ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ από Anonymous

Το 2020 μας εκδίωξε βίαια από την καθημερινότητά μας και μας ανάγκασε να δημιουργήσουμε νέους κόσμους, για να επιβιώσουμε, ψηφιακούς, με αποστάσεις μα και ζεστά χαμόγελα. Δίχως αγκαλιές, μα με πολλή αγάπη για όσους φροντίζουμε.


Τηρώντας μέτρα που δεν θα πρέπει να γνωρίζουν δύο μέτρα και δύο σταθμά ως προς τους αποδέκτες και την εφαρμογή τους. Δημιουργώντας μια δυστοπία από την οποία δεν θα ξεφεύγαμε παρά μόνο ενωμένοι.


Τι κι αν πολλές φορές οι άνθρωποι επιθυμούν να αποδείξουν ότι είναι επαναστάτες δίχως αιτία και αμφισβητούν το «πάλαι ποτέ κατεστημένο», αυτό το έξωθεν κοινωνικά επιβαλλόμενο που τους καταπιέζει, τους πνίγει μέσα στον ασφυκτικό κλοιό της υπερπροστασίας του;



Το μόνο σίγουρο είναι ότι ανεξάρτητα από αντιρρησίες συνείδησης και ευσυνείδητους πολίτες, το 2021 θα μας βρει ουσιαστικά αλλαγμένους. Έχοντας «ανασυντάξει» τα κουτάκια του μυαλού μας ή έχοντας δημιουργήσει ένα νέο χείμαρρο συναισθημάτων και ειρμών. Με αναθεωρήσεις ιδανικών, αξιών και λογικών αξιωμάτων, έτοιμους να μπορούμε να αγκαλιάσουμε ξανά όσους αιφνιδιαστικά στερηθήκαμε και να υποσχεθούμε στους εαυτούς μας ότι θα εκτιμήσουμε τα πράγματα γι’ αυτά που είναι και όχι για όσα μεμψίμοιρα απαιτούσαμε από τη ζωή να μας προσφέρει καταλογίζοντάς της ευθύνες.


Εκτελώντας πιστά το χρέος του στο πλήρωμα του χρόνου και την διηνεκή ροή των πραγμάτων, όπου τίποτα δεν μένει για πάντα και δεν καθίσταται ανυπέρβλητο, το 2021 μας βρίσκει 200 χρόνια μετά την ελληνική Επανάσταση, την πρώτη εθνική επανάσταση στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη, και μια αναπνοή πριν τη συμπλήρωση 100 χρόνων από μια εθνική τραγωδία, αυτή της Μικρασιατικής καταστροφής.


Ένας αγώνας για ελευθερία και την αποκατάσταση τραυμάτων από τα δεσμά της υποδούλωσης. Και ένας όλεθρος και ο σπαραγμός ανθρώπων που βρέθηκαν ξένοι κάπου στη μέση του Αιγαίου να αντιμετωπίζονται Έλληνες στην Τουρκία και Τούρκοι στην Ελλάδα… Άνθρωποι που σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν γνωρίσαμε ποτέ, μπορεί να ακούσαμε μόνο μέσα από ιστορίες αλλά κάποτε χρειάστηκε να κοιτάξουν κατάματα ό, τι φοβόταν και να διεκδικήσουν τη ζωή.



Οι πρώτοι με τον αγώνα και την πίστη σε ιδανικά (γιατί ναι, ο απλός λαός για αυτά πολέμησε, παρά τα ωφελιμιστικά κίνητρα των Μεγάλων Δυνάμεων και την λατρεία κάποιων για την εξουσία). Οι δεύτεροι με την αντοχή και την πεποίθηση ότι ακόμη και όταν έχουν όλα χαθεί, μπορείς πάντα να τα δημιουργήσεις από την αρχή.


Έτσι αν οφείλουμε κάτι στους εαυτούς μας, στους προγόνους μας, στην ιστορία την ίδια, αυτό είναι να μην ξεχάσουμε ποτέ το όνειρο για την αυριανή ημέρα. Γιατί στα όνειρα δεν χωρούν αναβολές. Και αυτό κανείς, μα κανείς, ούτε ακόμη ένα σκληρό και αμείλικτο 2020 δεν κατόρθωσε να πετύχει. Κι έτσι η ζωή θα ξαναξεκινήσει εκεί που απροσδόκητα φάνηκε να σταματά.



10 προβολές0 σχόλια