Το Αίτημα Γνωστοποίησης Στοιχείων του ΑΠΘ και η Άμπωτη

Γράφει η Ιωάννα Μωυσίδου


Στις 8 Ιουνίου 2021, ζητήθηκε από τις πρυτανικές αρχές του ΑΠΘ, κατά Εισαγγελική παραγγελία και απαίτηση του αστυνομικού τμήματος Λευκού Πύργου της Γενικής αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, να δοθούν «τα στοιχεία των εκλεγμένων Προέδρων των φοιτητικών παρατάξεων του ΑΠΘ», όπως αποδεικνύεται από το παρακάτω έγγραφο. Το έγγραφο καλοδέχτηκε ο Πρύτανης του ΑΠΘ, κ. Νικόλαος Παπαϊωάννου, ο οποίος προχώρησε την διαδικασία γνωστοποιώντας το αίτημα στην Κοσμήτορα του ΑΠΘ και τους Προέδρους των τμημάτων.



Αντίδραση των Φοιτητικών Συλλόγων


Η αντίδραση των φοιτητικών συλλόγων του ΑΠΘ ήταν άμεση. Κατήγγειλαν, μεταξύ άλλων, την αδράνεια και συμφωνία των πρυτανικών αρχών στη γνωστοποίηση των στοιχείων, αλλά και τις προσπάθειες τις κυβέρνησης τους τελευταίους πανδημικούς μήνες να υπονομεύσει την οργάνωση και λειτουργία των συλλόγων.



Οι φοιτητικοί σύλλογοι προχώρησαν σε κινητοποίηση, η οποία έφερε θετικά αποτελέσματα αφού τελικά ανακλήθηκε το έγγραφο αποστολής των στοιχείων των προέδρων των φοιτητικών συλλόγων, όπως φαίνεται παρακάτω. Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο όπως και η εγρήγορση των συλλόγων κόντρα στην αναστολή της εποχής.



Δυνητικοί εκσυγχρονιστές VS οπισθοδρομητές


Η πανδημία από ότι φαίνεται επηρέασε και την ακαδημαϊκή ζωή και οι συνέπειες αυτής της επιρροής δεν ήταν μόνο η δυσάρεστη συνθήκη της τηλεκπαίδευσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με τους υπουργούς Χρυσοχοΐδη και Κεραμέως, έχουν προχωρήσει σε μία σειρά μέτρων που προς το παρόν φαίνεται να μην διευκολύνουν την λειτουργία των πανεπιστημίων, αν και τα πανεπιστήμια παραμένουν κλειστά, όποτε πως να βοηθήσουν; Αντίθετα, αποδεικνύεται πως συμβάλλουν περισσότερο στην δυσλειτουργία του ακαδημαϊκού έργου με την παρουσία αστυνομίας στα πανεπιστήμια, την ένωση των φοιτητικών ψηφοδελτίων και την απαίτηση γνωστοποίησης στοιχείων των συνδικαλιστικών μελών και προέδρων των φοιτητικών συλλόγων, αλλά και άλλων μεταρρυθμίσεων που ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης έχει υποσχεθεί.


Αποκορύφωμα αυτών των μέτρων ήταν το παραπάνω αίτημα και το ανησυχητικό στοιχείο της υπόθεσης είναι η μηδενική αντίσταση της Πρυτανείας. Αυτή η στάση αδράνειας που επιδεικνύει η Πρυτανεία, «κλείνοντας τα αυτιά» στα αιτήματα των φοιτητών και ενεργώντας ουσιαστικά ως καλοθελητής και φορέας εκσυγχρονισμού απέναντι στα οπισθοδρομικά αιτήματα μιας μικρής μερίδας φοιτητών δημιουργεί ένα εσωτερικό κλίμα διχασμού στο πανεπιστήμιο που έχει ως συνέπεια τις συχνές πλέον συγκρούσεις αστυνομίας και φοιτητών.


