Covid – 19 στην Ελλάδα και Πολιτικά Παραστρατήματα

Γράφει η Ιωάννα Μωυσίδου


395 μέρες έχουν περάσει από την έναρξη της πανδημίας Covid – 19 στην Ελλάδα. 26 Φεβρουαρίου 2020 ανακοινώθηκε το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στην Θεσσαλονίκη. 11 Μαρτίου 2020 μπήκαμε στις «πρώτες» δύο κρίσιμες εβδομάδες με 100 κρούσματα στην ελληνική επικράτεια. Το πρώτο πανελλήνιο lockdown ξεκίνησε. Θυμάμαι να ακούω την τρομακτική ειδοποίηση από το μήνυμα της πολιτικής προστασίας που ενημέρωνε και προειδοποιούσε για την επικινδυνότητα του νέου τότε ιού. 17 Μαρίου 2020 ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με διάγγελμα που μεταδόθηκε από τα Μ.Μ.Ε ανακοινώνει πως βρισκόμαστε σε πόλεμο με έναν «αόρατο εχθρό».



Ακολουθούν πολλά διαγγέλματα του πρωθυπουργού που συνεχίζουν μέχρι και σήμερα στα οποία ο πρωθυπουργός ενημερώνει για τις εξελίξεις του κορωνοϊού στην Ελλάδα και ανακοινώνει νέα μέτρα. Ένα χρόνο μετά το πρώτο κρούσμα, την πρώτη ολική απαγόρευση κυκλοφορίας, το πρώτο lockdown και κατ’ επέκταση το πρώτο κύμα κορωνοϊού αν και έχουν μειωθεί τα πρωθυπουργικά διαγγέλματα βρισκόμαστε στο τρίτο lockdown και στο τρίτο κύμα της πανδημίας, αντίστοιχα χωρίς όμως την αντίστοιχη και επιθυμητή μείωση των κρουσμάτων. Με την αύξηση των κρουσμάτων έχει αυξηθεί και η κούραση των ανθρώπων, που έχουν βάλει τη ζωή τους σε αναβολή χωρίς να βλέπουν την «Ελευθερία» που υποσχέθηκαν τα εμβόλια.


Εξελίξεις του Covid-19 στην Ελλάδα


Αιφνιδιαστήκαμε όλοι από την έκρηξη αυτού του πρωτόγνωρου πολέμου. Η Ελλάδα ανέτοιμη να αντιμετωπίσει οικονομικά, υγειονομικά και μάλλον πολιτικά αυτόν τον πόλεμο ακολούθησε με επιτυχία το σχέδιο εγκλεισμού που εφάρμοσε η Κίνα από όπου ξεκίνησε και η πανδημία. Με επιτυχία γιατί καταφέραμε να βγούμε από το πρώτο κύμα φαινομενικά νικητές με μικρό αριθμό θανάτων και κρουσμάτων συγκριτικά με τους παγκόσμιους αριθμούς.


Η περίοδος του πολυπόθητου καλοκαιριού που εξ ορισμού συνοδεύεται από ελευθερία και ξεγνοιασιά ήρθε. Τότε τόσο η ελληνική επικράτεια όσο και η Ευρώπη, παρασημοφορούν την ελληνική κυβέρνηση και τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη για την γρήγορη και πετυχημένη αντίδραση προς την αντιμετώπιση του Covid – 19. Ήταν η περίοδος που η κυβέρνηση και η χώρα ξεκίνησε να προετοιμάζει τα νοσοκομεία για το δεύτερο κύμα που είχαν προβλέψει οι επιδημιολόγοι. Ενώ η τουριστική περίοδος έχει ξεκινήσει η κυβέρνηση οφείλει να προμηνύσει. Οπότε θωρακίζεται και η Ελλάδα κατά του κορωνοϊού με την δημιουργία παραπάνω κλινών Covid – 19 και ΜΕΘ αλλά και με την πρόσληψη του κατάλληλου αριθμού υγειονομικού προσωπικού για την καλύτερη και πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του δεύτερου κύματος που τον Σεπτέμβριο η εγγύτητα του τρομάζει.



