"Προσφέρουμε από Καρδιάς": η Εθελοντική Ομάδα που Ευδοκίμησε μέσα στην Πανδημία

Γράφει η Κυριακή Μπλόσκα


Εδώ και ενάμιση χρόνο θα έλεγε κανείς πως ο χρόνος έχει σταματήσει, με τις περιοριστικές συνθήκες που έφερε η πανδημία της Covid-19 να μας κάνουν μέρα με τη μέρα να χάνουμε την ελπίδα για το αύριο. Μία ελπίδα που αργοπεθαίνει και οδηγεί όλο και περισσότερο κόσμο στην ανεργία και την αβεβαιότητα. Φαίνεται, όμως, πως ο συνεχής εγκλεισμός και η ανασφάλεια που έφερε η πανδημία λειτούργησαν διαφορετικά, καθώς θέλοντας και μη άφησα πίσω τις σκέψεις που με κρατούσαν στην αδράνεια. Έτσι, αποφάσισα να επικοινωνήσω με την εθελοντική ομάδα Προσφέρουμε από Καρδιάς, την οποία παρακολουθώ εδώ και μερικούς μήνες και λειτουργεί στην Θεσσαλονίκη, για να μάθω τι σημαίνει να είναι κανείς εθελοντής.



«Eίμαστε μια παρέα φίλων που ο μόνος σκοπός μας είναι να βοηθάμε και να στηρίζουμε άπορες οικογένειες. Ανθρώπους που πριν λίγο καιρό είχαν τις δουλειές τους και μπορούσαν να ζήσουν τις οικογένειες τους με αξιοπρέπεια, αλλά η οικονομική κρίση και η ανεργία τους έφερε πολύ κοντά στην ανέχεια».


Αυτή είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζει κανείς με το που επισκεφτεί το προφίλ της ομάδας στα social media, η οποία διαθέτει γύρω στα 11 χιλιάδες μέλη μόνο στο Facebook. Ένα από τα μέλη αυτά έτυχε να είμαι και εγώ, χωρίς να συνεισφέρω ωστόσο στην πράξη στις δράσεις της ομάδας. Φυσικά, δεν ήμουν η μόνη μου θέλησα να μάθω περισσότερα για τον εθελοντισμό. Μέσα από την συνέντευξη που μου παραχώρησε μία από τις συνιδρύτριες της ομάδας, κ. Λίτσα Σπανού, είδα τον κόσμο με άλλα μάτια. Ξεκινώντας την κουβέντα μας αναρωτήθηκα πώς μπορεί να γίνει κανείς εθελοντής, μα κυρίως το κατά πόσο μπορεί να ευδοκιμήσει ο εθελοντισμός μέσα στις περιοριστικές συνθήκες της πανδημίας.



- Πώς πήρατε την απόφαση να δημιουργήσετε από το μηδέν μία εθελοντική ομάδα;


-Με τον εθελοντισμό ασχολούμαι εδώ και 15 χρόνια, μέχρι να κατασταλάξω στο τι θέλω. Τον Σεπτέμβριο κλείνουμε 6 χρόνια και μπαίνουμε στα 7 από την λειτουργία της δικής μας ομάδας. Ήθελα να ξέρω ότι τα πράγματα πηγαίνουν εκεί που πραγματικά υπάρχει ανάγκη, να γνωρίζω ακριβώς τι μπαίνει μέσα στην ομάδα, δηλαδή μπαίνουν 5 φασόλια ας πούμε που λέει ο λόγος, θέλω να ξέρω αυτά τα φασόλια ποιος τα έφερε και από πού. Όταν έρχεται σε μένα ένας εθελοντής πρέπει να ενδιαφέρεται για τις οικογένειες και να μην κρατάει τα πράγματα που συγκεντρώνουμε για προσωπική χρήση. Εγώ δεν μπορώ αυτό να το δεχτώ. Για να έχουμε ,λοιπόν, αυτή τη σιγουριά ξεκινήσαμε αυτή την ομάδα.


Πια φροντίζουμε 134 οικογένειες μηνιαία. Από λάδι -ας πούμε- θέλω 134 λίτρα το μήνα. Όλα αυτά τα συγκεντρώνουμε από τις αναρτήσεις στην ομάδα. Η αποθήκη μας είναι σαν ένα μικρό μίνι μάρκετ που μπορείς να δεις μέσα 400 φασόλια, 500 μακαρόνια κ.α. Όλα αυτά ,όμως, δεν έρχονται από χορηγίες και εταιρίες, αλλά από τον απλό κόσμο. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας -από άνεργους μέχρι και επιστήμονες- πηγαίνουν στο σούπερ μάρκετ γεμίζουν σακούλες με τρόφιμα και τα φέρνουν στην αποθήκη.



