Ξεκάθαρα με το Ισραήλ;

Γράφει η Ιωάννα Μωυσίδου



Ιστορικές συγκρούσεις Ισραήλ – Παλαιστίνης

Οι συγκρούσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων αποτελούν έναν κύκλο που δείχνει να μην έχει τέλος. Οι νεκροί, τραυματίες και οι πολυάριθμες μεταναστευτικές ροές που έχουν δημιουργήσει αυτές οι συχνές και αιματηρές συγκρούσεις, από τον Πόλεμο των Έξι ημερών, τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ μέχρι σήμερα, με τις ρουκέτες που εκτοξεύθηκαν στις 10 Μαΐου από την Χαμάς στη Λωρίδα της Γάζας δείχνουν πως η επίλυση του ζητήματος και η ύπαρξη ειρήνης στην περιοχή θα αργήσει να έρθει.


Νέα ώθηση στις συγκρούσεις Αραβοϊσραηλινών δόθηκε μετά την απόφαση του ΟΗΕ για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1947 ή αλλιώς την διχοτόμηση του κράτους της, μη ανεξάρτητης ακόμα και υπό Βρετανική διοίκηση, Παλαιστίνης σε 2 περιοχές, μία εβραϊκή και μία παλαιστινιακή. Ο γραμματέας της Αραβικής Λίγκας Αζάμ Πασά δηλώνει την ξεκάθαρη διαφωνία των Αράβων με την διχοτόμηση της Παλαιστίνης και τον εποικισμό της από Ισραηλινούς.



Όπως αποδεικνύουν οι παρακάτω εικόνες η Ισραηλινή είσοδος, επέκταση και κατάκτηση τελικά του μεγαλύτερου μέρους της Παλαιστίνης δεν άργησε να έρθει εξαιτίας της ιδιαίτερης βοήθειας που έλαβε το Ισραήλ στις διάφορες στρατιωτικές του συγκρούσεις με τους Άραβες από την Δύση, με δεδομένο ότι το Ισραήλ αποτελεί σημαντικό δίαυλο για την Δύση και την προμήθεια πετρελαίου αλλά και για την δυτική επιρροή που ασκεί στην Μέση Ανατολή. Ενώ, λοιπόν, επεκτεινόταν εδαφικά το Ισραήλ εκατομμύρια Παλαιστίνιοι αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, τα οποία εποικίζουν Εβραίοι. Συγκεκριμένα σύμφωνα με τον ΟΗΕ το 1968 (μετά την ήττα των Αράβων στο πόλεμο των έξι ημερών) 1.610.000 Παλαιστίνιοι αποχωρούν αναγκαστικά από την Ιορδανία, τη Λωρίδα της Γάζας και τη δεξιά όχθη του Ιορδάνη.



Γεγονότα που οδήγησαν στη νέα σύγκρουση


Η Χαμάς εκδίδει τελεσίγραφο στο Ισραήλ και απαιτεί την απόσυρση των Ισραηλινών δυνάμεων από την περιοχή του ιερού ναού αλ-Άσκα όπου υπήρχε ισχυρή ισραηλινή αστυνομική παρουσία, αλλά και συγκρούσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων αλλά και από την Ανατολική Ιερουσαλήμ και την συνοικία Σέϊχ Τζάρα. Μετά το πέρας του τελεσίγραφου η Χαμάς εκτόξευσε ρουκέτες από την λωρίδα της Γάζας προς πόλεις του Ισραήλ και την Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ απάντησε με αιματηρά εναέρια χτυπήματα. Το γεγονός που πυροδότησε κυρίως αυτό τον νέο κύκλο αιματηρών συγκρούσεων ήταν η απόφαση του Ανώτατου Ισραηλινού Δικαστηρίου για την έξωση ή όχι 70 περίπου Παλαιστινίων οικογενειών από την Ανατολική Ιερουσαλήμ, ώστε να κατοικηθούν από Εβραίους εποίκους.

Η «Καθημερινή» και οι τοποθετήσεις


Παρακολουθώντας τις εξελίξεις η διεθνής κοινότητα επέλεξε στρατόπεδα και αναλόγως δικαιολόγησε, νομιμοποίησε και κατήγγειλε συμπεριφορές. Το ίδιο έκανε και η Ελλάδα με δηλώσεις του υπουργού εξωτερικών, ο οποίος καταδίκασε την εκτόξευση ρουκετών από την Χαμάς και μίλησε για το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ. Παρομοίως συμπεριφέρθηκε και ο έντυπος λόγος, ο Τύπος. Συγκεκριμένα σε άρθρο του στην «Καθημερινή», στο τεύχος που δημοσιεύθηκε στις 16/05/2021, ο κύριος Σάκης Μουμτζής δηλώνει πρώτα με τον τίτλο του άρθρου και στη συνέχεια με το περιεχόμενο πως η Ελλάδα πρέπει να είναι και καλά κάνει και είναι «Ξεκάθαρα με το Ισραήλ». Η Ελλάδα, όμως, θεωρώ δεν πρέπει να είναι ξεκάθαρα με το Ισραήλ.


