Όταν η Δημοσιογραφία Δεν Παράγει Έργο, αλλά Παράγει Δηλητήριο

"Για να είναι καλή η δημοσιογραφία, πρέπει να είναι αμφιλεγόμενη"



Τις τελευταίες εβδομάδες γίναμε όλοι μάρτυρες της χειρότερης δημοσιογραφικής κάλυψης των τελευταίων ετών. Η Ελλάδα ποτέ δεν βρισκόταν στις πρώτες θέσεις σχετικά με την ποιότητα της δημοσιογραφίας της και την ελευθερία του λόγου. Μπορεί να θέλουμε να φημιζόμαστε για δημοκρατικός και ελεύθερος λαός, αλλά απέχουμε πολύ από το να πετύχουμε αυτά τα οποία κηρύττουμε. Τις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες έχουν συμβεί χιλιάδες σημαντικά γεγονότα σε Ελλάδα και εξωτερικό, όπως φυσικές καταστροφές στο Μεξικό, εξελίξεις στον τομέα του Κορωνοϊού και της πανδημίας, αντιδράσεις για διαφημιστικές καμπάνιες που εκφράζουν το αυτονόητο και πολλά άλλα. Παρόλα αυτά η ελληνική τηλεόραση αρκέστηκε στην υπόθεση με το βιτριόλι, στην απαγωγή της 10χρονης Μαρκέλλας και στο πόσο καλά πηγαίνουν όλα στην χώρα μας, χωρίς κανένα αρνητικό στοιχείο, ούτε στα οικονομικά, ούτε στα πολιτικά, ούτε στα κοινωνικά.


Θα πει κανείς με αφελή τρόπο και χωρίς σκέψη: "Εάν αυτά μόνο συμβαίνουν στην χώρα μας, τότε πάμε πολύ καλά" και θα έρθουμε να θέσουμε την εξής ερώτηση: "Αυτά μόνο συμβαίνουν στην χώρα μας:". Είναι δυνατόν να συμβαίνουν μόνο τρία γεγονότα σε διάστημα 2 περίπου εβδομάδων σε μία χώρα σχεδόν 11 εκατομμυρίων κατοίκων; Αυτό είναι και το πρόβλημα που οδήγησε στην συγγραφή αυτού του άρθρου γνώμης. Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα και ειδικά η τηλεόραση πάσχει από μια χρόνια νόσο που με το πέρας του χρόνου επιδεινώνεται και αυτή η νόσος ονομάζεται απραξία. Αμφιβόλου ποιότητας ρεπορτάζ, με έντονο το δραματικό στοιχείο και με παρουσιαστές που πολλές φορές πρωταγωνιστούν στο δικό του σίριαλ με όνομα "Ελληνική Τηλεόραση: Παραγωγή Δηλητηρίου". Η υπόθεση με το βιτριόλι αποτελούσε πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων για τουλάχιστον 1 εβδομάδα και μάλιστα κάποια ρεπορτάζ θύμιζαν παλαιές σαπουνόπερες, από τις οποίες σου έμενε μόνο το δράμα και όχι το ρεπορτάζ. Έπειτα, μάλιστα, και από την συνεχή κάλυψη του θέματος επήλθε κορεσμός και έτσι δημοσιεύτηκαν ρεπορτάζ που δεν είχαν καμία σχέση με την είδηση. Οι διακοπές του θύματος, το πόσο όμορφη είναι, το πόσες πλαστικές θα αναγκαστεί να κάνει, ήταν τα θέματα τα οποία ακόμη και "σοβαροί" τηλεοπτικοί σταθμοί ενέκριναν για προβολή, χωρίς καν να σκεφτούν εάν πληρούν τις ειδησεογραφικές αξίες.


Έπειτα ήρθε η απαγωγή της 10χρονης Μαρκέλλας. Επιτέλους οι ειδήσεις βρήκαν ένα καινούργιο θέμα για το επόμενο σίριαλ τους. Συνεχή ρεπορτάζ, τα οποία ήταν μάλιστα ίδια σε πρωινά, μεσημεριανά και βραδινά δελτία ειδήσεων. Συνεντεύξεις από τον άνθρωπο που την βρήκε σε κάθε κανάλι, μήπως και η μαρτυρία του ανθρώπου αυτού αλλάξει και υπάρχει κάτι καινούργιο να πει. Το σίριαλ επεκτάθηκε μετά στην οικογένεια της 10χρονης Μαρκέλλας και στην "μάχη" για την κηδεμονία. Έπειτα καλεσμένος σε κάθε εκπομπή ο δικηγόρος της 33χρονης που φαίνεται πως απήγαγε το μικρό κορίτσι. Καλεσμένος, όμως, όχι για να μιλήσει αλλά για να αποτελέσει μέρος του αισχρού αυτού σίριαλ, στο οποίο δεν μας απασχολεί πλέον καθόλου η 10χρονη (δεν υπάρχει πλέον ζουμί στην υπόθεση), αλλά η 33χρονη και το πως είχε τόσα λεφτά και γιατί το έκανε. Έτσι, σε κάθε δελτίο ή εκπομπή που καλείται ο δικηγόρος υπεράσπισης της 33χρονης, ο δημοσιογράφος αναλαμβάνει τον ρόλο του δικαστή και καταδικάζει τον δικηγόρο μην αφήνοντάς τον να αρθρώσει λέξη. Βλέπετε δεν ενδιαφέρουν τα λεγόμενα του δικηγόρου, αλλά η στιγμή που ο δημοσιογράφος θα αρχίσει να του επιτίθεται, ώστε να παραχθούν νούμερα τηλεθέασης.



Τέλος, παρακολουθώντας ειδικά τηλεόραση, υπάρχει κίνδυνος ο θεατής να μπλεχτεί σε μία παρεξήγηση, ότι δηλαδή όλα στην χώρα κινούνται ομαλά, πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα και η μόνη ένσταση των δημοσιογράφων είναι στο γιατί δεν πηγαίνουν τα πράγματα ακόμη καλύτερα.


Ειδήσεις ευχάριστες, ρεπορτάζ για το πόσο καλά πηγαίνει η οικονομία της χώρας μας, ειδήσεις για το πόσο ευχαριστημένη είναι όλη η υφήλιος με την χώρα μας (πολλές φορές χωρίς λόγο). Όλα καλά, λοιπόν, τα προβλήματα λύθηκαν και η δημοσιογραφία πλέον, ειδικά η τηλεοπτική, δεν είναι αναγκαία. Πολλοί είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν ξεχάσει τον ρόλο που πρέπει να έχουν, δηλαδή τον ρόλο του "υπηρέτη" του λαού. Ο δημοσιογράφος πρέπει να δουλεύει στην υπηρεσία των πολιτών και να τους ενημερώνει για τα "κακά" τα οποία συμβαίνουν, ώστε να υπάρξει κοινοποίηση αυτών και επιθυμία για επίλυση. Ειδήσεις δεν υπάρχουν πλέον, αντικαταστάθηκαν από φθηνά σίριαλ, με πρωταγωνιστές τους παρουσιαστές, οι οποίοι παίζουν ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο, αυτόν του διασκεδαστή. Η δημοσιογραφία πρέπει να είναι αμφιλεγόμενη, να προκαλεί συζήτηση και δημόσιο διάλογο. Η σημερινή δημοσιογραφία στην Ελλάδα το μόνο που παράγει είναι δηλητήριο και τοξικά απόβλητα και πρέπει να βρεθεί άμεση λύση, εάν θέλουμε να λεγόμαστε χώρα δημοκρατική με ελευθερία λόγου και Τύπου.

333 προβολές0 σχόλια