«Τότε είχα βάλει άλλες δύο κοπέλες και ο κόσμος μας έβλεπε σαν τρεις τρελές που θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Όταν άρχισε να έρχεται στην ομάδα και εμείς τους δείχναμε τι κάναμε, έφερνα εσκεμμένα τις οικογένειες να έρχονται στην ομάδα για να παίρνουν τα τρόφιμα και να τους βλέπει ο κόσμος. Οικογένειες που δεν είχαν πρόβλημα να φανούν. Χωρίς την άδειά τους δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».



Τον πρώτο χρόνο δεν ήταν όλα ρόδινα, καθώς ο κόσμος ήταν διστακτικός. Με την στήριξη, όμως, από Έλληνες ομογενείς στην Γερμανία η ομάδα κατάφερε να ορθοποδήσει και να ευδοκιμήσει σύντομα.




«Ίσως αν δεν ήταν εκείνοι, εμείς δεν θα είχαμε την ομάδα που είμαστε σήμερα. Το 2015 -την πρώτη χρονιά που ξεκινήσαμε- κάποιοι Έλληνες από την Γερμανία είδαν τι κάνουμε, μας έβγαλαν ζωντανά σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, τους είπαμε πέντε πράγματα και οι άνθρωποι άρχισαν να μαζεύουν τρόφιμα από την Γερμανία και να τα στέλνουν σε μας. Μετά ήρθαν κιόλας και μας γνώρισαν! Έτσι, τα Χριστούγεννα δεν σκάω καθόλου για τις οικογένειες, γιατί για τις 130 οικογένειες οι ομογενείς εθελοντές αγόρασαν βασιλόπιτες και δώρα για όλα τα παιδιά. Τους ανθρώπους αυτούς τους έχουμε στο πλευρό μας όλα τα χρόνια που λειτουργούμε».


Για την κυρία Λίτσα ο εθελοντισμός είναι στάση ζωής. Από παιδί ήθελε να προσφέρει. Μεγαλώνοντας όλο αυτό άλλαξε και έγινε πιο δυνατό. Μου παραδέχτηκε πως το μεγαλείο της προσφοράς είναι ένα μοναδικό συναίσθημα που το έχει ο καθένας μας μέσα του, αλλά καμία φορά δεν ξέρει πώς να το βγάλει. Σε εκείνη το έβγαλε ένα παιδάκι πριν από 6 χρόνια, όταν λιποθύμησε από ασιτία σε ένα σχολείο στη Θεσσαλονίκη. Η ίδια πήγε και το βρήκε, το ρώτησε τι του συμβαίνει και εκείνο απάντησε πως τρέφεται μόνο με λαπά.


«Πώς είναι δυνατόν ένα μικρό παιδί να τρώει μόνο βραστό ρύζι; Αυτό το παιδάκι το έχουμε ακόμη στην ομάδα. Αυτό μου έδωσε την ώθηση να ξεκινήσω κάτι καθαρό. Και έτσι ξεκίνησα».


-Υπάρχουν κριτήρια στην επιλογή των εθελοντών αλλά και των οικογενειών που αναζητούν βοήθεια;


-Το μόνο που ζητάμε είναι να έχουν σκοπό, να θέλουν να βοηθήσουν τον άλλον. Με λίγα λόγια να έχουν αλληλεγγύη. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν, αρκεί να αγαπούν αυτό που κάνουν. Έχουμε 5 γιατρούς που σηκώνουν τα μανίκια και κάνουν εργασία. Οι εθελοντές μας μπορεί να είναι από άνεργοι μέχρι και τον καλύτερο επιστήμονα. Έχουμε μάλιστα και μία καρδιολόγο στην ομάδα, έναν μεγάλο οδοντίατρο, γενικότερα γιατρούς από όλη την Θεσσαλονίκη που έρχονται και κάνουν δουλειές. Δεν ξεχωρίζουν. Δεν είναι εκεί ως γιατροί. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Και εγώ απορώ είναι η αλήθεια.


