Pride Parade: Πέρα από μια σημαία...

Γράφει η Λένα Γκαγκαβούζη


Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, γράφονται και ξανά γράφονται άρθρα, ειδήσεις, αναρτήσεις που αφορούν το Pride Parade. Ακόμη ένα άρθρο. Μέχρι να μας γίνει αντιληπτό, ότι οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι να αγαπάμε ό,τι και όπως θέλουμε. Μέχρι ο σεβασμός , σε ό,τι δεν μας μοιάζει, να γίνει αυτονόητος. Ο Ιούνιος έφτασε. Ας μιλήσουμε λίγο, πιο ανοιχτά, για τα ουράνια τόξα. Αναγνωρίζω ότι η πολιτική ορθότητα, καμιά φορά γίνεται κουραστική και πολλές φορές χάνεται η ουσία πίσω από τις λέξεις. Αλλά είναι αναγκαία, ώστε να μπορέσουν να συμπεριληφθούν στις ορολογίες της καθημερινότητας, όσα περισσότερα άτομα γίνεται.


Τί σημαίνει ΛΟΑΤΚΙ;


Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικά, Τρανς, Κούιρ, Ίντερσεξ άτομα, αν ακόμη έχετε άγνωστες λέξεις, ανατρέξτε εδώ.


Stonewall Inn – Η Αρχή



28 Ιουνίου 1969, Stonewall Inn Bar, Christopher Street, Νέα Υόρκη. Εκεί ξεκίνησαν όλα. Εκεί βρίσκονται τις ρίζες των Pride Parade. Στην Αμερική , η ορατότητα της ΛΟΑΤ+ κοινότητας δεν ήταν ιδιαίτερα αποδεκτή. Αυτό είχε καταστεί σαφές και από τις αστυνομικές αρχές, που συχνά έκαναν επιθέσεις σε άτομα που είχαν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα. Έτσι έγινε και εκείνο το βράδυ. Η αστυνομία μπήκε στο μπαρ, που αποτελούσε καταφύγιο για gay άτομα, για να ελέγξει για την πώληση παράνομων αλκοολούχων ποτών. Στην συνέχεια, καταγράφηκαν επιθέσεις στους θαμώνες του Stonewall Inn που εξελίχθηκαν σε επεισόδια. Τα επεισόδια, απ’ ότι φάνηκε, κάποιοι τα θεωρούσαν αναμενόμενα. Πολύς κόσμος στάθηκε στο πλευρό της ΛΟΑΤ+ κοινότητα και εναντιώθηκε στις διακρίσεις, που έθεταν πολίτες Β διαλογής. Μην ξεχνάμε, ότι ως το 1990 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρούσε την ομοφυλοφιλία ψυχική ασθένεια και ανωμαλία.


Κάποιους μήνες αργότερα, διοργανώθηκε η «Christopher Street Liberation Day», ως επέτειος διαμαρτυρίας για τα γεγονότα στο μπαρ. Η ημέρα, πήρε το όνομά της από τον δρόμο που βρισκόταν το Stonewall Inn. Στην πραγματοποίηση αυτού του εγχειρήματος, βασικό ρόλο έπαιξε η Brenda Howard. Φεμινίστρια, bisexual και αντιπολεμική ακτιβίστρια, πάλεψε πολύ για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.


Το Pride στην Ελλάδα



Η πρώτη απόπειρα διοργάνωσης Gay Pride, στην χώρα μας, έγινε από το Απελευθερωτικό κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας, τον Ιούνιο του 1980 στην Πλατεία Συντάγματος. Η εκδήλωση είχε κυρίως πολιτικό χαρακτήρα. Κατά την δεκαετία του 1990 πραγματοποιήθηκαν ακόμη κάποιες παρελάσεις, κυρίως από αυτόνομες ατομικές πρωτοβουλίες. Την ίδια περίοδο, στην παραλία της Θεσσαλονίκης γίνονται αντίστοιχες διοργανώσεις, από την Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης. Φτάσαμε στο 2005 και η διοργάνωση καθιερώθηκε, έκτοτε το Pride γίνεται κάθε Ιούνιο στην πλατεία Κλαυθμώνος, στην Αθήνα. Κάποιες χρονιές, δέχτηκε και την υποστήριξη των δημοτικών αρχών. Στην Θεσσαλονίκη, το φεστιβάλ ξεκίνησε να πραγματοποιείται από το 2012.


«Ναι μεν, αλλά..»


«Δεν έχω πρόβλημα με τους gay , αρκεί να μην με προκαλούν», «Δεν έχω πρόβλημα με το Gay Pride, έχω πρόβλημα με αυτούς που κάνουν σαν καρναβάλια», «Δεν έχω θέμα, αλλά..» .