«Ξεκάθαρα με το Ισραήλ;»



Αρχικά, ο ίδιος ο τίτλος είναι προβληματικός και εγείρει ερωτήματα. Γιατί η Ελλάδα να υποστηρίξει ξεκάθαρα το Ισραήλ; Εάν η απάντηση είναι για τους Ισραηλινούς εμβολιασμένους τουρίστες που είναι οι μόνοι που μπορούν να ενισχύσουν την ελληνική οικονομία, η τοποθέτηση είναι λανθασμένη. Εάν πάλι η απάντηση είναι επειδή την Παλαιστίνη υποστηρίζει η Τουρκία, οπότε εξαιτίας των κακών σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας πρέπει να στηρίξουμε τον «αντίπαλο» της Τουρκίας, πάλι πρόκειται για βιαστική πολιτική τοποθέτηση. Ή μήπως αφού είμαστε φιλοδυτικά προσκείμενη χώρα δεν πρέπει να αποκλίνουμε από τις διεθνοπολιτικές επιλογές των Η.Π.Α;


Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, το 1947 όταν λήφθηκε η απόφαση για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, την εκπλήρωση δηλαδή του πολιτικού στόχου του σιωνισμού, η Ελλάδα ήταν η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα που ξεκάθαρα τάχθηκε κατά αυτής της πρότασης, αφού ψήφισε όχι στην ψηφοφορία που διενεργήθηκε. Η παραπάνω θέση της Ελλάδας δεν προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση αν λάβουμε υπόψιν και το δικό μας παρελθόν με το Κυπριακό ζήτημα το οποίο επίσης ξεκίνησε το 1947 και ενώ επιδίωξη των Ελληνοκυπρίων ήταν η Ένωση με την Ελλάδα, η διεθνής κοινότητα προσπάθησε αρκετές φορές να φέρει ως λύση του ζητήματος τη διχοτόμηση και όχι την ανεξαρτησία ή την Ένωση.


Κατ’ αναλογία τη στιγμή που οι Άραβες έβαζαν μπρος το σχέδιο του παναραβισμού, η διχοτόμηση της Παλαιστίνης στάθηκε εμπόδιο δίνοντας όμως νέα ώθηση στον αραβικό εθνικισμό και την παλαιστινιακή αντίσταση στην διχοτόμηση. Με αυτό το παρελθόν και γνωρίζοντας τόσο από την αποτυχημένη προσπάθεια βρετανικής αποικιακής επέμβασης στην εμφυλιακή Ελλάδα αλλά και την αντίστοιχη πετυχημένη αμερικανική με το Σχέδιο Μάρσαλ και το Δόγμα Τρούμαν, αλλά και τις μνήμες του Κυπριακού, να τασσόμαστε τόσο εύκολα ξεκάθαρα με το Ισραήλ.


Έχει το Ισραήλ δικαίωμα στην αυτοάμυνα;



Ο κύριος Μουμτζής συνεχίζει υποστηρίζοντας πως δικαιολογημένα η Ελλάδα στηρίζει το Ισραήλ, αφού αυτό έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Σύμφωνα με το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών ένα κράτος έχει δικαίωμα στην άμυνα με ένοπλα μέσα για την απόκρουση ένοπλης επίθεσης, εάν δεν υπάρχουν εναλλακτικά μέτρα για την αντιμετώπισή της. Συνήθως το δικαίωμα στην αυτοάμυνα χρησιμοποιούν τα κράτη για να δικαιολογήσουν πράξεις επίθεσης.


Όπως και να έχει, βάσει διεθνούς δικαίου, μία κατοχική δύναμη δεν μπορεί να έχει δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Αν αναλογιστούμε το δικό μας κατοχικό παρελθόν δεν θα μπορούσα ούτε βάσει νόμου, αλλά ούτε και με την λογική μας να δικαιολογήσουμε ως αυτοάμυνα τις «δράσεις» των Ταγμάτων Ασφαλείας προς αυτούς που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση και όχι για την για την συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις. Και πως αποδεικνύεται πως το Ισραήλ είναι κατοχική δύναμη;


Το Ισραήλ από τη στιγμή της δημιουργίας του προσπαθεί με εποικισμούς και διευρυμένα δικαιώματα για τον λαό του να αλλάξει την δημογραφική βάση υπέρ του, ακολουθώντας την πολιτική της διεύρυνσης. Να διώξει δηλαδή τους Παλαιστινίους προς την Ιορδανία με τη βοήθεια φυσικά των Η.Π.Α, (μην ξεχνάμε προς τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Νετανιάχου διόρισαν οι Η.Π.Α). Έτσι, οι Η.Π.Α διατηρούν την επιρροή τους στην Μέση Ανατολή αλλά και καλύτερη θέση προς την Ρωσία.