Από τη μία πλευρά, λοιπόν, με φορέα και υλοποιητή των ιδεών τους τον Πρύτανη, βρίσκονται ακαδημαϊκοί, φοιτητές και ενεργά μέλη του πανεπιστημίου με εκσυγχρονιστικά αιτήματα, σύμφωνα με τους ίδιους, που συνάδουν με τις μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης και αποσκοπούν ουσιαστικά στην μείωση της αυτονομίας των ενεργειών του ελληνικού πανεπιστημίου για διοικητικά ζητήματα και ζητήματα ασφαλείας. Από την άλλη «οι μειοψηφίες» φοιτητών και καθηγητών, χαρακτηρισμός που συγκρούεται με την μαζική συμμετοχή των φοιτητικών κινητοποιήσεων, που σύμφωνα με τον δημόσιο λόγο εμποδίζουν τον επιθυμητό εκδυτικισμό των πανεπιστημίων και συμβάλλουν στην οπισθοδρόμηση της χώρας τουλάχιστον στον τομέα της εκπαίδευσης. Οι δυνητικοί εκσυγχρονιστές εναντίων των οπισθοδρομικών. Τι γίνεται όμως όταν οι συμπεριφορές των εκσυγχρονιστών φέρνουν στην επιφάνεια μνήμες που η επιθυμητή, από ορισμένους, λήθη δεν κατάφερε να διαγράψει;



Μπορούμε να ονομάσουμε αυταρχικό το παραπάνω αίτημα;


Αναφέρομαι στις σύγχρονες μνήμες οπότε το αστυνομικό κράτος ήταν μία πραγματικότητα. Η σύγκριση της κυβέρνησης Μητσοτάκη με την Χούντα των Συνταγματαρχών ήταν αναπόφευκτη την περίοδο υποχρεωτικής αναστολής των ελευθεριών μας για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Πολύ συχνά βέβαια παρατραβηγμένη, ίσως ανυπόστατη λόγω της έντονης χρήσης βίας την εποχή της επταετίας, παρόλα αυτά ορισμένες πρακτικές ελέγχου που έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη δυστυχώς ή ευτυχώς παρουσιάζουν σημαντικά ποσοστά ομοιότητας με αυτές της δύσκολης επταετίας.


Παρόμοιες εμπειρίες ελέγχου, με έντονη αστυνομική παρουσία στα πανεπιστήμια που επέβλεπαν τις «αντιδημοκρατικές συμπεριφορές» και φρόντιζαν ουσιαστικά για την εύρυθμη λειτουργία στον πανεπιστημιακό χώρο, αφού ιδιαίτερα σημαντική για την μη ανατροπή των αυταρχικών καθεστώτων είναι ο έλεγχος των διακινούμενων ιδεών. Προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο παραπάνω έλεγχος ήταν υποχρεωτικό τα όργανα ελέγχου να γνωρίζουν τους φορείς των ιδεών και γνώσεων, δηλαδή ονομαστικά ποιοι ήταν οι καθηγητές, φοιτητές, μέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων κλπ και ποιες ήταν οι ιδέες που διακινούσαν. Οι αντιφρονούντες φυσικά δεν είχαν θέση στον ακαδημαϊκό χώρο αλλά και στην χώρα.


Αν και τέτοια γεγονότα, σε αυτή την κλίμακα καταστολής φαντάζουν μακριά αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε μια απόλεμη γενιά, που δεν έχουμε γνωρίσει από αυτού του είδους τουλάχιστον πολέμου, οφείλουμε να αντιδρούμε σε αυταρχικές δράσεις όποιος κι αν είναι ο σκοπός αυτών. Εξάλλου, πριν την έκρηξη του Μεγάλου Πολέμου οι Ευρωπαίοι είχαν γνωρίσει την Μπελ Επόκ (Belle Epoque), την εποχή που τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει την πνευματική και οικονομική τους άνθηση. Κανένας ευρωπαίος δεν φανταζόταν την τροπή των πραγμάτων και την εμπόλεμη «ζωή». Ακόμα και αν φαίνεται υπερβολική η σύγκριση Μητσοτάκη – Ιωαννίδη (που είναι) δεν πρέπει να χειροκροτούμε ή να μένουμε αδρανείς σε αμφίβολες δράσεις, είτε προσιδιάζουν σε αυταρχικές είτε όχι αλλά σίγουρα δεν είναι δημοκρατικές. Όπως μαζί πολεμήσαν τον «αόρατο εχθρό», έτσι βρισκόμαστε στο ίδιο στρατόπεδο στην προάσπιση της δημοκρατίας, καθώς δημοκρατία δεν είναι μόνο η εκλογική διαδικασία.

22 προβολές0 σχόλια