Το «αλλά» που αναιρεί οτιδήποτε έχει ειπωθεί πριν, είναι το πρόβλημα


Μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία γεμάτη στεγανά, τοξικά στερεότυπα, σχολεία συντηρητικά και οικογένειες δεσμευτικές. Είναι λογικό να έχουμε υιοθετήσει την άποψη ότι η αισθητική μας και οι προτιμήσεις μας είναι οι κυρίαρχες, φυσιολογικές, μοναδικές και αποδεκτές. Ωστόσο, είναι φανερή η εγωιστική φύση της πεποίθησης αυτής. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μας, που τονίζουν πόσο δεν τους ενοχλούν τα gay άτομα, αρκεί να μην βλέπουν ότι είναι gay άτομα. Μα η αισθητική μας, δεν καθορίζει όλο τον κόσμο, κι ο κόσμος δεν υπάρχει σύμφωνα με τα πρότυπα μας. Αυτό αποκλείει ομάδες ανθρώπων και δεν είναι υγιές.



Υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν, πως εν έτει 2021, δεν είναι αναγκαίο να γίνονται εκδηλώσεις που να αφορούν την σεξουαλικότητα κάποιων ανθρώπων. Μα και εδώ η απάντηση είναι απλή. Το Pride Parade, δεν γίνεται για να δηλώσει η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, την υπερηφάνεια της που έχει διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα , αλλά για να διεκδικήσει ίσα δικαιώματα. Μερικά από αυτά είναι το δικαίωμα στην υιοθεσία, το δικαίωμα στην ίση αντιμετώπιση σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες , ισότιμες επαγγελματικές ευκαιρίες κ.α.

Κι αν κάτι θα έπρεπε να μας κάνει χαρούμενους και συμπονετικούς, ενδεχομένως να είναι που δεν χρειάστηκε ποτέ να ντραπούμε για όσα είμαστε. Δεν χρειάστηκε να έχουμε κίνημα που να παλεύει για να υπάρχουμε με ισάξιο τρόπο στην ζωή.


Το Pride Parade δηλώνει την υπερηφάνεια των ατόμων, που κατάφεραν να μην ντρέπονται. Που κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την βία κι όλες τις συστημικές καταπιέσεις που έχουν δεχτεί.


Σύμφωνα με την έκθεση του Οργανισμού Θεμελιωδών δικαιωμάτων της ΕΕ «Σχεδόν τα δύο τρίτα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τολμούν να κρατήσουν το χέρι του συντρόφου τους, μπροστά σε δημόσιο κοινό».


Από μια διαδικτυακή έρευνα που διεξήγαγε ο ίδιος οργανισμός, προκύπτει ότι από τα 93.000 άτομα (της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας) που ερωτήθηκαν, περίπου τα 28.000 υπήρξαν θύματα βίας ή κακοποίησης τα τελευταία πέντε χρόνια. Παράλληλα τον τελευταίο χρόνο, περίπου 2.000 Τρανς (ανάμεσα στα 7.000 που ερωτήθηκαν) δήλωσαν πως δέχτηκαν επίθεση ή απειλήθηκαν με βία, πάνω από τρείς φορές.


Μην πάμε μακριά, τρανταχτό και πρόσφατο παράδειγμα, ο νεαρός που έπεσε θύμα ξυλοδαρμού στην Ναύπακτο. Όπως δήλωσε ο ίδιος, στο προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, οι δράστες φέρεται να είχαν ομοφοβικά κίνητρα. Χαρακτηριστικά έγραψε



«Αυτή είναι η Ελλάδα μας… Η χώρα μας… Αυτή που σας γέννησε και σας έκανε ένα μάτσο μ...ες. Να μην ξέρετε τι θα πει σεβασμός… Να μην ξέρετε τι θα πει “έχω την επιλογή”... Καιρός να μάθετε λοιπόν ότι δεν σας χρειαζόμαστε για να υπάρξουμε..».



Gay Pride: πάρτι χορηγών;


Μια προβληματική των ημερών, σε σχέση με την διοργάνωση του φεστιβάλ είναι αυτή των χορηγών και των «υποστηρικτών» που βρίσκουν πάτημα να διαφημιστούν, χωρίς να έχουν καμία απολύτως ευαισθησία, ως προς τα δικαιώματα των ανθρώπων που «υποστηρίζουν». Πόσα τρανς/ίντερσεξ άτομα έχουμε δει να δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες ή μεγάλες εταιρίες; Αυτό καθιστά την «υποστήριξη» λειψή και κερδοφόρα κυρίως για τους χορηγούς κι όχι για τα ίδια τα υποκείμενα του Pride. Στις περιπτώσεις αυτές, σημαντικό είναι να εμβαθύνουμε στις ρίζες των προβλημάτων κι όχι να πέσουν τα φώτα της δημοσιότητας σε μια μέρα του Ιούνη.


Η σημαία με το ουράνιο τόξο, άλλωστε, δεν είναι ένα χρωματιστό πανί με γενική σημασία. Είναι σύμβολο, που κρύβει από πίσω, όλες τις εικόνες που μας σοκάρουν, που μας «προκαλούν». Είναι στενάχωρο να χρησιμοποιείται άκριτα, με μοναδικό σκοπό την διαφήμιση.


Ξεκίνησε ένας μήνας αφιερωμένος σε ουράνια τόξα και ανθρώπινα δικαιώματα, μια ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε.

93 προβολές0 σχόλια