Όσον αφορά τις οικογένειες, έχουμε αρκετές. Είναι ο κύριος Γιώργος που ζει μόνος του και τον ανακαλύψαμε όταν περνούσε μπροστά από την ομάδα για να πάρει φαγητό από το συσσίτιο. Έχουμε ζευγάρι παραπληγικών. Κυρίως έχουμε οικογένειες με πολλά παιδιά. Ο ένας 4, ο άλλος 6, ο άλλος 3. Έχουμε πάνω από 150 παιδάκια στην ομάδα. Το μόνο που κοιτάζουμε είναι ο άνθρωπος που ζητάει βοήθεια να μην είναι ας πούμε δέκα χρόνια άνεργος. Βέβαια εμείς τους βοηθάμε να βρίσκουν και δουλειές. Κατά καιρούς μπορεί να με πλησιάσει μία εταιρεία που μας παρακολουθεί και να μου πει ξέρεις θα χρειαστώ πέντε άτομα στην τάδε βιοτεχνία, έχεις κάποιες οικογένειες να τους πάρουμε; Ευτυχώς μέχρι τώρα όλες οι οικογένειες που είχαμε είχαν πραγματικά ανάγκη.


Η τελευταία οικογένεια που πήραμε είχε μία μαμά κατάκοιτη, έναν μπαμπά με 3 εγκεφαλικά, 51 χρονών η μαμά, γύρω στα 55 ο μπαμπάς. Τα δύο αγόρια τους ήταν μόλις 24 και 25 χρονών. Με αυτή την ιστορία εγώ κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, γιατί η οικογένεια αυτή είναι δίπλα μου. Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν, έτρωγαν από το συσσίτιο και δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να ειδοποιήσει την ομάδα. Μάλιστα, το ένα παιδί τους διαγνώστηκε με όγκο στο κεφάλι και λέω είναι δυνατόν να μην έχουμε μάθει τίποτα; Δεν έβγαζαν προς τα έξω το πρόβλημά τους. Ώσπου κάποια κοπέλα μπήκε στην ομάδα και μου έστειλε μήνυμα. Αμέσως ανταποκριθήκαμε. Ήταν σοκ. Ο διπλανός μας μπορεί να υποφέρει και εμείς να μην έχουμε ιδέα. Δεν θα στηρίξω ποτέ ένα άτομο που θα βγει στο Facebook και θα πει ξέρετε έχω δύο παιδιά, δεν έχω να φάω δεν...δεν, βοηθήστε με, γιατί για μένα λέει ψέματα. Αυτό μου δείχνει η εμπειρία μου. Αυτός που έχει πραγματικά ανάγκη θα βρει τον τρόπο να βοηθήσει την οικογένειά του διακριτικά, χωρίς να την εκθέσει.



-Ποια οφέλη μπορεί να αποκομίσει μία οικογένεια που βρίσκεται σε ανάγκη και επιθυμεί να σας προσεγγίσει;


-Σκέψου πως η ομάδα μας έχει πάει στην Αθήνα και έχει βαφτίσει παιδάκι από ανύπαντρη μητέρα. Το παιδί το βάφτισα εγώ με την κόρη μου. Ήταν μια άπορη μανούλα που την παράτησε ο σύντροφός της μόλις έμεινε έγκυος και η κοπέλα είπε ότι θα κρατήσει τα παιδιά. Έτσι, εμείς αποφασίσαμε να τις στέλνουμε πράγματα. Πήγαμε στην Αθήνα, τους γνωρίσαμε και μας ζήτησαν να βαφτίσουμε το ένα το παιδί. Εκπροσωπούσαμε την ομάδα όταν το κάναμε. Στην Αθήνα έχουμε μόνο 10 οικογένειες. Εκεί βέβαια υπάρχουν πάρα πολλές εθελοντικές ομάδες. Κακά τα ψέματα υπάρχει πολλή φτώχεια στην Θεσσαλονίκη. Έτσι, είπαμε ότι θα βοηθάμε εδώ. Από την ομάδα πέρασαν τουλάχιστον 600 οικογένειες αυτό το χρόνο. Αυτό είναι πολύ μεγάλο ποσοστό για μια ομάδα σαν εμάς που δεν είμαστε ΜΚΟ και δεν πληρωνόμαστε από πουθενά.


-Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε τόσο στην λειτουργία όσο και στην οργάνωση της ομάδας πριν αλλά και μετά την έξαρση της πανδημίας;


-Η αποθήκη που έχουμε είναι ένας ισόγειος χώρος που μας τον έχουν παραχωρήσει δωρεάν. Εμείς δεν πληρωνόμαστε από πουθενά σαν εθελοντές, οπότε δεν πληρώνουμε ενοίκιο, ρεύμα ή οτιδήποτε και έτσι λειτουργούμε σε έναν χώρο χωρίς ρεύμα και νερό. Για να σου δώσω να καταλάβεις τις συνθήκες που δουλεύουμε, το χειμώνα παγώνουμε και το καλοκαίρι βράζουμε εκεί μέσα. Αυτό το βλέπει ο καθένας που θα μας βρει. Πριν την πανδημία είχαμε και 10 άτομα συγχρόνως μέσα στην αποθήκη να κάνουν δουλειές. Ο ένας να κοιτάζει ημερομηνίες για να μην υπάρχει ληγμένο τρόφιμο, ο άλλος να μετράει τα σαμπουάν, ο άλλος να χωρίζει τα όσπρια. Τότε βγάζαμε έξω τα τραπέζια και μαζευόντουσαν 15 – 20 εθελοντές τα Σάββατα που ανοίγαμε και έκαναν δουλειές. Τώρα με την πανδημία δεν μπορώ να είμαι στον ίδιο χώρο με πάνω από 4 άτομα γιατί έχουμε και γιατρούς και μας κυνηγάνε (γέλια).


Όταν άκουγα για εθελοντικές ομάδες που έκλειναν, εγώ έλεγα πανδημία ξεπανδημία ο κόσμος πεινάει. Αν κλείσουμε ο κόσμος τι θα κάνει; Εγώ δουλεύω, θα πληρωθώ, έχω να φάω. Αυτές οι οικογένειες τι θα κάνουν; Δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη αν ο άλλος δεν έχει να φάει ή δεν έχει γάλα και πάνες για το παιδί του. Οπότε πήραμε όλο το ρίσκο ακόμη και με τον φόβο του πρόστιμου. Η ομάδα, λοιπόν, συνέχισε να λειτουργεί με όλα τα μέτρα. Ψεκάζουμε τα πάντα, απολυμαίνουμε τους χώρους, τα πράγματα, φοράμε μάσκες, γάντια κλπ. Όταν ο κόσμος είδε ότι συνεχίζουμε την ομάδα μέσα στην πανδημία, είδαμε μία ακόμη μεγαλύτερη ανταπόκριση σε σχέση με την εποχή προ πανδημίας. Ο κόσμος άρχισε να φέρνει τρόφιμα σαν τρελός. Όσοι φοβόντουσαν για την υγεία τους ξεκίνησαν τις ηλεκτρονικές αγορές από τα σούπερ μάρκετ. Γι’ αυτό καταφέραμε ένα χρόνο μέσα στην πανδημία να μην κλείσουμε ούτε μία στιγμή. Το μόνο που σταματήσαμε ήταν να δεχόμαστε ρούχα γιατί η μετάδοση του ιού γίνεται πιο εύκολη έτσι. Δεν σταματήσαμε καθόλου και είμαστε ήσυχοι για αυτές τις οικογένειες.




-Ποια στιγμή θα ξεχωρίζατε από την μέχρι τώρα ενασχόλησή σας στην ομάδα;


-Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία. Έκλεισα τα μάτια μου και τι να πρώτο σκεφτώ; Το παιδάκι που έχασε τον αδερφό του και ήθελε ένα λάπτοπ και με το που έκανα μία ανάρτηση βρέθηκαν 50 άνθρωποι πρόθυμοι να το αγοράσουν για αυτό το παιδί; Ή μήπως τον ηλικιωμένο που έκλαιγε γιατί θα έμενε άστεγος και οι άνθρωποι του έκαναν δωρεά ένα υπέροχο σπίτι; Δεν υπάρχει μία μόνο στιγμή, έχω πολλές στιγμές κρατημένες.




«Όλα αυτά με έχουν κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο. Βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Όχι μόνο άσπρο μαύρο. Και όταν βλέπεις τα πιο δύσκολα εκτιμάς καλύτερα τα δικά σου».



-Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε και να διακόψετε την λειτουργία της ομάδας;


-Δουλεύω 8 ώρες και την υπόλοιπη μέρα είμαι με μία ατζέντα και ένα στυλό για να φροντίζω για τις οικογένειες, ενώ συγχρόνως μαγειρεύω για το σπίτι μου. Η κόρη μου κάποια στιγμή μου έλεγε «είσαι σε όλα τα άλλα παιδιά, αλλά δεν είσαι κοντά μου». Εγώ της έλεγα δεν γίνεται, εσύ έχεις το σπίτι σου, έχεις τον μπαμπά σου, το ψυγείο σου είναι γεμάτο. Θα πας την βόλτα σου έχεις το αμάξι σου, είναι αλλιώς. Και ο άνδρας μου εννοείται. Στην ουσία την πλήρωσαν ο άνδρας μου και το παιδί μου γιατί δεν με έβλεπαν. Ο άνδρας μου με απείλησε δύο φορές για διαζύγιο. Μου είπε ή εμείς ή η ομάδα. Και εγώ τους είπα η ομάδα.


