια χώρα που επέλεξε να αξιοποιήσει τη μουσική σκηνή και να θίξει ένα ιστορικό γεγονός. Το 1976 ήταν η πρώτη χρονιά όπου η Τουρκία συμμετέχει στη Eurovision και μια καλή ευκαιρία να θιχτεί το ζήτημα του Αττίλα στην Κύπρο. Η ερμηνεύτρια Μαρίζα Κωχ μέσα από το τραγούδι της «Παναγιά μου», το οποίο επέλεξε ο Μάνος Χατζιδάκης, απευθυνόταν στην Τουρκική εισβολή στα σύνορα της Κύπρου. Λίγα λεπτά πριν την εμφάνισή της πληροφορήθηκε από τους διοργανωτές του διαγωνισμού για την παρουσία ελεύθερου σκοπευτή στο χώρο, είδηση που δεν την σταμάτησε και με δική της ευθύνη τραγούδησε κανονικά. Η τουρκική τηλεόραση αποφάσισε να μην μεταδώσει τη συγκεκριμένη συμμετοχή, ενώ το κοινό της Ευρώπης μας τοποθέτησε με την ψήφο του στην 13η θέση. Μέσα από τη διαδικασία της ψηφοφορίας όλες οι χώρες εκδήλωσαν τη δική τους τοποθέτηση με χαρακτηριστική περίπτωση την Αγγλία η οποία δεν έδωσε ούτε ένα βαθμό. Στο τέλος της ερμηνείας η Μαρίζα ανοίγει τα χέρια της ως εκδήλωση συμπαράστασης στο πένθος του Κυπριακού λαού.


Οι παραπάνω είναι κάποιες από τις συμμετοχές που αντιμετώπισαν τη μουσική ως ασπίδα απέναντι στο ρατσισμό, την ομοφοβία και τον πόλεμο. Οι παραπάνω είναι κάποιοι καλλιτέχνες που ύμνησαν με τη μουσική τους το δικαίωμα στον έρωτα, στην αγάπη και στην ελευθερία της έκφρασης. Πρόκειται για μια ισχυρή φωνή αισιοδοξίας και έναν ατελείωτο αγώνα προς τη διασφάλιση του δικαιώματος για ζωή. Αυτοί είναι λοιπόν οι λόγοι που δεν μπορεί η Eurovision να θεωρηθεί ένας απλός μουσικός διαγωνισμός.







Πηγές:

1. Η καθημερινή

2. Lifo

3. Μηχανή του χρόνου

4. The Borgen Project

528 προβολές0 σχόλια