«ΤΟ ΔΩΡΟ» Άδωρο: Ζήτημα Ύφους ή Περιεχομένου;


Εικόνα του Βιβλίου "Το Δώρο - Ένα Τετράδιο Θαυμάτων"

Κριτική: Κατερίνα Τόσκου

Συγγραφέας: Στέφανος Ξενάκης


Πριν κάποιο διάστημα έπεσε στα χέρια μου ένα νέο βιβλίο των εκδόσεων KEY BOOKS, «ΤΟ ΔΩΡΟ, ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΔΙΟ ΘΑΥΜΑΤΩΝ», του Στέφανου Ξενάκη. Τόσο η περιγραφή του οπισθόφυλλου, όσο και το προσεγμένο, μινιμαλιστικό εξώφυλλο με παρακίνησε θετικά να το περιεργαστώ και στο τέλος να το αγοράσω με μεγάλο ενδιαφέρον.


Από τη πρώτη στιγμή γίνεται αντιληπτό, ότι πρόκειται για ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, όπου ο συγγραφέας προσπαθεί μέσω των μικρών προσωπικών ιστοριών του, να υπενθυμίσει ότι η ομορφιά βρίσκεται μέσα στα μικρά πράγματα της ζωής, αρκεί μόνο να τους δώσουμε τη σωστή προσοχή και ερμηνεία παρατηρώντας τα καλύτερα και αναζητώντας τη βαθύτερη έννοιά τους.


Τα πάντα, όπως λέει και οι ίδιος, είναι επιλογές και μέσω αυτών των επιλογών προσπαθεί να μας θυμίσει να επιλέγουμε, μεταξύ άλλων, να αγαπάμε τον εαυτό μας με τα θετικά και τα αρνητικά του στοιχεία, να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για την οικογένεια και τα αγαθά που έχουμε, να βρίσκουμε την ομορφιά στην «ασχήμια» και το πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματά μας και τα αγαθά μας, γιατί όλα αυτά μας δείχνουν την ομορφιά της ζωής.



Όλες αυτές οι αξίες και πολλές ακόμη που ο συγγραφέας μας παροτρύνει να αναγνωρίσουμε και να θυμηθούμε μέσα από απλές καθημερινές ιστορίες και πράξεις, που περνούν ένα θετικό και ευχάριστο μήνυμα στο αναγνωστικό κοινό.


Όμως αρκούν αυτές οι αξίες να κάνουν μοναδικό αυτό το βιβλίο;


Ο Στέφανος Ξενάκης διηγείται 103 μικρές ιστορίες, μέσα σε 295 σελίδες. Σαφέστατα, η μικρή έκταση των ιστοριών, βοηθάει στην εύκολη ανάγνωση σε συνδυασμό, βέβαια, με το άμεσο και ανάλαφρο στυλ γραφής που επιλέγει να χρησιμοποιήσει, αφενός για να κάνει το μήνυμά του ξεκάθαρο, αφετέρου για να μη κουράσει με ένα πιο εκλεπτυσμένο τρόπο γραφής. Με αυτή την οικειότητα λοιπόν, προσπαθεί να μαγνητίσει τον αναγνώστη και να κεντρίσει το ενδιαφέρον του προκειμένου να τελειώσει αυτό το βιβλίο, έχοντας πάρει ένα ευχάριστο μάθημα αυτοβελτίωσης.


Ορισμένες φορές, όντως, ένα πιο άμεσο και ανάλαφρο στυλ γραφής βοηθάει στην αναγνωστική απήχηση του βιβλίου. Όμως, η επιτυχία δεν είναι βέβαιη, καθώς η συγγραφή χρήζει μιας λεπτής ισορροπίας ανταλλαγής ύφους, περιγραφής και διήγησης, πράγμα που δεν πετυχαίνει πάντα το συγκεκριμένο βιβλίο. Παρά την αμεσότητα που χαρακτηρίζει το βιβλίο, ορισμένες φορές το ύφος είναι υπερβολικά άμεσο σε σημείο που ξενίζει. Μάλιστα, ορισμένες ιστορίες είναι πιο προσεχτικά δουλεμένες σε σχέση με κάποιες άλλες. Για παράδειγμα η ιστορία «Η ΕΥΤΥΧΙΑ» είναι σαφέστατα πιο προσεγμένη ως προς το ύφος και το περιεχόμενο, σε σχέση με την ιστορία «ΤΑ ΣΚ@ΤΑ ΣΟΥ» ή «ΤΣΙΧΛΙΤΣΑ;», όπου γίνεται ένας καταιγισμός σκέψεων και ύφους.