Μέχρι που είδαν και εκείνοι πόσο αληθινό ήταν αυτό που ένιωθα. Σήμερα στα 23 της η κόρη μου μου λέει πως είναι πολύ περήφανη για μένα. Νιώθεις πάρα πολύ ωραία όταν προσφέρεις. Σήμερα το παιδί μου είναι ο πιο θερμός υποστηρικτής μου. Και ο άνδρας μου εννοείται. Όταν ξέρεις ότι ο άλλος έχει να μαγειρέψει, έχει να ταΐσει το παιδί του, έχει καινούριο πλυντήριο όταν του χάλασε το παλιό, σε γεμίζει. Ο άνδρας μου μου λέει «δεν μπορούσα να είμαι εγώ ο κ. Γιώργος;». Αλλά νιώθω πάρα πολύ ωραία. Και εγώ και εσύ και ο καθένας θα μπορούσε να είναι στην θέση τους.



-Τι θα λέγατε σε όσα άτομα ενδιαφέρονται να γίνουν εθελοντές αλλά διστάζουν να κάνουν το πρώτο βήμα;


-Ότι δεν χρειάζεται ελεύθερος χρόνος. Είμαι σε εργοστάσιο σε δύσκολη και βαριά δουλειά. Κι ,όμως, για να συντονίζω 134 οικογένειες και πόσους εθελοντές κάπου τον βρίσκω. Είναι η ανάγκη του να προσφέρω που με κάνει να συνεχίζω. Αν δεν είχα κάνει την ομάδα για τις άπορες οικογένειες, πάλι κάτι θα έκανα. Μπορεί να βοηθούσα παιδιά ΑΜΕΑ. Η κόρη μου αυτό κάνει τώρα. Δεν χρειάζεται εμπειρία. Αρκεί μια μέρα να σηκωθεί έτσι και να πει θέλω να γίνω εθελοντής. Γιατί εθελοντισμός είναι και το να βοηθήσεις να χωρίσεις δύο τσουβάλια με φακές, το να μιλήσεις και να πας σε κάποια οικογένεια, να βρεις κάτι για μια οικογένεια, ένα βιβλίο κάτι, έστω και με 5 ευρώ να ψάξεις να το βρεις. Είναι πολλά που μπορείς να κάνεις σαν εθελοντής. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει.




-Τελικά, μπορεί να ευδοκιμήσει ο εθελοντισμός στη Θεσσαλονίκη;


-Πιστεύω πως οι άνθρωποι εδώ είναι πιο ζεστοί. Αν μια ανάρτηση τώρα στην ομάδα μας ενημερώσει τον κόσμο πως χρειαζόμαστε 20 πακέτα μακαρόνια, θα μας έρθουν χίλια. Ίσως επειδή ξέρουν ότι δεν τους κοροϊδεύουμε. Κάποιοι μου λένε πως δεν έχει να κάνει με το πόσο αποφασισμένος είναι ο κόσμος να βοηθήσει, αλλά πως αυτό που έχει σημασία είναι η ομάδα. Ο κόσμος ίσως αγάπησε εμάς περισσότερο. Εγώ όμως αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Ό,τι κάνω το θεωρώ αυτονόητο.


-Τι σας εμπνέει να συνεχίζετε το έργο σας;


- Όταν εγώ κάθομαι και συγκεντρώνω τα πράγματα καμιά φορά εκνευρίζομαι γιατί κάθομαι σε ένα γραφείο και απλά συντονίζω το τι βάζει κάθε εθελοντής στο πακέτο. Εκεί βλέπεις παιδιά να βοηθούν και να ασχολούνται με τα μακαρόνια, τα ρύζια και τις σάλτσες με τέτοια χαρά! Αυτό εμένα με συγκλονίζει. Προσέχω πολύ και δεν δίνω ποτέ ληγμένα φαγητά, γιατί σκέφτομαι ότι είναι σαν να τα τρώω εγώ και το παιδί μου. Πρέπει να τους σεβόμαστε αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη. Δεν είμαστε εμείς ανώτεροι από αυτούς.


