«Μια ελπίδα πιο δυνατή από τη Θάλασσα», της Μελίσα Φλέμινγκ

«Μια Ελπίδα πιο Δυνατή από τη Θάλασσα», η συναρπαστική ιστορία μιας προσφυγοπούλας, της Ντουάα αλ Ζάμιλ, που αφηγείται συναρπαστικά η Δημοσιογράφος Μελίσα Φλέμινγκ στο βιβλίο αυτό, δίνοντας πλέον φωνή σε κάθε πρόσφυγα που παλεύει με «θηρία» και «κύματα» για ένα καλύτερο αύριο, μία νέα ζωή και ένα μέλλον χωρίς την αβεβαιότητα του πολέμου.



Το βιβλίο, περιγράφει, την περιπετειώδη ιστορία της Σύριας Προσφυγοπούλας, που έχασε τα πάντα σε μια στιγμή, το 2011, όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία. Η ίδια, έχοντας ήδη καταφέρει να βρεθεί στην Αίγυπτο, με τον αρραβωνιαστικό της, εν ονόματι Μπάσιμ, αποφασίζουν να καταφύγουν στην Ευρώπη, για ένα καλύτερο μέλλον, με ασφάλεια και παιδεία.


Η Ντουάα και ο σύντροφος της, μπαίνουν σε μια υπερπλήρη φουσκωτή βάρκα, η οποίο ήταν υπερφορτωμένη με εκατοντάδες πρόσφυγες, με αποτέλεσμα να βουλιάξει στα ανοιχτά της Μεσογείου. Πολλά προηγήθηκαν αυτού και πολλά συνέχισαν να συμβαίνουν, έπειτα από αυτό το τραγικό γεγονός. Αυτά λοιπόν, αφηγείται εξαιρετικά η Δημοσιογράφος, Μελίσα Φλέμινγκ, σε ένα βιβλίο γεμάτο πόνο, αβεβαιότητα, που όμως σου αφήνει μια γεύση αισιοδοξίας και ελπίδας για το αύριο.


Η Ντουάα, καταθέτει τη ψυχή της, το δράμα της, ενώ σκιαγραφεί την έλλειψη ανθρωπιστικής συνείδησης που διακατέχει την κοινωνία σήμερα. Μια ομάδα προσφύγων, μια ομάδα ανθρώπων, χωρίς πυξίδα στη μέση του ωκεανού, παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο, τόσο για αυτούς όσο και για τα παιδιά τους. Η Μελίσα Φλέμινγκ, έντεχνα μεταφέρει τον σπαραγμό μιας κοπέλας, με όνειρα, με στόχους, που έγινε θύμα μια καλοστημένης πλεκτάνης και ενός διεφθαρμένου συστήματος.



Όλα ξεκινούν με ένα γκράφιτι που ζωγράφισαν στον τοίχο με σπρέι, κάτι παιδιά, τον Φεβρουάριο του 2011. Την περίοδο αυτή, δοκιμάζονταν πολλά αυταρχικά καθεστώτα στη Μέση Ανατολή, ενώ η καταπιεσμένη νεολαία, που είχαν πλέον επιρροή από τις απόψεις του Μοχάμεντ Μπουαζίζι, αντιδρούσαν στις θυσίες του, με αποτέλεσμα να λεηλατούν την πόλη με διάφορους τρόπους. Ο Τυνήσιος πρόεδρος, ως απάντηση προς αυτούς, υποσχέθηκε στο λαό ευημερία, ελευθερία και αυτάρκεια, κάτι που ο λαός αρνήθηκε να πιστέψει και συνέχισε να αντιδρά στις προκλήσεις του. Ταραχές ξέσπασαν σε ολόκληρη τη χώρα, με αποτέλεσμα η χώρα να κηρυχτεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να διαλυθεί η κυβέρνηση.


