Εμβολιασμένοι – Ανεμβολίαστοι: Αποτελούν μια νέα κοινωνική διαίρεση;

Γράφει η Ιωάννα Μωυσίδου


Κλειδί για την επιστροφή στην πολυπόθητη πραγματικότητα μετά από τα πολύμηνα lockdowns και με στόχο την μείωση της μεταδοτικότητας αλλά και των θανάτων από τον ιό Covid -19, ήταν και είναι μία αποτελεσματική εμβολιαστική πορεία. Κριτήριο αποτελεσματικότητας ή όχι της εμβολιαστικής πορείας είναι η επίτευξη της ανοσίας της αγέλης, η ανοσία δηλαδή ενός μεγάλου ποσοστού του πληθυσμού, ώστε να περιοριστεί σημαντικά η μεταδοτικότητα του ίου. Στην περίπτωση του Covid – 19 το ποσοστό αυτό κυμαίνεται μεταξύ 40 – 70% του συνόλου του πληθυσμού. Παρόλο που ακούγεται ως μια σχετικά εύκολη διαδικασία και ως κοινός στόχος των πολιτών που μαζί «πάλεψαν» στον αγώνα κατά του «αόρατου εχθρού», γεννήθηκαν και εκδηλώθηκαν σημαντικές διαφωνίες από τη στιγμή που έφτασαν τα πρώτα εμβόλια και στην Ελλάδα.


Διαφωνίες που περιέχουν λογικά και παράλογα επιχειρήματα, και προέρχονται από όλα τα διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και επαγγελματικούς κλάδους. Έχουν δημιουργηθεί θα λέγαμε δύο αντίπαλα κοινωνικά στρατόπεδα από τη μία οι υποστηρικτές του εμβολίου και από την άλλη οι αρνητές και όταν έφτασαν τα εμβόλια στη χώρα μετεξελίχθηκε αυτός ο κοινωνικός διαχωρισμός σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους.



Εμβολιαστική πορεία στην Ελλάδα


Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τις 26/06/2021 8.131.433 εμβολιασμοί του ελληνικού πληθυσμού από τους οποίους ολοκληρωμένοι εμβολιασμοί, πραγματοποίηση δηλαδή των αναγκαίων σε κάθε περίπτωση δόσεων, αποτελούν οι 3.606.837 (36% του γενικού πληθυσμού). Ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η εμβολιαστική διαδικασία τα νούμερα θα αυξάνονται το ίδιο και οι αντιδράσεις και διαφωνίες.


Όπως αποδεικνύεται από το παρακάτω πίνακα, που αντλήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόβλεψης και Ελέγχου Νόσων (ΕΚΠΕΝ) η εμβολιαστική πορεία ακολουθεί ανοδική πορεία στη χώρα μας και σύμφωνα με τις ηλικιακές ομάδες που δόθηκε προτεραιότητα μπορούμε να συμπεράνουμε πως τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ανταποκρίνονται θετικά στον εμβολιασμό ενώ παρατηρούμε πως τα άτομα ηλικίας 25 έως και 59 ετών, δύο δηλαδή ηλικιακές ομάδες, διστάζουν περισσότερο να εμβολιαστούν. Στις μικρότερες ηλικίες τα ποσοστά αν και χαμηλότερα δεν πρέπει να ξεχνάμε την εγγύτητα της απόφασης για εμβολιασμό.



Ευρώπη: ποιοι συναπαρτίζουν το μπλοκ των ανεμβολίαστων

Παρόλα αυτά το μικρό ποσοστό εμβολιασμού στις μικρότερες ηλικίες μπορεί να σχετίζεται και με τη περισσότερη χρήση των social media, αφού εκτός από ψυχαγωγία, αποτελούν και ένα κατανεμημένο δίκτυο διάδοσης γνώσεων και πληροφοριών που τη στιγμή λήψης αυτής της πληροφορίας ο χρήστης δεν κάνει την απαραίτητη κριτική επεξεργασία, οπότε συχνά τα social media μπορούν να αποτελέσουν πεδίο μετάδοσης ψευδών πληροφοριών και παραπληροφόρησης.


Τα παραπάνω αποδεικνύονται από σχετική έρευνα που διενεργήθηκε από το Eurofound για το διάστημα Φεβρουάριος – Μάρτιος 2021 όπου διατυπώνεται και επιβεβαιώνεται η άποψη πως από τα άτομα που ενημερώνονται από τα social media, το 40% αυτών είναι πιο πιθανό να εκφράσει ανησυχίες και δισταγμούς σχετικά με τον εμβολιασμό ενώ μόλις το 18% των ατόμων που ενημερώνονται από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης είναι πιθανό να αρνηθούν ή να διστάσουν να εμβολιαστούν.



