Κορωνοπάρτι: Συνωστισμένες Μειοψηφίες και Παρατράγουδα

Γράφει η Ιωάννα Μωυσίδου


Κυβερνητικές αποφάσεις για την αντιμετώπιση της πανδημίας


Σύμφωνα με το άρθρο 11 παράγραφος 1 του Συντάγματος «Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα». «Οι υπαίθριες συναθροίσεις» σύμφωνα με την παράγραφο 2 του ίδιου άρθρου μπορούν να απαγορευτούν αν α)επίκειται σοβαρός κίνδυνος για την δημόσια ασφάλεια και β) αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Εξαιτίας ή με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού και σύμφωνα με το ΦΕΚ Β’ 5046 για την προστασία της δημόσιας υγείας και τον περιορισμό της διασποράς του ιού COVID – 19 στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, αποφασίζει:



«την απαγόρευση όλων των δημόσιων υπαίθριων συναθροίσεων στο σύνολο της Επικράτειας (άρθρο 11 του Συντάγματος και ν. 4703/2020, Α’131) στις οποίες συμμετέχουν τέσσερα (4) ή περισσότερα άτομα».


Οι παραπάνω αποφάσεις έγιναν αρχικά παθητικά δεκτές από την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού δικαιολογώντας τες ως αναγκαίες. Αργότερα, κι ενώ τα κρούσματα δεν μειώνονταν αλλά αντίθετα ακολουθούσαν μια ανοδική πορεία, αρκετοί ξεκίνησαν να αμφισβητούν την αποδοτικότητα αλλά και την συνταγματικότητα των μέτρων, φτάνοντας στη σημερινή κατάσταση υπερβολών είτε δικαιολογημένη είτε αδικαιολόγητη.


Η ελληνική κοινωνία διχάζεται για μια ακόμα φορά την περίοδο της πανδημίας. Αναφέρομαι στην κατάσταση συνωστισμού που επικρατεί στις διάφορες περιοχές της Ελλάδας αλλά και τις διαφορετικές απόψεις και στάσεις που αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει.


Διχασμός της ελληνικής κοινωνίας, οι λεγόμενες πλειοψηφίες και μειοψηφίες



Βλέπουμε, λοιπόν, στις ειδήσεις εικόνες συνωστισμού στις πλατείες Βαρνάβα και Αγίου Γεωργίου στην Αθήνα αλλά και σε σημεία στη Θεσσαλονίκη, όπως και σε άλλες περιοχές. Προ κορωνοϊού οι εικόνες αυτές ίσως να μην προκαλούσαν στην κοινωνία κάποιο συναίσθημα. Σήμερα παρατηρούμε πως έχει προκαλέσει διχογνωμία και ανάμικτα συναισθήματα.


Από τη μία πλευρά βρίσκονται αυτοί που διοργανώνουν τα λεγόμενα «κορωνοπάρτι» επικαλούμενοι την κούραση του πολύμηνου εγκλεισμού στα οποία συμμετέχουν τόσο νέοι όσο και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Από την άλλη πλευρά αυτοί που καταδικάζουν τα πάρτι και θεωρούν πως αποτελούν αιτία διαιώνισης της πανδημίας στην Ελλάδα.



Οι συναθροίσεις, τα πάρτι, ο χορός και η μουσική αποτελούσε συνηθισμένο τρόπο διασκέδασης και κοινωνικοποίησης της πλειοψηφίας των νέων πριν τον εγκλεισμό. Για αρκετό καιρό επιβλήθηκε σε όλους η αλλαγή των συνηθειών τους και φυσικά μέσα σε αυτές και η αλλαγή του τρόπου διασκέδασης. Τα μέσα ενημέρωσης φρόντισαν για την παροχή

προγραμμάτων που διασκέδαζαν τον κόσμο από το σπίτι τους, φέροντας τον ανάλογο τίτλο, για παράδειγμα «Σπίτι με το MEGA». Οι εικόνες των τελευταίων ημερών αποδεικνύουν πως η εξ αποστάσεως και εικονική ουσιαστικά διασκέδαση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την πρόσωπο με πρόσωπο αλληλεπίδραση.



Οι απόψεις των συμμετεχόντων


Η οργάνωση των υπαίθριων συναθροίσεων και η μαζική συμμετοχή σε αυτές θεωρείται από αυτούς που συμμετέχουν ως λογική και ίσως αναμενόμενη συνέπεια του κοινωνικού περιορισμού που είχε δημιουργήσει το lockdown. Ακόμα περισσότερο την θεωρούν ως δημοκρατική δράση, πως ασκούν δηλαδή ένα δημοκρατικό τους δικαίωμα ως ελεύθεροι πολίτες.


Αποτελεί, σύμφωνα με δηλώσεις των ίδιων, έναν τρόπο εκτόνωσης και εκδήλωσης της κόπωσης που προκύπτει από την στασιμότητα που έχει επιβληθεί σε αρκετούς τομείς της ζωής όλων μας.