«Η εξουσία του στη χώρα αποδυναμώθηκε και ο κύκλος των υποστηρικτών του στον στρατό και στην κυβέρνηση στράφηκε εναντίον του. Στις 14 Ιανουαρίου, λιγότερο από έναν μήνα αφότου αυτοκτόνησε ο Μοχάμεντ Μπουαζίζι, ο πρόεδρος παραιτήθηκε από το αξίωμά του και κατέφυγε στη Σαουδική Αραβία με την οικογένειά του (απόσπασμα του βιβλίου)». Αυτή λοιπόν, ήταν και η πρώτη φορά που η ίδια η χώρα κατάφερε με λαϊκή εντολή, να ρίξει τη δικτατορία. Πολλές οικογένειες της Συρίας, έβλεπαν με σεβασμό τις πράξεις του λαού και ανέμεναν την εξέλιξη των πραγμάτων. Όλοι ήταν δυσαρεστημένοι με τη δικτατορία και το καθεστώς αυτό, δεν πίστευε ποτέ κανείς πως θα υπήρχαν αντιπαραθέσεις στην ιδέα της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Δε θα υπήρχε πια η ιδέα του «μεγάλου αδελφού», σε κάθε τους βήμα.


Η Ντουάα, δεκαέξι χρονών τότε, και οι αδελφές της, απαιτούσαν από τους γονείς τους, λεπτομέρειες αναφορικά με το τι συνέβαινε στη Συρία. Ο πατέρας τους, κρατούσε μια αμφιβολία για την εξέλιξη των πραγμάτων, καθώς όπως υποστήριζε, η Συρία ήταν μια διαφορετική περίπτωση από την Τυνησία. Όλα τα Αραβικά Κράτη είχαν ένα κοινό αίτημα, την ανάγκη για ελευθερία.


Σύντομα στις χώρες της Αραβίας, η ευημερία και η εδραίωση της ελευθερίας, ευδοκίμησε. Κανένας όμως δεν πίστεψε ποτέ πως το ίδιο θα ισχύσει και στη Συρία, μέχρι και τη στιγμή που τα νεαρά αυτά αγόρια έγραψαν με σπρέι στον τοίχο «Ήρθε η σειρά σου, γιατρέ», υπονοώντας το γεγονός ότι ο Μπασάρ αλ Άσαντ είχε σπουδάσει οφθαλμίατρος. Τα αγόρια, δε φαντάστηκαν ποτέ πως η πράξη τους αυτή, θα προκαλέσει τέτοια αναταραχή και επανάσταση στη Συρία, που θα οδηγήσει στον εμφύλιο πόλεμο και θα διχάσει τη χώρα. Μετά από αυτό οι διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους, με σκοπό την απελευθέρωση των αγοριών.


Η Αμερικανίδα Δημοσιογράφος, περιγράφει με ιδιαίτερη ευφυΐα και παραστατικότητα τα γεγονότα, δίνοντας την πλήρης εικόνα για τα όσα συνέβησαν στη Συρία, αλλά και για το ίδιο το ταξίδι χωρίς προορισμό, αυτών των ανθρώπων. Μέσω της επίκλησης του συναισθήματος η ίδια η Μελίσα Φλέμινγκ, προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες και να δώσει μια πιο ανθρωπιστική εικόνα των όσων συνέβησαν, μέσω μιας συγκλονιστικής αυτόπτη μάρτυρα, της ίδιας της Ντουάα.


Η τραγική εικόνα, περιγράφεται μέσω της χρήσης αντιθέσεων, που χρησιμοποιεί η ίδια η συγγραφέας, της διάκρισης αυτής ανάμεσα στον πόνο και την ελπίδα, στον σπαραγμό και την ελευθερία, στην ψυχρή αλήθεια και τα όνειρα. Η συνεχής χρήση έντονα φορτισμένων ρημάτων, δίνουν στη ροή του κειμένου, έναν ανθρώπινο σπαραγμό και αδιαμφισβήτητα ευαισθητοποιεί και τον πιο δύσπιστο άνθρωπο. Αξίζει να διαβαστεί γιατί συνδυάζει την μαρτυρία με την παράθεση ιστορικών γεγονότων, ενώ η συγγραφέας δίνει έμφαση στο ανθρωπιστικό στοιχείο και παρουσιάζει τα πράγματα με μια πιο ευαίσθητη πνοή.

35 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων