Online Bullying: Τι κοινό έχουν οι Maneskin με την Έλενα Παπαρίζου;

Γράφει η Κυριακή Μπλόσκα


Ο 65ος διαγωνισμός της Eurovision φαίνεται πως ολοκληρώθηκε με επιτυχία, καθώς -κόντρα στις περιοριστικές συνθήκες της πανδημίας- οι Ολλανδοί διοργανωτές κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ασφαλές περιβάλλον, τόσο για τις αποστολές των χωρών που συμμετείχαν, όσο και για τους 3μιση χιλιάδες ανθρώπους που παρευρέθηκαν στην Ahoy arena για τον μεγάλο τελικό του διαγωνισμού στο Ρότερνταμ. Έτσι, το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της Ευρώπης επέστρεψε πιο δυνατό από ποτέ, δίνοντας την ελπίδα σε όλ@ μας πως με τον καιρό η ανθρώπινη επαφή θα βρει τους ρυθμούς της πίσω στην «κανονικότητα».


Τελικά, οι στίχοι του νικητήριου τραγουδιού ‘Zitti e Buoni’ (=σώπα και κάτσε ήσυχος) από τους υπερταλαντούχους Maneskin δεν ήταν καθόλου τυχαίοι, καθώς αμέσως μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού, οι κακεντρεχείς αντιδράσεις του κόσμου στην νίκη της Ιταλίας με έκαναν να αναρωτηθώ τι είναι αυτό που μας κάνει να σηκώνουμε τόσο εύκολα αυτό το ρημάδι το δάχτυλο.


Bullying

«Ο κόσμος μιλάει, συνέχεια μιλάει. Δεν έχει ιδέα για τι μιλάει» τραγουδούσε ο 22χρονος Damiano David στην σκηνή της Eurovision, ενώ λίγα μόλις λεπτά μετά την ανακοίνωση πως οι Maneskin κέρδισαν τον διαγωνισμό, ο κόσμος έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά: άρχισε να μιλάει. Συγκεκριμένα, κατά την διάρκεια της συνέντευξης τύπου για την νικητήρια χώρα, ένας δημοσιογράφος θεώρησε πως «τσάκωσε» τον 22χρονο να κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών ενόσω βρισκόταν στο green room. Φυσικά, ο Damiano αρνήθηκε τις κατηγορίες, απάντησε πως στο συγκεκριμένο πλάνο μάζευε τα σπασμένα κομμάτια από ένα ποτήρι, ενώ προθυμοποιήθηκε να υποβληθεί και σε τοξικολογικές εξετάσεις για να αποδείξει τα λεγόμενά του.



Παράλληλα, η EBU σε ανακοίνωσή της δήλωσε πως «Γνωρίζουμε τις εικασίες σχετικά με το πλάνο των Ιταλών νικητών του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision στο Green Room χθες το βράδυ. Το συγκρότημα αρνήθηκε τους ισχυρισμούς για χρήση ναρκωτικών και ο εν λόγω τραγουδιστής θα κάνει εθελοντικά τοξικολογικές εξετάσεις, όταν επιστρέψει στο σπίτι του. Αυτό το ζήτησαν οι ίδιοι χθες το βράδυ, αλλά δεν μπόρεσε να διοργανωθεί αμέσως από την EBU».


Ανεξάρτητα με τις δηλώσεις του Damiano και την άμεση ανταπόκριση της EBU στο θέμα, φαίνεται πως το πόρισμα των εξετάσεων δεν είχε καμία σημασία για τον κόσμο, ο οποίος είχε ήδη βγάλει το συμπέρασμα πως ένας νέος τραγουδιστής που ασχολείται με την ροκ μουσική είναι δεδομένο πως θα κάνει χρήση ουσιών.



Έτσι, ακόμη και όταν οι εξετάσεις έδειξαν πως οι ισχυρισμοί περί ναρκωτικών ουσιών ήταν αβάσιμοι, ο κόσμος συνέχισε να μιλάει χωρίς να έχει ιδέα τι λέει. Φυσικά, οι κακεντρεχείς δεν θα μπορούσαν να αποχωρήσουν έτσι απλά.


Πηγή: eurovision.tv

Παράλληλα με την άδικη κατακραυγή της Ιταλικής συμμετοχής, το ελληνικό κοινό φαίνεται πως δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του κουβέντα. Αφορμή για το δεύτερο κύμα αρνητικών αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτέλεσε η εμφάνιση της Έλενας Παπαρίζου στο επετειακό αφιέρωμα του διαγωνισμού, όπου 16 χρόνια μετά την νίκη της στον θεσμό, επανέλαβε την ίδια χορογραφία σε μία ταράτσα στην Ολλανδία. Παρόλο που η Έλενα Παπαρίζου θεωρείται η «βασίλισσα» της Eurovision – αφού μας χάρισε την πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα νίκη της Ελλάδας στον διαγωνισμό το 2005- , το body shaming που δέχτηκε η τραγουδίστρια είναι άνευ προηγουμένου.



Έτσι, το μήνυμα των διοργανωτών πέρασε χωρίς να μας ακουμπήσει και αντί της νοσταλγικής αναπόλησης των μουσικών επιτυχιών που ξεχώρισαν στον διαγωνισμό της Eurovision τα τελευταία 50 χρόνια, εμείς σχολιάσαμε το βάρος μιας γυναίκας που -άκουσον άκουσον- δεν διατήρησε το ίδιο σώμα 16 χρόνια μετά την πολυσυζητημένη νίκη της. Γιατί απ’ ότι φαίνεται μία γυναίκα δεν δύναται να έχει αυτοπεποίθηση και να νιώθει το ίδιο όμορφη με ένα σώμα με περισσότερα κιλά, με κυτταρίτιδα, ραγάδες και άλλες τέτοιες «ατέλειες», αλλά πρέπει να κυνηγάει το «αψεγάδιαστο» σώμα που κάποια στιγμή είχε στα 20κάτι της.


Παρά τις σημαντικές προσπάθειες που κάνει η βιομηχανία της μόδας για να αγκαλιάσει την ποικιλομορφία των γυναικείων σωμάτων, η πραγματικότητα μας δείχνει πως όσο επιτυχημένη και αν είναι μια γυναίκα, όσο καλά και αν κάνει τη δουλειά της, η εμφάνισή της θα συνεχίσει να αποτελεί το βασικό σημείο αναφοράς της. Και αυτό διότι δεν παύει να είναι ποτέ γυναίκα. Η μανιώδης αναζήτηση της τελειότητας και η μόνιμη απαίτηση για την διατήρησή της -πέρα από την προώθηση μη ρεαλιστικών προτύπων ομορφιάς-οδηγούν σε έναν ενοχικό και μοναχικό τρόπο ζωής.



Είναι φανερό πως οι γυναίκες απλά δεν επιτρέπεται να γεράσουν, πόσο μάλλον να κακογεράσουν. Πρέπει να κρύβουν τις γκρίζες τούφες στα μαλλιά τους, να μην έχουν ρυτίδες ή αν κάποια στιγμή αποκτήσουν και αποδεχτούν πως κάθε ηλικία αναπόφευκτα φέρνει τα δικά της σημάδια σε ένα σώμα, τότε ο κόσμος τις λέει αλλοπρόσαλλες. Αν πάλι για τον οποιοδήποτε λόγο θέλουν να τις αποχωριστούν, τότε τις λυπάται, τις χαρακτηρίζει τρομερά ανασφαλείς και για άλλη μια φορά βλέπουμε να δέχονται αυστηρή κριτική από τον περίγυρό τους για τις επιλογές τους. Ωστόσο, τα ίδια χαρακτηριστικά σε έναν άνδρα, όχι μόνο δεν είναι κατακριτέα, αλλά εξυμνούνται κιόλας. Ξάφνου μαθαίνουμε πως τα γκρίζα μαλλιά «φέρνουν γοητεία» αντί για ξεκάθαρο σημάδι παραίτησης, πως τα παραπάνω κιλά σε έναν άνδρα είναι γοητευτικά και πως οι αλλαγές στο σώμα του δεν επισκιάζουν την προσωπικότητά του ή την επαγγελματική του υπόσταση.


Παρακολουθώντας, λοιπόν, τόσο την κατακραυγή των Maneskin όσο και την σκληρή κριτική στην Έλενα Παπαρίζου κατέληξα στο συμπέρασμα πως όσο επιτυχημένος και αν είναι κανείς, όσο και αν ο κόπος του αποδίδει, όσο και αν διακρίνεται για το ταλέντο του, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει χωρίς να ξέρει τι είναι τελικά αυτό που λέει. Δυστυχώς, έχουμε μάθει να προβάλουμε την προσωπική μας αποτυχία, τις δικές μας ανασφάλειες και την δική μας κρίση πάνω απ’ όλους και όλα. Αναζητούμε μανιωδώς αυτό το ψεγάδι, αυτή την λάθος στιγμή, αυτή την υποψία που θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα με την δική μας απραξία.


Βλέπουμε νέα παιδιά να εξελίσσονται από μουσικοί του δρόμου σε νικητές του πιο δημοφιλούς μουσικού διαγωνισμού της Ευρώπης με ένα τραγούδι κόντρα στην pop διάθεση της Eurovision και αντί να εμπνευστούμε ή να χαρούμε με την χαρά τους, σκορπάμε αβάσιμες κατηγορίες για να μειώσουμε το κατόρθωμά τους. Βλέπουμε μία γυναίκα να έχει αποδεχτεί το σώμα της και να προχωράει με χαμόγελο και όρεξη την καριέρα της και αντί να την χειροκροτήσουμε, προσπαθούμε να την αποδυναμώσουμε και να κουνήσουμε περήφανα το δάχτυλό μας.


Άραγε, θα μάθουμε ποτέ τι πραγματικά λέει ο κόσμος;

87 προβολές0 σχόλια