Γιατί Πρέπει να Συνεχίσουμε να Μιλάμε για την Ενδοοικογενειακή Βία

Η ενδοοικογενειακή βία και ειδικότερα η βία εντός κοινής στέγης εναντίον των γυναικών είναι ένα φαινόμενο που απασχολεί τις αναπτυσσόμενες, αλλά και τις ανεπτυγμένες κοινωνίες. Θα έλεγε κανείς πως χώρες, όπως η Ελλάδα, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ και η Γερμανία, λόγω της ανάπτυξής τους δεν θα εμφάνιζαν πληθώρα περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας εναντίον γυναικών. Αυτό, όμως, απέχει πολύ από την αλήθεια. Ο Κορωνοϊός, δυστυχώς ή ευτυχώς, φέρνει στην επιφάνεια και άλλα προβλήματα που μαστίζουν τις σύγχρονες κοινωνίες, όπως αυτό της βίας κατά των γυναικών. Ας δούμε κάποια στοιχεία, τα οποία μας αποδεικνύουν γιατί πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτό το φαινόμενο και κάποια στοιχεία που είναι πραγματικά αποθαρρυντικά.



Ποια είναι τα στοιχεία για την ενδοοικογενειακή βία εν μέσω Κορωνοϊού;


Infographic του ΑΠΕ-ΜΠΕ


Γιατί, λοιπόν, πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για την ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών; Γιατί πολύ απλά είναι ένα φαινόμενο που συνεχίζει να υπάρχει και μάλιστα εν μέσω Κορωνοϊού βλέπουμε μια δραματική αύξηση των ποσοστών, της τάξεως του 400%. Αναλυτικότερα, όπως φανερώνει και το διάγραμμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ, μόνο τον μήνα Απρίλιο, η γραμμή υποστήριξης για τις γυναίκες που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, δέχτηκε 1.769 κλήσεις για καταγγελία τέτοιων περιστατικών. Μέσα από μια ανάλυση του γραφήματος μπορούμε να διαπιστώσουμε μάλιστα και το ανησυχητικό ποσοστό του 61% που υποδεικνύει πως η πλειονότητα των περιστατικών αφορούσαν συζύγους. Εδώ εμφανίζεται ακόμη ένας λόγος για τον οποίο πρέπει να μιλάμε για το φαινόμενο της βίας. Η ντροπή που έχει επιβληθεί από την κοινωνία στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας είναι ένας παράγοντας που εμποδίζει μέχρι σήμερα την πλειονότητα των γυναικών από το να μιλήσουν στις αρχές και να διακόψουν τις σχέσεις τους.


Έτσι, εκατομμύρια "σύζυγοι" ανά τον κόσμο χτυπούν τις γυναίκες τους και η κοινωνία επιβάλλει σε αυτές να μην μιλήσουν, καθώς αυτή η συμπεριφορά λογικά είναι προσωρινή και θα αλλάξει.



Και τα παιδιά θύματα ενδοοικογενειακής βίας


Η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη όταν μαθαίνουμε πως το 10% των περιπτώσεων καταγγελίας ενδοοικογενειακής βίας αφορούν ανήλικα παιδιά. 77 κλήσεις δέχτηκε η γραμμή 15900 που αφορούσαν άσκηση βίας σε ανήλικα τέκνα. Εδώ το στίγμα που επιβάλλεται σε μια γυναίκα είναι ακόμη πιο βαρύ. Ζούμε δυστυχώς σε μια κοινωνία που οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία και αποφασίζουν να μιλήσουν για αυτό είναι δακτυλοδεικτούμενες. Όχι απαραίτητα για κακό λόγο, αλλά νιώθουν τα βλέμματα της κοινωνίας στραμμένα ασφυκτικά πάνω τους και τις κριτικές να έρχονται με ταχύτητες φωτός στα αυτιά τους. Σκεφτείτε, λοιπόν, την κριτική και την συζήτηση πίσω από μια γυναίκα με παιδί που πέφτουν θύματα βίας εντός του ίδιου τους του σπιτιού, του υποτιθέμενου καταφυγίου τους. Οι γυναίκες και γενικότερα τα θύματα βίας δεν θέλουν να γίνουν αποδέκτες λύπησης μετά την μαρτυρία τους. Θέλουν να γίνουν αποδεκτές και κατανοητές από μια σύγχρονη κοινωνία που δεν τους φέρεται σωστά.


Μα γιατί βγαίνει και μιλάει μετά από τόσο καιρό; E λογικά ψέμματα θα λέει, αλλιώς θα είχε βγει νωρίτερα...

Ένα συχνό "ρητό" για τις γυναίκες που αποφασίζουν με θάρρος να ομολογήσουν κάπου την ενδοοικογενειακή βία που έχουν υποστεί, αυτές ή τα παιδιά τους, είναι το γεγονός πως εάν δεν βγουν να μιλήσουν την στιγμή που έγινε η πράξη, τότε χαίρουν άπλετης κριτικής και αμφισβήτησης, χωρίς καν να έχει φανερωθεί η αλήθεια. Η κοινωνία είναι επικριτική και "δικάζει" μόνη της τις γυναίκες αυτές, χωρίς να καταλάβει πως είναι απίστευτη η πίεση και θέλει πολύ θάρρος (δυστυχώς) για μια γυναίκα να βγει και να ομολογήσει πως η ίδια ή το παιδί της είναι θύμα κακοποίησης.



Το στίγμα της ενδοοικογενειακής βίας εναντίον ανδρών


Σε πολύ μικρότερα ποσοστά, αλλά όχι αμελητέα, υφίσταται και η αντίστροφη βία, δηλαδή η βία από γυναίκες προς άνδρες. Εδώ το στίγμα θίγει κάτι τελείως διαφορετικό. Ο άνδρας, ο οποίος θα παραδεχτεί δημοσίως πως αντιμετωπίζει βία από την γυναίκα του έχει να αντιμετωπίσει ένα κύμα κοροϊδίας από άλλους "άνδρες", οι οποίοι αμφισβητούν τα ποσοστά ανδρισμού του και γενικά προχωρούν σε δημόσιο εξευτελισμό του, καθώς δεν μπορούν να πιστέψουν πως υπάρχει η περίπτωση άνδρας να υφίσταται βία από γυναίκα, την οποία θεωρούν κατώτερη και αδύναμη. Μην ξεχνιόμαστε όμως! Τα περιστατικά βίας προς τις γυναίκες αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα και για αυτό δεν υπάρχει λόγος να τα "μειώνουμε" μιλώντας μάλιστα για ανισότητα, επειδή αναφερόμαστε πολύ στις γυναίκες και όχι στους άνδρες. Είναι φυσιολογικό πως όταν ένα ζήτημα αφορά περισσότερα θύματα, υπάρχει μεγαλύτερη δημοσιοποίηση αυτού, καθώς εμφανίζονται περισσότερες περιπτώσεις.



Η ενδοοικογενειακή βία είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να μας απασχολεί όλους. Από τα θύματά της, τους θύτες της έως και την κοινωνία-πολιτεία, η οποία πρέπει να αναδείξει το ζήτημα ως μείζονος σημασίας. Πρέπει ως έθνος και ως λαός να καταδικάζουμε τέτοια περιστατικά και να φερόμαστε με φροντίδα, αλλά όχι λύπηση, στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας.


Εάν είστε θύμα ενδοοικογενειακής βίας ή εάν γνωρίζετε κάποιο θύμα τέτοιου τύπου βίας καλέστε στο 15900 για βοήθεια.

58 προβολές0 σχόλια