Κορωνοϊός: Σαν Σκηνή από Ταινία (Συνέντευξη με την Μαρία Παπαπυθαγόρα)

Γράφει η Αριάδνη Χαρπαντίδου


Στο κλίμα τον ημερών, έχοντας διαβάσει για την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων της πανδημίας Covid-19 στη γειτονική Ιταλία, είχα τη χαρά να συνομιλήσω με τη γιατρό Μαρία Παπαπυθαγόρα, γιατρό αισθητικής ιατρικής κα διαιτολόγο, με βάση το Μιλάνο και την Παβία στην Ιταλία, η οποία μοιράστηκε μαζί μας το κλίμα εκεί, τις σκέψεις της και τις αλλαγές που έχει δει, τόσο στη συνολική εικόνα της χώρας, όσο και στη συμπεριφορά των πολιτών και τις αλλαγές στις ενδοοικογενειακές σχέσεις.



Η κυρία Παπαπυθαγόρα μου περιέγραψε αναλυτικά πώς είναι η κατάσταση τη δεδομένη στιγμή στην Ιταλία, σε σχέση με ακριβώς ένα χρόνο πριν.


Αναφέρει σχετικά: «Σε σχέση με πέρσι, εκτιμώ πως είμαστε σε χειρότερα επίπεδα. Το lockdown στην Ιταλία ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου της περασμένης χρονιάς. Δεν είχαμε φτάσει πάνω από 8 χιλιάδες κρούσματα την ημέρα. Σήμερα μετράμε πάνω από 20 χιλιάδες κρούσματα τη μέρα και είναι κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση πλέον σε κανέναν. Την προηγούμενη χρονιά, φοβόμασταν να βγούμε. Φέτος η κατάσταση είναι χειρότερη, εξαιτίας και της Ινδικής μετάλλαξης του ιού και του πρώτου κρούσματος που εντοπίστηκε χθες εδώ. Τη συγκεκριμένη μετάλλαξη, μέχρι στιγμής δεν καλύπτει κανένα εμβόλιο. Επικρατεί ένα κλίμα τρομοκρατίας, καθώς έχουν γίνει πολλά λάθη, δυστυχώς. Το μεγαλύτερο λάθος αφορά το χειρισμό, σχετικά με τους εμβολιασμούς. Μόνο 6 εκατομμύρια των πολιτών έχουν κάνει την πρώτη δόση του εμβολίου, ενώ μόλις 2 εκατομμύρια σε ένα συνολικό πληθυσμό 46 εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν ολοκληρώσει και τις δύο δόσεις. Υπολογίζεται πως μέχρι τις 7 Μαΐου του 2023 θα έχουν εμβολιαστεί όλοι. Εγώ, ως γιατρός, εμβολιάστηκα με το εμβόλιο της Pfizer.»



Στη συνέχεια, ανέφερε ενδεικτικά το πώς είναι χωρισμένες οι περιοχές στη χώρα.


«Εδώ οι περιοχές είναι χωρισμένες ανά χρώματα: κίτρινο, πορτοκαλί, βαθύ πορτοκαλί, κόκκινο και βαθύ κόκκινο. Η Λομβαρδία είναι μάλλον η χειρότερη περιοχή. Είμαστε στο βαθύ πορτοκαλί αυτή τη στιγμή, με τα πάντα κλειστά και ανοιχτά μόνο πολύ συγκεκριμένους χώρους. Στις κίτρινες περιοχές, τα μαγαζιά είναι ανοιχτά και τα εστιατόρια είναι ανοιχτά μόνο κατά τις μεσημεριανές χώρες. Ο κόσμος δεν διαμαρτύρεται σε τέτοιο βαθμό, όπως στην Ελλάδα. Αυτοί που διαμαρτύρονται έντονα είναι όσοι ανήκουν στον τομέα της εστίασης, που συγκεντρώνονται συνήθως σε κάποιες πλατείες».


Κυρία Παπαπυθαγόρα, πώς είναι η ψυχολογίας σας και αυτή των ασθενών σας; Μπορείτε να μας την περιγράψετε;

«Φοβάμαι πάρα πολύ. Οι νεότεροι άνθρωποι δε φοβούνται τόσο πολύ τώρα, γιατί όσοι είναι μέχρι 30 ετών έχουν νοσήσει σε ένα ποσοστό 6-7% στη χώρα μας. Αρκετοί δεν προσέχουν τόσο πολύ και βγαίνουν κρυφά, συναντιούνται, καθώς θεωρούν ότι πλήττονται λόγω του γηραιότερου πληθυσμού που νοσεί, σε πολύ μεγαλύτερα ποσοστά. Λόγω της δουλειάς μου και της ειδίκευσης -είμαι ιατρός αισθητικής ιατρικής και διατροφολόγος- πρέπει να είμαι σε στενή επαφή με τους ασθενείς μου. Χρησιμοποιώ όλα τα απαραίτητα προστατευτικά μέσα: δύο μάσκες, προστατευτικό τζάμι και τηρώ όλα τα απαραίτητα για την απολύμανση και την καθαριότητα του χώρου, μετά από κάθε επίσκεψη ασθενή στο ιατρείο.