Σύμφωνα με έρευνα της διαΝΕΟσις το 89,9% και 86,7% των ερωτηθέντων διασκεδάζουν λιγότερο σε μπαρ και συναντούν λιγότερο τους φίλους τους, αντίστοιχα, την περίοδο της πανδημίας σε σχέση με την προ covid – 19 εποχή. Αυτά τα υψηλά ποσοστά ειδικά για έναν νέο και όχι μόνο σημαίνουν πως το 90% περίπου της κοινωνικής του ζωής, αυτό που αποτελούσε την καθημερινότητα του και μια συνήθεια έχει περιοριστεί.


Το ερώτημα «για πόσο ακόμα;» είναι αυτό που ταλανίζει τις σκέψεις όλων και ιδιαίτερα εκείνων που αισθάνονται δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα μια παραπάνω πίεση και αναζητούν σε αυτά τα πάρτι μια δόση ελευθερίας και ανεμελιάς.


Οι απόψεις των «ατομικά υπεύθυνων»


Στον αντίποδα, αυτοί που διαφωνούν με τα κορωνοπάρτι, ονομάζουν αδιαφορία για την υγεία του συνόλου την ανεμελιά και κατηγορούν τους παρευρισκόμενους για έλλειψη «ατομικής ευθύνης» και εν συναίσθησης. Θεωρούν πως μία μειοψηφία θέτει σε κίνδυνο την πλειοψηφία και αδρανοποιεί τον κουραστικό αλλά αναγκαίο για όλους εγκλεισμό.



Σε άρθρο του στην Καθημερινή ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος γράφει «Ηχορύπανση; Μα είναι δημοκρατικό δικαίωμα. Ρύπανση του δημοσίου χώρου; Ομοίως. Κι αν είσαι και πιο προχωρημένος ουρείς κιόλας.»


Αναφέρεται με αυτή τη τοποθέτηση στις καταγγελίες των κατοίκων για την δυνατή μουσική σε ώρες κοινής ησυχίας αλλά και την ακαταστασία του χώρου μετά τα πάρτι εξαιτίας των σκουπιδιών που δημιουργούνται αλλά και τις συμπεριφοράς των παρευρισκόμενων. Επίσης επιβεβαιώνει την άποψη του σατυρικού ποιητή Γιώργου Σουρή, ο οποίος σε ποίημα που σχολιάζει την συμπεριφορά των Ελλήνων, αναφέρει


«Ο ΄Έλλην δύο δίκαια ασκεί φιλελευθέρως, ουρείν τε και συνέρχεσθαι εις όποιο θέλει μέρος!»


Το συγκεκριμένο ποίημα, αν και γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν μας δίνει μια πλήρη εικόνα της σημερινής πραγματικότητας και μας κάνει να αναρωτιόμαστε για την συμπεριφορά μας.


Ο κ. Θεοδωρόπουλος σε άλλο σημείο θεωρεί πως αυτοί που συμμετέχουν στα κορωνοπάρτι «ταυτίζουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα με την ανυπακοή και την ελευθερία με την αυθαιρεσία.» Ανυπακοή στα μέτρα για την προστασία, αλλά και την μη διασπορά του κορωνοϊού και αυθαιρεσία των δημοσίων χώρων αλλά και της υπομονής της κοινωνίας.

Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι πως και οι δύο πλευρές αναφέρονται στη δημοκρατία και σε δημοκρατικά δικαιώματα αλλά και στην έννοια της ελευθερίας.


Αν και βλέπουμε πως ο καθένας μπορεί να τους δώσει διαφορετικό περιεχόμενο αυτή η τάση θα οδηγήσει σε αδιέξοδο και αντιφάσεις και όχι στην λύση. Η κατάχρηση των εννοιών δεν βοηθά ώστε να εκφραστεί το ζητούμενο.



Έτσι, αν δούμε τα κορωνοπάρτι ως ανούσια και επικίνδυνη έκρηξη ή συνήθεια μιας μειοψηφίας και αντίθετα την απέναντι πλευρά ως τον «κακό» γονέα που μαλώνει το παιδί χωρίς λόγο θα ονομάσουμε και τις δύο συμπεριφορές ακραίες και δεν θα ασχοληθούμε περαιτέρω. Αναμφίβολα, η ελληνική κοινωνία είναι κουρασμένη, ως σύνολο, ο τρόπος έκφρασης αυτής της κούρασης, όμως, ποικίλλει και λάθη μπορούν να παρατηρηθούν και στις δύο πλευρές. Εάν πρόκειται για μία συνήθεια που ήρθε για να μείνει θα το διαπιστώσουμε και μετά το άνοιγμα της εστίασης στις αρχές Μαΐου 2021. Μια θετική εξέλιξη για την κοινωνία αφού δίνεται μια «ανάσα» στην οικονομία αλλά και την ψυχολογία του συνόλου για αλληλεπίδραση.



Πηγές Εικόνων: https://www.typosthes.gr/, https://www.skai.gr/, https://www.protothema.gr/, https://www.tanea.gr/



59 προβολές0 σχόλια