Όταν στα τέλη Οκτωβρίου είχαμε κατά μέσο όρο ημερησίως 1.200 κρούσματα το δεύτερο lockdown ήταν αναμενόμενο. Έχοντας νικήσει στον πρώτο εγκλεισμό θεωρήσαμε και σε αυτή την περίπτωση πως, παρά τον μεγάλο αριθμό κρουσμάτων και με δεδομένο το χρονικό διάστημα των 3 και παραπάνω μηνών που είχε στη διάθεση της η κυβέρνηση για να επανδρωθεί κατάλληλα, θα ανταπεξέλθουμε και θα νικήσουμε για ακόμη μία φορά. Παρόλα αυτά, οι μήνες περνούσαν, ο φόβος του θανάτου μεγάλωνε όσο αυξάνονταν τα κρούσματα, βλέπαμε το υγειονομικό προσωπικό να «γονατίζει» κυριολεκτικά και μεταφορικά, την οικονομία να ασθμαίνει, τους εκπαιδευτικούς να «χάνουν την σύνδεση» στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση και την κοινωνία να ψηφιοποιείται.


Οι ενημερωτικές εκπομπές για τον Κορωνοϊό πλήθαιναν, ακούγαμε καθημερινά τους ειδικούς να μιλούν για την επικινδυνότητα του ιού, για παραδείγματα προς αποφυγή «να μην γίνουμε Ιταλία», για νέο αρνητικό ρεκόρ και κόκκινες ή βαθιά κόκκινες περιοχές, για μια νέα καθημερινότητα στην οποία δεν θέλεις να ανήκεις αλλά τί να κάνεις αφού έχεις «ατομική ευθύνη». Ενώ λοιπόν βρισκόταν εν εξέλιξη το δεύτερο κύμα ξεκινήσαμε να συνειδητοποιούμε πως μάλλον η πρώτη αντίδραση της κυβέρνησης για εγκλεισμό ήταν σπασμωδική και όχι απαραίτητα πετυχημένη αφού τα 100 κρούσματα του Μαρτίου του 2020 δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτά του Νοεμβρίου του 2020 και βεβαίως με του Απριλίου που ανέρχονται στις 4/04/2021 στα 1.955 κρούσματα ειδικά όταν επιχειρείται σταδιακό άνοιγμα ενώ βρισκόμαστε σήμερα στο τρίτο κύμα. Εύλογα δημιουργήθηκε, επομένως, το ερώτημα γιατί κλείσαμε τον Μάρτιο 2020;



Εκτός από το δόγμα της «ατομικής ευθύνης», ακούσαμε αρκετά να χρησιμοποιείτε και η φράση «ο κορωνοϊός δεν κάνει διακρίσεις» στο πλαίσιο της φονικότητάς του. Τότε μάλλον έχουμε έναν πολύ «γενναίο» πρωθυπουργό που στα μέσα της πανδημίας κι ενώ οι περισσότεροι φροντίζαμε να μην εκτεθούμε στον ιό, φορώντας την μάσκα, αλλά και τον έλεγχο της αστυνομίας μάλλον χωρίς ενδοιασμούς ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να φωτογραφηθεί χωρίς μάσκα και χωρίς να διατηρεί τις επιβαλλόμενες αποστάσεις με άλλα 5 άτομα ενώ έκανε ποδήλατο στην Πάρνηθα. Για να μην αναφερθούμε στην περίπτωση του κ. Άδωνη Γεωργιάδη, υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, που ενώ η Αθήνα βρισκόταν στο σκληρότερο lockdown και ενώ απαγορευόταν η τέλεση κάθε είδους λειτουργιών και ιεροπραξιών δεν δίστασε να προχωρήσει στην τέλεση του μυστηρίου της βάπτισης και μάλιστα να το γνωστοποιήσει. Μήπως σε αυτή την περίπτωση κάνει διακρίσεις όχι μόνο ο κορονοϊός αλλά και ο νόμος;


Βίαιη Κοινωνική Αντίδραση


Η ελληνική κοινωνία παρακολουθώντας τις εξελίξεις και τέτοιες συμπεριφορές της κυβέρνησης ξεκίνησε να αντιδρά, αφού όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση. Εξαιτίας της ψήφισης του νόμου Χρυσοχοΐδη – Κεραμέως που καθιερώνει την παρουσία αστυνομίας στα πανεπιστήμια ξεκίνησαν καταλήψεις στον πανεπιστημιακό χώρο αρχικά του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και αργότερα πανελλαδικά με τις οποίες φοιτητές και ακαδημαϊκοί ήθελαν να δηλώσουν τη διαφωνία τους. Η καταστολή από τις αστυνομικές δυνάμεις στο ΑΠΘ ήταν επίσης πρωτόγνωρη. Εικόνες και βίντεο αστυνομικής βίας κυκλοφόρησαν σε όλα τα social media. Παρόμοια περιστατικά βίας διαδραματίστηκαν και στην Αθήνα, στη Νέα Σμύρνη οπότε και τα Μ.Μ.Ε μονοπώλησε το περιστατικό του ξυλοδαρμού ενός αστυνομικού από μία ομάδα διαδηλωτών.