Οι ασθενείς μου δεν έρχονται πλέον στα ραντεβού για δύο λόγους: είτε επειδή φοβούνται πάρα πολύ, είτε επειδή αρκετοί πλέον δε βρίσκονται στη ζωή. Όσον αφορά το δεύτερο, πολλοί άνθρωποι με διάφορες ασθένειες έχασαν τη ζωή τους επειδή δεν μπορούσαν και δεν πήγαιναν στα νοσοκομεία για τις καθιερωμένες και πολύ συγκεκριμένες εξετάσεις που έκαναν, με το φόβο να μην κολλήσουν Covid-19, κάτι που δυστυχώς συνέβη σε πολλούς συνανθρώπους μας. Στην αρχή της πανδημίας, τα νοσοκομεία δεν ήταν εξοπλισμένα με τα απολύτως απαραίτητα: μάσκες, γάντια κτλ. Το 50% από τις κλινικές είναι αποκλειστικά προορισμένες για την Covid-19 και το υπόλοιπο 50% για οποιαδήποτε άλλη ασθένεια, ανάγκη. Τον προηγούμενο Απρίλιο και Μάιο δεν υπήρχε καν χώρος για τους ασθενείς. Μεταφέρονταν στη Γαλλία και στη Γερμανία. Το παν αυτή τη στιγμή είναι να υπάρχει χώρος για όσους νοσούν από την Covid-19.»



Ακούγοντας με ενδιαφέρον όσα περιέγραφε η κα Παπαπυθαγόρα, ένιωσα την ανάγκη να τη ρωτήσω πώς (προ)βλέπει η ίδια την επόμενη μέρα. Η ίδια ανέφερε πώς: «Θα χρειαστεί πάρα πολύ καιρός για να το ξεπεράσουμε. Οι αλλαγές θα έρθουν όταν το εμβόλιο θα αποτελεί κάτι απλό, όπως τα εμβόλια της απλής γρίπης. Η λύση για το μέλλον που μπορώ να δω είναι αυτή, όταν δηλαδή η Covid-19 θα αποτελεί μια απλή γρίπη που θα αντιμετωπίζεται εξίσου απλά πλέον».


Στη συνέχεια, αναφερθήκαμε στο πιο ανησυχητικό αποτέλεσμα της πανδημίας. Αναφορικά με αυτό, υποστήριξε πως για την ίδια είναι η κατάργηση των ανθρωπίνων σχέσεων. Συγκεκριμένα, μου ανέφερε: «Αυτή η αποξένωση, η απομόνωση είναι κάτι τρομερό. Το να μην μπορώ να δω το χαμόγελο ενός ανθρώπου και ο ίδιος το δικό μου, να μην μπορώ να σφίξω το χέρι ενός ασθενή μου. Έπειτα, ένα επίσης πολύ ανησυχητικό αποτέλεσμα της πανδημίας είναι το οικονομικό. Υπάρχουν πολύ σκληρές αλήθειες. Ο κόσμος δεν μπορεί να δουλεύσει, η κρατική μέριμνα εδώ δεν είναι όπως σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία, στην Ελβετία.»


Το «μέλλον» της πανδημίας και ειδικότερα τα προβλήματα που θα επιφέρει στην ανθρωπότητα μετά το πέρας της, απασχόλησαν, από την αρχή της εμφάνισής της, πολλούς επιστήμονες. Πώς θα είμαστε όταν, τελικά, καταφέρουμε να ξεπεράσουμε όλη αυτή την κατάσταση; Θα είμαστε πιο δυνατοί μετά από μία τέτοια κατάσταση ή θα έρθουν στην επιφάνεια περισσότερα προβλήματα;


Και για αυτούς τους προβληματισμούς, η κα Παπαπυθαγόρα είχε να μοιραστεί κάποιες σκέψεις της μαζί μας: "Πιο δυνατοί, από ψυχολογικής πλευράς, ενδεχομένως δεν θα καταφέρουμε να βγούμε. Πιο ταλαιπωρημένοι, μάλλον. Όσοι από πριν δεν ήταν σε καλή κατάσταση θα εξαγριωθούν περισσότερο, ζητώντας και διεκδικώντας τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Όσοι ήταν σε ένα καλό επίπεδο από πριν, θα επικεντρωθούν επίσης στην επιβίωσή τους. Ο οικονομικός αντίκτυπος θα επηρεάσει πολύ και την ψυχολογία μας".


