Υπόθεση Γιακουμάκη: Καμία ενσυναίσθηση παρά μόνο μειωμένη ποινή για τους κατηγορούμενους

Γράφει η Δήμητρα Χαρέλη


Η υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη αποτελεί αδιαμφησβήτητο πειστήριο ότι το bullying στην Ελλάδα είναι πραγματικότητα. Διαιωνίζεται στις σχολικές αίθουσες, στα προαύλια και στους δρόμους. Μετά το βάρβαρο θάνατο του μικρού Άλεξ από τη Βέροια, ευχηθήκαμε όλοι να υπάρξουν μόνο σχολεία με χαμογελαστά παιδικά πρόσωπα. Και όμως λίγα χρόνια αργότερα, στις 6 Φεβρουάριο του 2015 σημειώνεται η εξαφάνιση του 20χρονου φοιτητή της Γαλακτοκομικής σχολής των Ιωαννίνων. Δεν χρειάστηκε αρκετός καιρός, ώστε να προκύψουν οι πρώτες μαρτυρίες, οι οποίες ξεδίπλωσαν το μαρτύριο που ζούσε ο νεαρός τότε φοιτητής από συμφοιτητές του μέσα στα πλαίσια της σχολής. Στις 15 Μαρτίου του ίδιου έτους βρέθηκε το νεκρό σώμα του σε κοντινή απόσταση από τη σχολή φέροντας τραύματα από μαχαίρι. Λίγες μέρες πριν, πραγματοποιήθηκε το δικαστήριο της υπόθεσης το οποίο κατέδειξε ως ενόχους τους κατηγορούμενους, ομόφωνα με το πρώτου βαθμού δικαστήριο.



Οι πολύτιμες μαρτυρίες που ξεσκέπασαν το μαρτύριο του Βαγγέλη


Μετά την ανακοίνωση της εξαφάνισης συγκεντρώθηκαν μαρτυρίες, κυρίως από συμφοιτητές του Βαγγέλη Γιακουμάκη, οι οποίες σταδιακά άρχισαν να σκιαγραφούν το επίγειο μαρτύριο που εκείνος ζούσε. Σημειώθηκαν γεγονότα όπως κρέμασμα από το παράθυρο για απόσταση δύο ορόφων από τις φοιτητικές εστίες, έντονα χτυπήματα στο κεφάλι με μήλα βάρους ανάλογου με μίας πέτρας και εγκλεισμό στην ντουλάπα. Άγριοι ξυλοδαρμοί και βασανιστήρια είχαν μετατρέψει τη φοιτητική ζωή του αδικοχαμένου παιδιού σε σκοτεινή κόλαση. Αυτά και άλλα πολύ σημαντικά στοιχεία τα οποία διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο στη σκιαγράφηση του θανάτου, παρουσιάστηκαν με μεγάλη δυσκολία.


Υπήρχε εξ ’αρχής μια γενικότερη ατμόσφαιρα φόβου και μία ανείπωτη ομερτά μεταξύ των φοιτητών, η οποία κρατούσε τα στόματα πολλών σφραγισμένα. Όσο προχωρούσε η έρευνα, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για την ανεξήγητη εξαφάνιση του φοιτητή κορυφώνονταν. Όταν εντοπίστηκε η αρχή του νήματος, τότε ουσιαστικά άρχισαν οι μαρτυρίες να πληθαίνουν. Όλες οι καταθέσεις επιβεβαίωναν το αδιάκοπο bullying και τον ξυλοδαρμό του παιδιού, το οποίο δεν περιορίζονταν απλώς στη σχολική εστία αλλά συχνά συνέβαινε και σε δημόσιους χώρους. Αρκετός κόσμος είχε γίνει θεατής απερίγραπτών σκηνών βίας εις βάρος του. Ωστόσο κανείς δεν κατέθεσε πριν το συμβάν της εξαφάνισης αυτές τις απάνθρωπες σκηνές. Κανείς δεν θέλησε να σταματήσει «το έργο» των εννέα νταήδων από την Κρήτη, οι οποίοι δεν έχαναν ευκαιρία να επιδείξουν τον «ανδρισμό» και τη «δυναμικότητα» τους.


Η παρέα των Κρητικών αρνήθηκε κάθε κατηγορία για εκφοβισμό και βία, ενώ όλα αυτά τα περιστατικά τα μετέφρασαν ως «πλάκα» και «παιχνίδι». Σημαντικό πειστήριο αποτέλεσε και ένα βίντεο κλειδί, το οποίο τραβήχτηκε από το ίδιο το θύμα. Το συγκεκριμένο υλικό παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια της πρώτης δίκης και επιβεβαίωσε την αποτρόπαια συμπεριφορά των κατηγορούμενων.

Το χρονικό της δίκης και η μειωμένη ποινή


  • Ιούνιος του 2019: Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων κατέδειξε τους κατηγορούμενους ένοχους με κύρια κατηγορία σωματική βλάβη από κοινού και κατ’ εξακολούθηση. Οι πέντε από τους οκτώ κατηγορούμενους κρίθηκαν ένοχοι με ποινή φυλάκισης 36 μηνών. Η συγκεκριμένη ποινή στη συνέχεια μετατράπηκε σε 5 ευρώ ανά την ημέρα, ενώ μερίδιο ευθύνης του θανάτου του 20χρονου φοιτητή αποδόθηκε και στους υπόλοιπους τρείς. Οι τελευταίοι τη χρονική στιγμή του τραγικού συμβάντος ήταν ανήλικοι. Η ποινή που τους καταλογίστηκε περιορίστηκε σε κοινωνική εργασία 150 ωρών εντός του τόπου διαμονής τους.