Το ερώτημα που απασχολεί σε αυτή την περίπτωση είναι αν για την χώρα μας η παραπάνω διαφοροποίηση και διάσταση απόψεων αποτελεί μόνο ένα διαφορετικό ποσοστό ή αποτελεί μια εν δυνάμει κοινωνική διαίρεση και κατ’ επέκταση πολιτική. Φυσικό είναι βεβαίως σε μία δημοκρατική χώρα που επιτρέπει τον πλουραλισμό απόψεων, ιδεολογιών να υπάρχουν και διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές τοποθετήσεις και διαιρετικές τομές σε περίοδο κρίσης.


Ανάδυση μιας νέας κοινωνικής διαίρεσης στην Ελλάδα


Το ελληνικό πολιτικό και κοινωνικό παρελθόν, εξάλλου φρόντισε να μας χαρίσει ποικίλα παραδείγματα τέτοιων διαιρετικών τομών. Τη περίοδο, λοιπόν, του εμφυλίου πολέμου και στη συνέχεια της Χούντας η κοινωνία ήταν χωρισμένη στους εθνικόφρονες και τα «μιάσματα», «εαμοβούλγαρους», κομμουνιστές. Η διαίρεση αυτή εμφανίστηκε με διαφορετική μορφή στη μεταπολίτευση όταν έντονη ήταν η δαιμονοποίηση του κράτους της δεξιάς των προηγούμενων χρόνων, οπότε και εμφανίστηκε η διαίρεση δεξιά – αντιδεξιά. Αργότερα έγινε καθαρά διαίρεση Δεξιά – Αριστερά, Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο και τώρα εμφανίζεται μια νέα κοινωνική τομή εμβολιασμένοι – Ανεμβολίαστοι. Όλες οι παραπάνω διαιρέσεις έγιναν και πολιτικές διαιρέσεις γι' αυτό όταν ακούμε την διαίρεση δεξιά – αντιδεξιά σκεφτόμαστε από την μία τη Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή και από την άλλη το παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Εκπροσωπήθηκαν δηλαδή από κομμάτια της πολιτικής ζωής στη συγκεκριμένη περίπτωση κόμματα. Το ερώτημα, επομένως, που προκύπτει είναι αν αυτή η νέα κοινωνική διαίρεση θα γίνει και πολιτική, αν θα αποκτήσει πολιτικά ερείσματα.



Εξαιτίας κάποιων προνομίων, ελευθεριών στη συγκεκριμένη περίπτωση που θα απολαμβάνουν οι εμβολιασμένοι με την πεποίθηση και ελπίδα πως αυτά τα προνόμια θα αυξήσουν τα ποσοστά των εμβολιασμένων, η νέα κοινωνική διαίρεση θυμίζει αυτή των προνομιούχων και μη προνομιούχων της μεταπολίτευσης. Τα προνόμια στην covid – 19 εποχή έχουν τη μορφή ελεύθερης εισόδου για τους εμβολιασμένους σε συναυλίες, θέατρα, κινηματογράφους. Συγκεκριμένα φαίνεται πως ο ιδιοκτήτης θα μπορεί να επιλέγει εάν θα δέχεται μόνο εμβολιασμένους ή και ανεμβολίαστους. Στην περίπτωση που θα δέχεται μόνο εμβολιασμένους ή άτομα που έχουν ανοσία επειδή είχαν προσβληθεί από τον ιό όμως θα μπορεί να λειτουργεί χωρίς την τήρηση υγειονομικών πρωτοκόλλων. Αυτές οι διευκολύνσεις λειτουργούν καταλυτικά για την όλο και καθαρότερη δημιουργία αυτής της κοινωνικής διαίρεσης, αφού δημιουργούνται τα χαρακτηριστικά εκείνων που θα ανήκουν στο μπλοκ των εμβολιασμένων και εκείνων στο μπλοκ των ανεμβολίαστων.


Την επαύριο της πανδημίας λοιπόν, εκτός από την ανασυγκρότηση της ιατρικής περίθαλψης βλέπουμε και έναν κοινωνικό μετασχηματισμό, ο οποίος ίσως με τη πάροδο του χρόνου μεταφερθεί και στην ελληνική πολιτική σκηνή. Επίσης αναμένεται μια κλιμάκωση της διαφωνίας των δύο πλευρών όσο θα μεγαλώνει το χάσμα της διαίρεσης εξαιτίας των προνομίων που θα λαμβάνει η μία πλευρά και τον αποκλεισμό της άλλης. Η ύπαρξη βέβαια αυτών των διαφωνιών θα συμβάλει, τουλάχιστον, στην διατήρηση της ενεργητικής πολιτικής συμμετοχής, θετικό γεγονός σε μία περίοδο παθητικότητας και αβεβαιότητας για το οικονομικό, πολιτικό, υγειονομικό και κοινωνικό μέλλον της χώρας.

35 προβολές0 σχόλια