Κάτι που με έχει προβληματίσει και προσωπικά, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας έχουν αυξηθεί σίγουρα κατά 20%, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, που προειδοποίησε γι’ αυτή την «κρυμμένη πανδημία», όπως και τη χαρακτήρισε. Μόλις τον προηγούμενο Απρίλιο, μετρώντας περίπου ένα μήνα σε κατάσταση εγκλεισμού, παρατηρήθηκε πάνω από 60% αύξηση στις κλήσεις έκτακτης ανάγκης από γυναίκες που έχουν υποστεί βία από τους συντρόφους τους, από τα κράτη-μέλη, σύμφωνα με τον δρ. Χανς Κλούγκε, Περιφερειακό Διευθυντή για την Ευρώπη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τα ακριβή ποσοστά κακοποιήσεων, καθώς η πλειοψηφία αυτών παραμένουν στο σκοτάδι. Λαμβάνοντας υπόψιν και τις κακοποιήσεις και σε παιδιά, άντρες και ηλικιωμένους, τα ποσοστά σίγουρα εκτοξεύονται.



Σε αυτό το σημείο, η κα Παπαπυθαγόρα υπογράμμισε πως: «στην Ιταλία έχουμε πάρα πολλά κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας. Κάθε 3 μέρες σκοτώνεται μία γυναίκα από ενδοοικογενειακή βία. Γίνεται μία συνολική προσπάθεια από τα μέσα (κοινωνικής δικτύωσης, ενημέρωσης), να ενημερώσουν σχετικά και να διαδώσουν και τη γραμμή βοήθειας για τα θύματα. Στη γραμμή αυτή, μπορούν να καλέσουν και να πουν πως θέλουν μία πίτσα. Με αυτό το μήνυμα εννοούν ότι χρειάζονται βοήθεια. Έτσι έχουν σώσει πολύ κόσμο. Πλέον οι συνθήκες ζωής μας είναι πάρα πολύ διαφορετικές. Δεν ήμασταν μαθημένοι να ζούμε 24 ώρες το 24ωρο με έναν άνθρωπο. Ειδικά όταν υπάρχουν ήδη προβλήματα, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Στο πρώτο lockdown τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τους πρώτους μήνες όλοι έκαναν κάτι, μαγείρευαν, καθάριζαν, ξεκουράζονταν. Πλέον τα έχουμε κάνει όλα.»


Ακούγοντας αυτά, όλοι σκεφτόμαστε ότι το πρώτο κύμα της πανδημίας, όντας και κάτι εντελώς «ξένο», που δεν είχαμε αντιμετωπίσει, όλοι μας ήμασταν πιο τρομαγμένοι, υπάκουοι και το αντιμετωπίσαμε με μία απόσταση, με περιέργεια και εκμεταλλευόμενοι το διάστημα που μας δόθηκε, ως κάτι παροδικό, κάναμε όσα δεν είχαμε πριν το χρόνο για να κάνουμε, αντιμετωπίσαμε όσα αφήναμε «κάτω από το χαλί» σε συνθήκες που ο χρόνος μας ήταν πιεσμένος.


Συζητώντας, νιώσαμε πως όλα όσα περιγράφαμε φάνταζαν σαν σενάριο. Πόσο διαφορετική ήταν η ζωή πριν και πόσο στο μετά. «Η πιο περίεργη ανάμνηση που είχα μέχρι τώρα είναι η εξής. Στο πρώτο lockdown, ήμουν στο σπίτι για δυόμιση μήνες, χωρίς να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ. Χρησιμοποιούσα την υπηρεσία παράδοσης στο σπίτι. Μια φορά, δεν μου έφεραν όλα όσα είχα παραγγείλει και αποφάσισα να βγω έξω και να πάω μόνη μου στο σούπερ μάρκετ. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο και οδηγώντας, συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε κανείς, πουθενά. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να συλλάβω, σαν μία σκηνή από ταινία. Ήμουν μόνη.»


Ιταλία, Ελλάδα, Ευρώπη. Ένας κόσμος, το ίδιο σκηνικό. Σκηνές από ταινία φαντασίας; Θρίλερ; Όποιο και αν είναι το είδος, η βάση και η πραγματικότητα έχουν κοινά στοιχεία για όλους μας, σε όποιο μέρος και αν βρισκόμαστε. Πίσω από τη μάσκα όμως, βρίσκεται ένα χαμόγελο κρυμμένο. Στα μάτια που έμειναν να μας κοιτάζουν, η ελπίδα διαγράφεται, και πολλές φορές αυτή είναι πιο δυνατή απ’ όλα.




https://www.reuters.com/article/us-health-coronavirus-italy-violence-idUSKBN21M0PM

πηγή: https://www.naftemporiki.gr/story/1697394/covid-19-7-pandimies-mesa-stin-pandimia

139 προβολές0 σχόλια