  • 7 Ιουλίου 2021: Δύο χρόνια αργότερα, οι γονείς του φοιτητή εισέρχονται στη δικαστική αίθουσα προκειμένου να παρακολουθήσουν το οριστικό τέλος της υπόθεσης και να διεκδικήσουν δικαίωση για τον άδικο θάνατο του γιου τους. Μετά από 6,5 χρόνια ψυχικής ταλαιπωρίας και ατελείωτου πένθους, γράφεται οριστικά ο επίλογος της υπόθεσης. Η δίκη ξεκίνησε στις 10 Ιουνίου και ολοκληρώθηκε στις 7 Ιουλίου. Εξετάζοντας αναλυτικά τα γεγονότα της υπόθεσης κατά το έτος της εξαφάνισης, η Πρόεδρος του δικαστηρίου κάλεσε ως μάρτυρα μία καθηγήτρια της Γαλακτοκομικής σχολής. Η κ. Παπαπέτρου λοιπόν ανέφερε πως γνώριζε πολύ συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία σύμφωνα με το δικαστήριο ήταν αρκετά, ώστε να είχε αποφευχθεί ο μοιραίος θάνατος του φοιτητή. Χαρακτηριστικά η πρόεδρος δήλωσε «Προλαμβάνουμε αυτές τις καταστάσεις ώστε να μην συμβεί κάτι χειρότερο. Έπρεπε να ήσασταν πιο αυστηρή», κατά τη διάρκεια του έντονου διαλόγου τους.



Οι αλλαγές του νέου Ποινικού Κώδικα

Εξ ’αρχής σημειώθηκαν αιτήματα σχετικά με ελαφρυντικά από τους δικηγόρους των κατηγορουμένων. Η Έδρα ωστόσο προχώρησε στην απόρριψη τους. Σύμφωνα με τον νέο Ποινικό Κώδικα στους πέντε ενήλικες ορίστηκε ποινή φυλάκισης 30 μηνών. Η εκτέλεση των ποινών αποκτά ανασταλτικό χαρακτήρα 3 ετών. Οι τρείς ανήλικοι αποτέλεσαν το πιο περίπλοκο σημείο της υπόθεσης, ωστόσο εν τέλει αναγνωρίστηκε στο πρόσωπο τους ευθύνη και συμμετοχή. Η επίσημη και τελική ποινή που ορίστηκε για αυτούς είναι Κοινωφελής Εργασία 100 ωρών σε αρμόδιο φορέα. Μία ποινή μειωμένη σύμφωνα με τη δίκη του πρώτου βαθμού.


Μία «πλάκα» με την οποία δεν γέλασε κανείς


Η δικαστική αίθουσα είχε κυριευτεί από τα πρόσωπα της οικογένειας του νεκρού σπουδαστή, τα οποία μετά από τόσα χρόνια μαρτυρούν τον ατελείωτο πόνο που τους έχει κυριεύσει. Οι κατηγορούμενοι, επιβεβαίωσαν τόσο με την απουσία τους όσο και με την έλλειψη μίας απλής συγγνώμης προς αυτούς τους γονείς, πως δεν έχουν μετανοήσει για τις πράξεις τους. Η στάση τους ήδη από το πρώτο δικαστήριο ήταν απόλυτη, καθώς μετέφρασαν όλες τις κατηγορίες εις βάρος τους ως μία απλή πλάκα μεταξύ φίλων. Χαρακτηριστικά σε μία από τις δίκες είχε ειπωθεί από τους συνήγορους πως η οικογένεια Γιακουμάκη «βλέπει φαντάσματα», ενώ η στάση τους υποβαθμίζει την εικόνα της Κρήτης.


Ταυτόχρονα, κάθε κατηγορία εις βάρος της ένοχης πλέον παρέας, χαρακτηρίστηκε αναξιόπιστη. Το αποκορύφωμα της υπεράσπισης τους συνοψίζεται στο απάνθρωπο περιστατικό με τον εγκλεισμό του Βαγγέλη σε μία ντουλάπα. Η συγκεκριμένη ενέργεια ερμηνεύτηκε από μία δικηγόρο ως ένα αστείο μεταξύ φίλων υποβαθμίζοντας τον κίνδυνο μίας τέτοιας πράξης. Μαρτυρίες που αποδεικνύουν περίτρανα την έλλειψη ενσυναίσθησης από τους κατηγορούμενους φοιτητές για τα συναισθήματα πόνου τα οποία προκαλούσαν. Μετά το οριστικό τέλος της υπόθεσης ο πατέρας του Βαγγέλη, ο Ανδρέας Γιακουμάκης διευκρίνισε πως αυτά τα παλικάρια δεν έχουν καμία σχέση με τα παλικάρια της Κρήτης.


Τη χρονιά της συγκεκριμένης εξαφάνισης πραγματοποιήθηκε έρευνα με θέμα τον σχολικό εκφοβισμό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το 65% των μαθητών που συμμετείχαν στις ερωτήσεις υπήρξαν μάρτυρες bullying εντός της σχολικής μονάδας. Μάρτυρες που αν είχαν επιλέξει να μιλήσουν πιθανόν τα στατιστικά να ήταν διαφορετικά σήμερα. Το πιο μελανό σημείο του ζητήματος όμως είναι το πως ο σχολικός εκφοβισμός μπορεί να μεταφερθεί στην ενήλικη ζωή. Κάτι τέτοιο αποτελεί ίσως και τη μεγαλύτερη συνέπεια του φαινομένου. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης ας είναι το τελευταίο δείγμα bullying στην Ελλάδα. Αυτή η υπόθεση ας διδάξει πως δεν μπορεί να θεωρηθεί πλάκα ο πόνος και ο θάνατος κανενός.




Πηγές:

Έθνος

Το θέμα

322 προβολές0 σχόλια