Τα πρόσφατα γεγονότα στο ΑΠΘ ας αποτελέσουν για τους καθηγητές και τους φοιτητές ένα σημείο καμπής

Γράφει η Χρήστος Φραγκονικολόπουλος


H αστυνόμευση των πανεπιστημίων δεν είναι "μεταρρύθμιση". Είναι εμμονή, κανονικοποίηση της λογικής που θέλει κάθε ζήτημα πολιτικό/κοινωνικό/οικονομικό να γίνεται αντιληπτό ως "απειλή" που πρέπει να αντιμετωπιστεί με πυγμή/αυστηρά (με περισσότερη αστυνομία στους δρόμους, στα πάρκα κ.α.).



Από την άλλη όμως, πώς αντιμετωπίζεις περιστατικά όπως η διαπόμπευση πρυτάνεων/καθηγητών και οι καταλήψεις κτιρίων, που ορισμένοι θέλουν να αποτελούν κανονικότητα στο πλαίσιο λειτουργίας της δημοκρατίας και της ελευθερίας έκφρασης.


To ζητούμενο, η πρόκληση, είναι τα ίδια τα πανεπιστήμια και οι διοικήσεις τους να απομονώσουν όσους αντιμετωπίζουν το πανεπιστήμιο ως… τσιφλίκι τους. Υπάρχουν πολλές προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι κατά καιρούς, όπως η διαγραφή φοιτητών/τριών, η υποχρεωτική είσοδος στο πανεπιστήμιο με κάρτα και η δημιουργία μηχανισμών ασφάλειας και προστασίας από τα ίδια τα πανεπιστήμια.



Εδώ, όμως, θέλω να επισημάνω και το ρόλο των ΜΜΕ. Τα κακά νέα (καταλήψεις, ταραχές, βία) συγκεντρώνουν τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι καιρός να αντιληφθούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν έγραφαν και για τα θετικά των πανεπιστημίων, όπως για παράδειγμα την έρευνα και την αξιολόγηση των καθηγητών, την παρουσία και τον σεβασμό που έχουν τα πανεπιστήμια μας στο εξωτερικό.


Όταν οι κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ εστιάζουν αποκλειστικά σε δράσεις μικρών ασήμαντων απομονωμένων και περιθωριοποιημένων ατόμων, όχι μόνο καλλιεργούν τη λογική του αυταρχισμού και της πίστης σε μια αυστηρά δομημένη κοινωνία, αλλά δημιουργούν και το γόνιμο έδαφος για κανονικοποίηση του λόγου και της ατζέντας της ακροδεξιάς. Είναι τυχαίο που ο κ. Μπουραντώνης είναι πρύτανης ενός από τα καλύτερα πανεπιστήμια που σήμερα υπάρχουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Αυτό πού θα το συζητήσουμε, να το αναδείξουμε; Μήπως όταν αναδείξουμε τον αγώνα που κάνουμε καθημερινά για να αυξήσουμε και να ενισχύσουμε την ποιότητα των σπουδών και της έρευνας που προσφέρουμε, μήπως, ρωτάω, τότε απομονώσουμε όλες αυτές τις φωνές (πολιτικές, μιντιακές) που χαϊδεύουν τέτοιες πράξεις ως "προοδευτικές" και "ακτιβιστικές";


Βέβαια, πρέπει κάποτε, κι εμείς οι πανεπιστημιακοί, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, να πολεμήσουμε τη διστακτικότητα με την οποία εδώ και δεκαετίες αντιμετωπίζουμε τις καταλήψεις και τους βανδαλισμούς εντός των πανεπιστημίων μας. Αυτό απαιτεί αναστοχασμό και στη συνέχεια απάντηση στο ερώτημα "σε ποιο βαθμό και γιατί η δική μας ανοχή επέτρεψε την καλλιέργεια και εδραίωση τέτοιων συμπεριφορών;" Η διασφάλιση της ποιότητας των όσων κάνουμε απαιτεί και την απομόνωση όσων επενδύουν στη βία. Αυτό απαιτεί και τη δική μας και μόνο τη δική μας συμμετοχή στην προστασία των πανεπιστημίων.



Τα μηνύματα που παίρνουν οι καθηγητές μέσα από τα Πανεπιστήμια, από τους χώρους που διδάσκουμε δεν είναι ενθαρρυντικά. Υποβόσκει μια νέα γενιά «αγανακτισμένων» που σήμερα δεν θέλει να ταυτιστεί με «μπαχαλάκηδες» ούτε επιθυμεί την κατάληψη αντί της διδασκαλίας. Αλλά δεν είναι σίγουρο ποια μορφή αντίδρασης θα αναζητήσει αύριο και σε συγκεκριμένες συνθήκες. Κατά συνέπεια, ανοίγοντας δίαυλους επικοινωνίας τόσο ανάμεσα στους καθηγητές, όσο και με τους φοιτητές, στα αίτια και στις αντίστοιχες λύσεις, η δημοκρατία μας όχι μόνο θα εμπλουτίσει τον δημόσιο διάλογο αλλά θα προσφέρει και περισσότερες επιλογές προς εξέταση και σκέψη που δυνητικά μπορούν να οδηγήσουν σε βέλτιστες πρακτικές και αποτελέσματα.


Τα πρόσφατα γεγονότα στο ΑΠΘ πρέπει να αποτελέσουν για τους καθηγητές και τους φοιτητές ένα σημείο καμπής. Θα σηματοδοτήσουν την επόμενη μέρα για τα ελληνικά πανεπιστήμια. Οι πανεπιστημιακές αρχές οφείλουν να επενδύσουν σε ένα σύστημα επικοινωνίας και διαλόγου που θα προσφέρει στους νέους τη δυνατότητα να εκτιμήσουν όχι μόνο πόσο σημαντική είναι η υπεύθυνη, τεκμηριωμένη συζήτηση και αναζήτηση λύσεων, αλλά και η ενασχόληση με τα κυρίαρχα ζητήματα των σημερινών πανεπιστημίων. Η λογική της «κοκορομαχίας», ανάμεσα σε πρυτανικές αρχές και «προοδευτικούς» καταληψίες, περιορίζει τη δυνατότητα που έχουν οι καθηγητές και οι φοιτητές να ενεργήσουν με θετικές προτάσεις και πρωτοβουλίες, και να συμβάλλουν όχι μόνο στην ενίσχυση της νομιμότητας και επομένως και της αποτελεσματικότητάς των πανεπιστημίων, αλλά και στην ανάπτυξη λογικών που διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τη φαντασία, και που διευκολύνουν τη αντιμετώπιση των προβλημάτων που σήμερα αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια.

142 προβολές0 σχόλια