Το να μιλάμε για εθελοντισμό είναι πολύ όμορφο, αλλά όταν πρέπει να μιλήσεις και να δεις την οικογένεια, θέλει μεγάλη δύναμη. Δεν είναι τόσο εύκολο στην πράξη, ειδικά όταν πρέπει να έχεις τον έλεγχο και να συντονίζεις. Η αλήθεια είναι πως έχει κλονιστεί η υγεία μου. Πέρσι έπαθα έμφραγμα και με πρόλαβαν νωρίς ευτυχώς. Μεταφέρω την στεναχώρια από πάνω από 100 οικογένειες στο δικό μου σπίτι, ζω το δράμα του καθενός. Δεν πειράζει όμως. Έχει τίμημα όλο αυτό, δεν είναι τόσα ρόδινα. Πονάει. Σου μιλούσα και θυμόμουν πριν ένα παιδάκι μικρό που χοροπηδούσε για μια μερέντα των 2 ευρώ. Όταν μιλάω για τις οικογένειες είναι σαν να περνάνε από μπροστά μου όσα περνάνε.



Κανείς μπορεί να τους βρει στα προφίλ που διατηρούν στο Facebook και το Instagram. Ακόμη και το σάιτ που διαθέτουν δημιουργήθηκε δωρεάν από ένα νέο παιδί που ζει στην Γερμανία.


«Είναι πολύ όμορφο όταν υπάρχουν νέα παιδιά που βοηθάνε. Οι μεγάλοι έχουν ζήσει κάποια πράγματα και λένε ας ασχοληθώ τώρα με τον εθελοντισμό. Εγώ συγκινούμαι με παιδιά νέα που δίνουν και την ψυχή τους για την ομάδα. Μου λένε κυρία Λίτσα πείτε μας κάτι να κάνουμε. Αυτό με γεμίζει χαρά. Γιατί αν μάθει ένα παιδί να βοηθάει στα 20, θα προσφέρει σε όλη του τη ζωή. Είναι πολύ σημαντικό αυτό».


Όταν την ρώτησα ποια είναι ευχή της για το μέλλον του εθελοντισμού της είπα χαριτολογώντας να τα χιλιάσουν. Εκείνη μου απάντησε πως εύχεται να είναι αχρείαστοι. Να μην τους έχει κανένας ανάγκη. Η αλήθεια είναι πως τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ασχολούνται με τον εθελοντισμό σε όλες τις μορφές του.


«Άλλοι θα πάνε να καθαρίσουν τις παραλίες, άλλοι θα φυτέψουν δένδρα, άλλοι θα πάνε σε ένα ορφανοτροφείο. Κάποιες φοιτήτριες που γνώρισα μέσα στην πανδημία μου είπαν ότι κάθε Παρασκευή φτιάχνουν γλυκά η κάθε μία σπίτι της και τα μοιράζουν στην ομάδα μας για τα παιδιά. Το κάνουν σαν παρέα. Όλες αυτές είναι μορφές εθελοντισμού. Ο καθένας έχει την ανάγκη να προσφέρει. Ο εθελοντισμός θα εξελιχθεί πολύ στα επόμενα χρόνια, τουλάχιστον αυτό βλέπω στη Θεσσαλονίκη».


Φτάνοντας προς το τέλος της συνέντευξης μου εμπιστεύτηκε τις ανησυχίες της, λέγοντάς μου πως δεν πρέπει να χάσουν τον δρόμο και τον στόχο τους, που δεν είναι άλλος από το να προσφέρουν στους ανθρώπους. Παρόλο που κάποιοι άνθρωποι έρχονται μόνο για να φανούν, η ίδια δηλώνει περήφανα πως αγαπάει τον εθελοντισμό.


«Περνάμε από αυτή την ζωή. Ας αφήσουμε κάτι πίσω μας για τα παιδιά μας. Το παιδί μου θα έχει στην μνήμη του το τι κάνει και ποια είναι η μαμά της».


Τελικά, η κυρία Λίτσα μου έδειξε πως ο εθελοντισμός είναι μία ειλικρινής αγάπη για την ζωή, για την οποία αξίζει να ελπίζει κανείς ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες. Αρκεί να επισκεφθείτε την ομάδα της στο facebook, instagram ή την ιστοσελίδα προσφέρουμε από καρδιάς για να το διαπιστώσετε και εσείς.

103 προβολές0 σχόλια