Στρατηγικά συμφέροντα, Ισραήλ και Ελλάδα


Σε άλλο σημείο του άρθρου προσφέρει έναν ακόμη λόγο που σωστά πράξαμε και στηρίζουμε ανοιχτά το Ισραήλ αφού «τα στρατηγικά μας συμφέροντα δεν βρίσκονται στο πλευρό των Παλαιστινίων, αλλά στο πλευρό του Ισραήλ». Ποια είναι τα στρατηγικά μας συμφέροντα; Συνδέονται τα στρατηγικά μας συμφέροντα με αυτά των Η.Π.Α και γενικότερα της Δύσης; Όντως η φετινή τουριστική περίοδος ίσως είναι η πιο κρίσιμη και όντως η Τουρκία προέβη σε προκλητικές ενέργειες, όμως αρκούν αυτά τα δύο στοιχεία να καθορίσουν την δικιά μας διεθνοπολιτική κατεύθυνση, ειδικά όταν τραγικές εικόνες και βίντεο μεταδίδονται καθημερινά από την έκρυθμη κατάσταση στην περιοχή όπου ο χρόνος φαίνεται να μην έχει προχωρήσει;


Φίλοι, θύματα και δημοκρατικά κράτη


Στο τέλος του άρθρου γράφει: «Οι φίλοι στις δύσκολες στιγμές φαίνονται. Άλλωστε, είναι και λάθος και άδικο να εξισώνουμε τον θύτη με το θύμα, τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο, τον τρομοκράτη με ένα δημοκρατικό κράτος». Σωστές οι παραπάνω παρατηρήσεις ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, ποιος είναι ο φίλος μας και ποιος ο εχθρός; Και πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι στις διεθνείς μας σχέσεις πως ο φίλος μας γρήγορα όταν αλλάξουν τα στρατηγικά του συμφέροντα δεν θα γίνει εχθρός μας;


Κοιτάζοντας πάλι στο δικό μας παρελθόν, παρόλο που η Ελλάδα ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, το 1974, το ΝΑΤΟ δεν αντέδρασε στα αιματηρά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Κύπρο μετά από την στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας, οπότε και ο Κ. Καραμανλής αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Βλέπουμε λοιπόν πως «οι φίλοι» μας δεν μας στάθηκαν την δύσκολη στιγμή γιατί στρατηγικά δεν ήταν υπέρ τους.


Βεβαίως το Ισραήλ δεν αποτελεί παράδειγμα δημοκρατικής χώρας, παρά την επιρροή των Η.Π.Α. Γιατί; Ακριβώς γιατί οι Άραβες που μένουν στο Ισραήλ θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίες, με μειωμένα δικαιώματα όπως την δυσκολία τέλεσης πολιτικού γάμου. Επομένως πρέπει πραγματικά κανείς να λαμβάνει υπόψη του τις παραπάνω τοποθετήσεις του κύριου Μουμτζή προτού επιλέξει την ξεκάθαρη υποστήριξη με οποιοδήποτε κράτος.


Θα έλεγε κανείς πως με την εξάλειψη της αποικιοκρατίας, μετά από δύο παγκόσμιους πολέμους αλλά και τη νομική προστασία και κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τέτοια φαινόμενα αιματηρών συγκρούσεων θα εκλείψουν. Η πραγματικότητα δεν είναι τέτοια και φαίνεται πως δεν κινούμαστε σε αυτό τον δρόμο, όταν ακόμα για τα συμφέροντα κάποιων περισσότερο ή λιγότερο ισχυρών, που δικαίως ή αδίκως διεκδικούν εδάφη, ανθρώπους, επιρροή και αναγνώριση, χάνονται ανθρώπινες ζωές, κυριαρχεί το μίσος και η διχόνοια, η διχοτόμηση επειδή ανήκεις στην μία ή την άλλη θρησκεία, επειδή ανήκεις σε εκείνο ή το άλλο πολιτικό κόμμα. Εάν αυτά τα στοιχεία προσδιορίζουν το «ποσοστό ανθρωπιάς» τέτοιες συγκρούσεις θα συνεχίσουν να υπάρχουν μόνο που αυτοί που συγκρούονται δεν θα γνωρίζουν για τί πολεμούν τελικά.







Πηγές Εικόνων: https://www.circogreco.gr/, https://www.protothema.gr/, https://www.naftemporiki.gr/, https://infognomonpolitics.gr/, https://www.msn.com/

173 προβολές0 σχόλια