Υπάρχουν φορές που αποπροσανατολίζεσαι από το κύριο μήνυμα που θέλει να σου δώσει η ιστορία, λόγω των πολλών σκέψεων και γεγονότων που περιβάλλουν την μικρή ιστορία. Για παράδειγμα, οι περισσότερες ιστορίες, αν όχι όλες, ξεκινούν με ένα ερέθισμα που παρακινούν τον συγγραφέα να παρατηρήσει και να σκεφτεί βαθύτερα το γεγονός, προσπαθώντας να δώσει την εξήγηση καταλήγοντας πάντα σε ένα θετικό συμπέρασμα. Σε κάποιες ιστορίες αυτό είναι πιο αντιληπτό, καθώς ο συλλογισμός του συγγραφέα είναι γραμμικός και προσεγμένος. Ωστόσο, συχνά η συλλογιστική του πορεία αλλάζει με ξαφνικό τρόπο, σε σημείο που σε μπερδεύει και σε κάνει να διαβάζεις με απορία σκεπτόμενος πώς κατέληξε εδώ αυτή η πρόταση ή η παράγραφος.


Με αυτή τη συγγραφική τάση καταλαβαίνουμε το πάθος του συγγραφέα να μοιραστεί με το κοινό όλες τις σκέψεις του, αλλά ταυτόχρονα αυτό κουράζει, διότι δίνει την εντύπωση ότι θέλει να γράψει πολλά σε μια πολλή μικρή ιστοριούλα. Αν μια μικρή ιστορία δεν έφτανε, θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει μεγαλύτερες, ακολουθώντας πιο ομαλό και επεξηγηματικό ύφος.


Επιπρόσθετα, φαίνεται πως η σειρά των ιστοριών δεν έχει διαμορφωθεί με κάποιο ιδιαίτερο κριτήριο. Παραδείγματος χάρη, η πρώτη ιστορία του βιβλίου κάνει λόγω για την απώλεια και τον κύκλο της ζωής, η δεύτερη για το θάρρος, η τρίτη για την οικογένεια και ούτω καθεξής, δημιουργώντας κάποιες φορές επαναλήψεις σε διάφορα σημεία του βιβλίου. Προσωπικά, θα έβρισκα πιο πρακτικό, εάν ο συγγραφέας χώριζε τις ιστορίες-σκέψεις σε θεματικές, από το να υπάρχουν σε διάφορες σελίδες του βιβλίου χωρίς κάποια σειρά.



Πιστεύω ότι τα πιο καθημερινά και απλά παραδείγματα κρύβουν πολλές παγίδες, όπου ένας συγγραφέας μπορεί να πιαστεί. Κάποιες πράξεις και ιδέες που είναι εκ φύσεως απλές, πάντα μπορούν να αλλοιωθούν με τη χρήση υπερβολικής αμεσότητας και απλού λόγου, γιατί πόσο να απλουστεύσεις μια έννοια που ήδη είναι αρκετά απλή;


Όλοι οι παραπάνω λόγοι είναι αυτοί που με οδήγησαν να υιοθετήσω μια μέτρια προς αρνητική άποψη για τη συγκεκριμένη συγγραφική προσπάθεια. Με κούρασε αρκετά, γιατί ένιωθα πως σε ορισμένα σημεία επαναλαμβανόταν. Τελείωσα αυτό το βιβλίο με την ελπίδα ότι μέχρι το τέλος θα άλλαζα γνώμη αλλά, δυστυχώς, αυτό δε συνέβη. Φυσικά, οι αξίες και ο σκοπός που θέλει να περάσει ο συγγραφέας είναι σημαντικές και ευπρόσδεκτες, ωστόσο σίγουρα θα πρέπει να βελτιώσει το στυλ γραφής του και τη συλλογιστική του πορεία. Παρόμοια άποψη φαίνεται να έχουν και οι χρήστες της ιστοσελίδας goodreads, όπου 1.112 αναγνώστες το βαθμολόγησαν με 3.25/5 αστέρια (961 άτομα βαθμολόγησαν και 151 σχολίασαν την άποψή τους).


Τέλος, ο Στέφανος Ξενάκης σίγουρα προσπάθησε να προσφέρει ένα «δώρο» μέσα από το έργο του, καθώς αρκετοί άνθρωποι αγκάλιασαν τις ιδέες του και παραδέχτηκαν ότι αυτά τα μικρά πράγματα «γλυκαίνουν» τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα το στυλ και οι επαναλήψεις του φαίνεται να κούρασαν τους περισσότερους, οδηγώντας μας να αναρωτηθούμε αν το «Δώρο» είναι άδωρο τελικά.



Πηγή εξώφυλλου: offlinepost.gr

69 προβολές0 σχόλια