Το περιστατικό ακολούθησε ένα πρωθυπουργικό διάγγελμα που καταδίκαζε τέτοιες συμπεριφορές υπερασπιζόμενο τη «δημοκρατία» του νόμου 4777/2021 αλλά και κατηγορώντας την αξιωματική αντιπολίτευση για ενθάρρυνση τέτοιων αντιδημοκρατικών συμπεριφορών. Βλέπουμε, λοιπόν, πως ο εγκλεισμός οδήγησε στην βίαιη αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας και πολύ περισσότερο στη δημιουργία δύο στρατοπέδων εντός της κοινωνίας ενώ βρισκόμαστε σε πόλεμο. Έσπευσε να μιλήσει για διχασμό ο πρωθυπουργός αναζητώντας τα αίτια του στην αντιπολίτευση και όχι στην ανελευθερία που προσφέρουν τα μέτρα.


Τηλεκπαίδευση


Το πιο συχνό φαινόμενο και αυτό που θα κέρδιζε τη χρυσή τηλεόραση για τους λάτρεις του Νίκου Μουτσινά είναι το άνοιξε – κλείσε τον σχολείων και η φράση «τα πανεπιστήμια θα παραμείνουν κλειστά». Όντας φοιτήτρια η ίδια και δυστυχώς έχοντας την εμπειρία της εξ αποστάσεως διδασκαλίας η παραπάνω φράση δεν δικαιολογεί τα κλειστά πανεπιστήμια αλλά και στην περίπτωση της δευτεροβάθμιας διδασκαλίας δεν βοηθά στην διατήρηση της ροής των μαθημάτων που πρέπει να έχουν τα μαθήματα ώστε να γίνουν κατανοητά.


Όλο τον χρόνο μπροστά σε μία οθόνη εκπαιδευτικοί και μαθητές, ατομικά υπεύθυνοι, αντιμετώπισαν προβλήματα σύνδεσης, εικόνας, ήχου. Πολλά μικρόφωνα «άνοιξαν» καταλάθος και συζητήσεις που δια ζώσης θα πραγματοποιούνταν μεταξύ καθηγητών και μαθητών δεν έγιναν ηθελημένα και μη εξαιτίας απουσίας μικροφώνου ή και άλλων τεχνικών αδυναμιών και προβλημάτων. Τα links για τη σύνδεση στις πλατφόρμες του zoom, skype, googlemeet, webex αν και προσφέρουν σύνδεση, αυτή αποδείχθηκε εξαιρετικά αδύναμη για να αντικαταστήσει αυτή της δια ζώσης διδασκαλίας και δεν αναφέρομαι μόνο σε επικοινωνιακό και κοινωνικό επίπεδο. Πώς είναι δυνατόν οι φοιτητές ιατρικών επιστημών για παράδειγμα αλλά και άλλων κλάδων που έχουν μαθήματα εργαστηριακού τύπου και είναι απαραίτητη η φυσική τους παρουσία να λάβουν τις απαραίτητες γνώσεις διαδικτυακά ώστε στο μέλλον να ανταποκριθούν επαγγελματικά;



Ως πότε, λοιπόν, και με ποιο κόστος, οικονομικό, κοινωνικό και ψυχικό θα συνεχίσει να υφίσταται η κατάσταση εγκλεισμού όταν τα μέτρα σύμφωνα με τους αριθμούς των κρουσμάτων φαίνεται να μην αποδίδουν; Ο Covid – 19 παραμένει ένας επικίνδυνος ιός που συνεχίζει να υπάρχει. Η ύπαρξη του δεν πρέπει να δικαιολογεί παράλογες συμπεριφορές της κυβέρνησης και γενικότερα του πολιτικού προσωπικού και εμμονή σε σχέδια που έχουν αποτύχει. Το «οξυγόνο» που στο πρώτο lockdown μπορούσε να προσφέρει το 13033 έχει τελειώσει. Η μετακίνηση 6, πρόσφατα διαδημοτική, αλλά με μάσκα και αποστάσεις δεν αρκεί για να αναπληρώσει την παθητικότητα των κοινωνικών σχέσεων αλλά και την εκτόνωση της κοινωνίας. Η διατήρηση αισιοδοξίας για το μέλλον και η ελπίδα της αποκατάστασης και υλοποίησης των ονείρων και στόχων στα οποία βάλαμε άνω τελεία αποτελεί προνόμιο ενός νεαρού μυαλού το οποίο μπορούμε να έχουμε όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας. Ας παραμείνουμε αισιόδοξοι αλλά και κοινωνικά και πολιτικά υπεύθυνοι.

82 προβολές0 σχόλια